Lepiota cortinarius J.E. Lange – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Lepiota, Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go Jakob Emanuel Lange w 1915 r. Synonimy: Lepiota audreae (D.A. Reid) Bon 1981 Lepiota cortinarius var. audreae D.A. Reid 1968 Lepiota cortinarius var. flava Bas & Vellinga 1992
Morfologia Kapelusz Średnica 3–8, rzadko do 10 cm. Młody – wypukły do dzwonkowatego, potem łukowaty. Powierzchnia sucha, ze skórką dzielącą się na małe poletka, pokryta koncentrycznie ułożonymi włóknistymi, czerwonobrązowymi łuskami na białym tle. Brzeg podwinięty, z wiekiem często nieregularnie podnoszący się. Blaszki Wolne, dość gęste, o szerokości 3–5 mm, początkowo białe, potem żółtawe. Ostrza równe. Trzon Wysokość od 3 do 9 cm, średnica od 0,7 do 2 cm, walcowaty, ku podstawie poszerzający się, z niedużą, spłaszczoną bulwą. Powierzchnia często pomarszczona, gładka, jaśniejąca ku górze, włóknisto-łuskowata. Występuje osłona częściowa, po której pozostają tylko strefa pierścieniowa. Miąższ Biały, jędrny, o niewyraźnym zapachu i smaku. Cechy mikroskopowe Podstawki 19–24 × 7,2 µm. Zarodniki typu amerokonidium, owalne z lekko ściętą podstawą, gładkie, hialinowe, o rozmiarach 7,5–10 × 3–4 µm, amyloidalne. Cheilocystydy 20–25 (32) × 7,5–12 µm. Pleurocystydy rozproszone, główkowate, wąsko maczugowate, 28–40 × 12–19 µm, rzadkie i trudne do znalezienia. Pileocystydy bardzo wąskie, pozornie skręcone lub wyprostowany, grubościenne, brązowe, 120–220 × 10–18 µm. Strzępki ze sprzążkami.
Występowanie i siedlisko Lepiota cortinarius znana jest w niektórych krajach Europy i Ameryki Północnej. Brak jej w opracowaniu W. Wojewody z 2003 roku. Jej występowanie w Polsce w 2011 r. podali Gierczyk i in.
Naziemny saprotrof. Rośnie wśród igliwia.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate