Piotr Alencynowicz (ur. 7 maja 1895 w Krakowie, zm. 1920 w Łodzi) – oficer Armii Imperium Rosyjskiego i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Marceli z Nowosielskich, urodzony 7 maja 1895 w Narwiliszkach. Absolwent gimnazjum w Wilnie i korpusu kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim. 1 października 1915 został wcielony do Armii Rosyjskiej i walczył na froncie wschodnim. 15 grudnia 1916 awansowany na stopień chorążego.
1 sierpnia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo służył w batalionie zapasowym 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a od 25 sierpnia w 85 Wileńskim pułku strzelców. Tam, mianowany podporucznikiem, objął dowodzenie 1 kompanią strzelecką i na jej czele walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Szczególnie odznaczył się 1 sierpnia 1920 podczas walk odwrotowych spod Brańska. Tu, gdy nieprzyjaciel przerwał front, samorzutnie, na czele swojego pododdziału, zdecydowanym atakiem odrzucił siły bolszewickie. Ciężko ranny, zmarł w szpitalu w Łodzi. Pochowany został na cmentarzu zarzewskim. Za czyny bojowe pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari”.
Od 25 czerwca 1920 był żonaty z Nadzieją Smólską, dzieci nie mieli.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8047 – pośmiertnie, 27 lipca 1922
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 85 Pułku Strzelców Wileńskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojskowi związani z Łodzią Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1920