Nikoła Iwanow Iwanow (, ur. 2 marca 1861 w Kałoferze, zm. 10 września 1940 w Sofii) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, minister wojny Księstwa Bułgarii (1896–1899).
Życiorys Syn Iwana i Stojanki. Uczył się w Gabrowie, a następnie w liceum Galatasaray w Stambule. Jako ochotnik wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii. Po ukończeniu szkoły służył w milicji Rumelii Wschodniej, awansując w 1881 na stopień porucznika. W latach 1882–1885 studiował w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej był oficerem zaopatrzeniowym, wziął udział w bitwie pod Pirotem.
Po zakończeniu wojny został adiutantem księcia Aleksandra I Battenberga, a następnie w 1887 szefem Departamentu Inspekcji Wojskowej w ministerstwie wojny. W stopniu majora objął w 1888 dowództwo 10 pułku piechoty, rok później został szefem sztabu 4 Brygady, a w 1890 dowodził 1 pułkiem kawalerii. W stopniu podpułkownika w 1891 objął stanowisko zastępcy szefa sztabu armii, a od 1894 szefa sztabu armii. Uczestniczył w rozmowach z Rumunią na temat sporów granicznych w Dobrudży. W 1896 stanął na czele resortu wojny w gabinecie Konstantina Stoiłowa. Prowadził w tym czasie rozmowy z oficerami bułgarskimi, którzy w latach 1886–1887 wyjechali do Rosji namawiając ich do powrotu do kraju.
Po odejściu z ministerstwa objął dowództwo 5 presławskiej dywizji piechoty, a w 1903 już w stopniu generała majora 2 trackiej dywizji piechoty. W 1907 został naczelnikiem 2 Okręgu Inspekcji Wojskowej.
W czasie I wojny bałkańskiej dowodził 2 Armią, wraz z nią zdobył twierdzę w Adrianopolu. W czasie II wojny bałkańskiej podległe mu jednostki stawiały opór całej armii greckiej. 18 lipca 1913 przeniesiony do Sztabu Głównego, a w sierpniu 1913 zakończył służbę wojskową. W czasie I wojny światowej udzielał się jako publicysta i przewodniczący Towarzystwa Oficerów Rezerwy. 6 maja 1936 otrzymał awans na stopień generała piechoty. Zmarł 10 września 1940 w Sofii.
Wspomnienia Iwanowa z okresu służby w armii bułgarskiej ukazały się drukiem w 1996 w dwóch tomach pt. Спомени 1861–1918, w opracowaniu Eleny Statełowej i Radosława Popowa.
Awanse podporucznik (Подпоручик) (1879) porucznik (Поручик) (1881) kapitan (капитан) (1885) major (Майор) (1887) podpułkownik (Подполковник) (1891) pułkownik (Полковник) (1895) generał major (Генерал-майор) (1900) generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912) generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)
Odznaczenia Order Waleczności II st. II klasy i IV st. Order Świętego Aleksandra I i II stopnia z brylantami Order Zasługi Wojskowej I stopnia Order Stara Płanina I stopnia z mieczami Order Legii Honorowej III stopnia Order Świętej Anny I i II stopnia z brylantami Order Franciszka Józefa II stopnia Order Królewski Korony I stopnia Order Korony Włoch I stopnia Order Korony Rumunii I stopnia Order Świętego Sawy I stopnia Order Krzyża Takowy I stopnia Order Osmana II stopnia Order Medżydów I stopnia
Publikacje 1891: Тактически задачи с решения 1894: Записки по стратегия. Лекции 1924-1925: Народната партия и Балканските войни 1912–1913
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Bułgarscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Bułgarscy generałowie Kategoria:Bułgarscy ministrowie wojny Kategoria:Odznaczeni Orderem Waleczności (Bułgaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Franciszka Józefa Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Osmana Kategoria:Odznaczeni Orderem Medżydów Kategoria:Odznaczeni Orderem Stara Płanina Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Urodzeni w 1861 Kategoria:Zmarli w 1940