Jan Hajec (ur. 1 grudnia 1891 w Książnicach, zm. 5 lipca 1916 pod Kościuchnówką) – porucznik piechoty Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Marianny. Kształcił się w gimnazjum w Krakowie, a w 1910 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1911 zatrudnił się na stanowisku urzędnika adwokackiego w Mielcu.
Był członkiem mieleckiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz szkolił swoje umiejętności bojowe podczas ćwiczeń sportowo-obronnych drużyn sokolich. W 1913 przeprowadził się do Nowego Targu, gdzie utworzył drużynę strzelecką w ramach Polskich Drużyn Strzeleckich i jednocześnie ukończył kurs podoficerski.
Po wybuchu I wojny światowej, jako zastępca komendanta okręgu Polskich Drużyn Strzeleckich, przyprowadził drużynę do Krakowa. Po utworzeniu Legionów Polskich jego drużyna weszła w skład II batalionu 1 pułku piechoty, a później 5 pułku piechoty I Brygady i uczestniczyła w bitwach pod Nowym Korczynem i 23 IX Opatowcem, gdzie został rannyMarek Gałęzowski, Hajec Jan [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 106., Krzywopłotami (16–19 XI), Łowczówkiem (22–25 XII), nad rzeką Nidą (3 III – 11 V 1915), pod Włostowem, Kozinkiem i Swojkowem (11–23 V), Konarami (23 V–23 VI), Korsami i Stróżami (23–27 VI), Tarłowem (1–21 VII), Janowem i Zemborzynem (2 VII), Wyżnianką (7–11 VII), Urzędowem (16–19 VII), Bobinem (24–30 VII), Jastkowem (30 VII – 2 VIII), Majdanem Krasienińskim (3 VIII), Kamionką i Siedliskami (4–8 VIII), Ciepielami i Maniewiczami (24 VIII), Zarzeczem i nad rzeką Stochód (16–19 IX), pod Kopczą i Czebeniem (20–28 IX), Stowyhorożem (1–6 X), pod Koszyszczami (10 X – 27 XI), ponownie Stowyhorożem (27 XI –10 XII), Jeziercami (11 II – 20 IV 1916). 16 grudnia 1915 został mianowany porucznikiem.
5 lipca 1916 poległ w bitwie pod Kostiuchnówką, „do ostatniej chwili świecąc żołnierzom swoim bezprzykładnym bohaterstwem wśród niszczącego ognia huraganowego – padł na polu chwały rozerwany granatem” – jak napisano we wniosku o odznaczenie Hajca orderem Virtuti MilitariCyt. za: ibidem, s. 108.. Pochowany został na cmentarzu wojskowym na Wołyniu.
Ordery i odznaczenia Pośmiertnie odznaczono go: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6472 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Przypisy
Bibliografia Marek Gałęzowski, Hajec Jan [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 106–108.
Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kostiuchnówką 1916 Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1916 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich polegli w I wojnie światowej