Neotomizm – współczesna wersja tomizmu, główny kierunek filozoficzny neoscholastyki, popularny w łonie katolicyzmu. Neotomiści opowiadają się za tzw. klasyczną koncepcją filozofii, akcentują różnicę między nauką a religią i sztuką; za „filozofię pierwszą” uznają teorię bytu. Istotnymi wyróżnikami neotomizmu są: realizm, pluralizm, hylemorfizm, teizm, intelektualizm, klasyczna koncepcja prawdy, umiarkowany realizm pojęciowyF. Greniuk, Neotomizm w teologii moralnej w ocenie magisterium Kościoła, „Studia Theologica Varsaviensia“, 29, 1991, 2, s. 137-149.K. Szocik, Mariana Morawskiego koncepcja wychowania do życia w państwie, „Polska Myśl Pedagogiczna“, 1, 2015, 1, s. 242..
Charakterystyka Do powstania neotomizmu przyczyniło się opublikowanie przez papieża Leona XIII encykliki Aeterni Patris z 1879, gdzie nawoływał do rozwijania filozofii scholastycznej w taki sposób, jak robił to św. Tomasz z AkwinuZ. Wolak, Filozofia przyrody Maritaina a szczególna teoria względności, „Zagadnienia Filozoficzne w Nauce“, 13, 1991, s. 1..
Istnieją co najmniej cztery zasadnicze odmiany neotomizmu: tomizm tradycyjny (np. J.A.Gredt, S. Adamczyk), lowański (np. D. Mercier, K. Kłósak), transcendentalizujący (np. E. Coreth), egzystencjalny (np. E. Gilson, M.A. Krąpiec, M. Gogacz)S. Taboł, Myśl pedagogiczna neoscholastyki i neotomizmu, red. M. Krasnodębski, Wydawnictwo Szkoły Wyższej Przymierza Rodzin, Warszawa 2014, ss. 256., „Forum Pedagogiczne“, 2015, 1, s. 279.,
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filozofia współczesna Kategoria:Tomizm Kategoria:Scholastyka