Klasa robotnicza idzie do raju (wł. La classe operaia va in paradiso) – włoski dramat obyczajowy z 1971 roku w reżyserii Elio Petriego.
Obraz został nagrodzony Złotą Palmą na 25 MFF w Cannes w 1972, ex aequo ze Sprawą Mattei Francesco Rosiego. Specjalne wyróżnienie na tym festiwalu otrzymał również Gian Maria Volonté, odtwórca głównych ról w obydwu zwycięskich filmach.
Fabuła Lulu Massa jest tokarzem akordowym i jednocześnie przodownikiem pracy w fabryce w Mediolanie. Jego wysoka wydajność nie daje mu jednak niczego poza nieprzychylnym stosunkiem kolegów. W ferworze pracy Lulu traci palec, co związkowcom daje asumpt do organizacji protestu i walki o lepsze warunki pracy. Lulu za podszeptem goszystowskich działaczy studenckich włącza się do historii, najpierw jako agitator, później jako uczestnik rozruchów, dzięki czemu traci pracę i w efekcie załamuje się. Ostatecznie wraca do pracy, gdzie jednak już tylko wegetuje na podrzędnym stanowisku.
Tytuł filmu nawiązuje do sceny proroczego snu, w którym ludzie pracy nie mogą po śmierci wejść do raju, gdyż drogę zagradza im mur.
Obsada Gian Maria Volonté jako Lulu Massa Mariangela Melato jako Lidia Luigi Diberti jako Bassi Salvo Randone jako Militina Federico Scrobogna Gino Pernice Giuseppe Fortis Renata Zamengo
Produkcja Zdjęcia kręcono w San Pietro Mosezzo (prowincja Novara) w regionie Piemontu.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoskie dramaty obyczajowe Kategoria:Włoskie filmy polityczne Kategoria:Włoskie filmy z 1971 roku Kategoria:Filmy kręcone w prowincji Novara Kategoria:Filmy nagrodzone Złotą Palmą Kategoria:Filmy wyróżnione Nagrodą David di Donatello Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Mediolanie