thumb|160px|Herb Ostoja, wersja średniowieczna. thumb|160px|Herb Ostoja Danilewiczów z wpisu do Ksiąg Szlachty Guberni Wołyńskiej z 1802 rokuO. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, t. VII, Radom 2018, s. 104..
thumb|180px|Autograf Franciszka Danilewicza, pułkownika pow. oszmiańskiego, złożony pod listem do jednego z książąt RadziwiłłówAGAD, Zespół: Archiwum Warszawskie Radziwiłłów, Danilewicz Franciszek, sygn. 2752, s. 2.. thumb|180px|Wincenty Danilewicz (1787–1878) z córkami, fotografia z około 1850 roku. Waleria Danilewicz – druga od prawej (siedzi), stoją z tyłu: Aneta i JuliaŹródło: archiwum rodzinne Macieja Masłowskiego, zob. także: Masłowski M. [opr.]: Stanisław Masłowski – Materiały do życiorysu i twórczości, Wrocław 1957, ed. "Ossolineum" – Polska Akademia Nauk, s. 17-19.. thumb|180px|Order Legii Honorowej Wincentego Danilewicza. thumb|180px|Epitafium Wincentego Danilewicza w Kościele Trójcy Świętej w Jędrzejowie – fot. Andrzej Sokołowski, listopad 2018 roku. thumb|180px|Rajmund Masłowski, mąż Walerii Danilewicz. Rysunek z 1864 roku nieznanego autora. thumb|180px|Franciszka z Krupińskich h. Jelita, druga małżonka Karola Danielewicza. thumb|180px|Józef Ostoja Danielewicz. thumb|180px|Agnieszka z Danilewiczów i Rudolf małżonkowie Koppitzschowie z dziećmiJ. Sokołowska-Gwizdka, Zapomniane medale, Culture Avenue, Klub historyka.
Danilewicze (Danielewicze) – ród szlachecki pochodzący z Wielkiego Księstwa Litewskiego, pieczętujący się herbem Ostoja, należący do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców)K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. III, s. 301.W. Kojałowicz, Ks. Wojciecha Wiiuka Kojałowicza herbarz szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego zwany Nomenclator, Kraków 1905, s. 119.A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 80-84.S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1931, t. III, s. 64.. Danilewicze wspomnieni zostali przez Kaspra Niesieckiego w Herbarzu Polskim.
Najstarsze świadectwa źródłowe dotyczące pochodzenia rodu Etymologia powstania nazwiska wskazuje na pochodzenie od biblijnego imienia DanielO. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, t. VII, Radom 2018, s. 101.. Danilewicz (Danielewicz) jest nazwiskiem patronimicznym.
Adam Boniecki w Poczcie rodów w Wielkim Księstwie Litewskim w XV i XVI wieku wymienia osoby, z których każda mogła należeć do Danilewiczów lub dać początek rodowi tego nazwiska. Boniecki wspomina m.in.: Jeska Danilewicza, bojara (którego ojcu Daniłowi Girdewiczowi kniaź Semen Romanowicz Kobryński nadał wieś Pryszychwosty), Iwaszka i Fedora Danilewiczów, synów Iwana, dworzan królewskich, Iwana i Semena Danilewiczów, synów bojara Daniła Iwanowicza (któremu kniaź Fedor Jarosławicz Piński nadał w 1507 roku wieś Połkotycze)A. Boniecki, Poczet rodów w Wielkim Księstwie Litewskim w XV i XVI wieku, Warszawa 1887, s. 42.. Według Bonieckiego Danilewicze prawdopodobnie pochodzą od wyżej wymienionego Iwaszka Iwanowicza Danilewicza, dworzanina królewskiego, który otrzymał w 1511 roku od króla Zygmunta Starego wsie Nieżyłowy i Teszyłowy. Iwaszko i jego brat Fedor (także dworzanin królewski w 1523 roku) dostarczali na ekspedycje wojenne trzech zbrojnych konno z własnych dóbrA. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 80..
Wśród urzędników połockich wymieniany jest Iwaszko Danilewicz, który pełnił funkcję namiestnika starosty połockiego Bohdana Sakowicza między 1477 a 1484 rokiemUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego Spisy. Tom V. Ziemia połocka i województwo połockie XIV-XVIII wiek, H. Lulewicz (red.), H. Lulewicz, A. Rachuba, A. Haratym, A. Macuk, A. Radaman (oprac.), Warszawa 2018, s. 179..
Dr Jan Ciechanowicz przywołuje (w tomie II dzieła pt. Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego) dokument dotyczący dziejów rodziny Danilewiczów. Autor, powołując się na zapisy w aktach grodzkich połockich, cytuje skargę Katarzyny ze Starosielskich Danilewiczowej, z lipca 1667 roku, w której pisała ona co następuje:
Nie jest znana data przystąpienia rodziny Danilewiczów (Danielewiczów) do rodu heraldycznego Ostojów (Mościców). Mogło to nastąpić w XVI wieku.
Majątki ziemskie należące do rodu Poniżej wymienione są ważniejsze dobra ziemskie należące do Danilewiczów herbu Ostoja.
Nieżyłowy, Teszyłowy, Chrołcewicze, Połciew, Tułowo, LesznaMetryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r., A. Rachuba (oprac.), Warszawa 1989, s. 166., Nosiłów, Kolendzin, ŚwiranyMetryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r., A. Rachuba (oprac.), Warszawa 1989, s. 111., Bolniki, WierzchówkaJ. Wolff, Pacowie. Materyjały historyczno-genealogiczne. Ułożone i wydane przez Józefa Wolffa, Petersburg 1885, s. 222-223., Zanarocz (alias Koziniec)Metryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r., A. Rachuba (oprac.), Warszawa 1989, s. 122., Wielkie Sioło, Uzła WielkaMetryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r., A. Rachuba (oprac.), Warszawa 1989, s. 127., OłsetaMetryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r., A. Rachuba (oprac.), Warszawa 1989, s. 250., Sakowicze, Korciany, Multanka, Średnik, BohdanówC. Jankowski, Powiat Oszmanski, cz. I, s. 223-233, Pierzchaiły, Bukaty, Dziertyniki, Poludy, Kozierowce, Rymowicze, Nowosady, Dziesiętniki, Dowkniewicze, Goreckowszczyzna, Hołoblewszczyzna, JachimowszczyznaC. Jankowski, Powiat Oszmianski, cz. I, s. 224., Danilewicze, SulżynA. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 81., SokoleńszczyznaA. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 83., LewszanyA. Krahel, Opisy parafii dekanatu trockiego w diecezji wileńskiej 1784 roku – edycja źródeł historycznych, Białystok 2015, s. 112, 119., Gudziany, Piełaniszki, SkierzabolaA. Krahel, Opisy parafii dekanatu trockiego w diecezji wileńskiej 1784 roku – edycja źródeł historycznych, Białystok 2015, s. 114., Szłowin, Kalniszki.
Przedstawiciele rodu Jerzy Danielewicz (1595-1652) – ksiądz katolicki, jezuita, profesor teologii moralnej, prefekt szkół jezuickich, spowiednik księcia Zygmunta Karola RadziwiłłaEncyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564–1995, L. Grzebień SJ (oprac.), Kraków 1996, hasło: DANIELEWICZ..
Paweł Danilewicz (zm. 1667) – dziedzic dóbr Leszna, sędzia ziemski wileński w latach 1649-1667, podsędek wileński w latach 1646-1649, cześnik lidzki w latach 1642-1646, sędzia grodzki wileński w latach 1641-1646, starosta inturskiMetryka Litewska. Księga wpisów nr 131, A. Rachuba (oprac.), Warszawa 2001, nr 1018, s. 439., był elektorem Jana II Kazimierza Wazy z województwa wileńskiego. Jego małżonką była Zofia Duninówna KitlickaUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, spisy, t. I: Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, opr. H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk, pod red. A. Rachuby, Warszawa 2004, s. 168..
Samuel Danilewicz (zm. po 1670) – rotmistrz brasławski, dziedzic dóbr Tułowo. Dobra te przekazał synowi Janowi w 1670 roku.
Roman Jan Danilewicz (zm. 1685) – właściciel dóbr Świrany, zastawny posiadacz majątku Korciany, podkomorzy oszmiański, chorąży oszmiański, podstoli oszmiański, starosta inturski, poseł na Sejm I Rzeczypospolitej. Posłował na Sejm elekcyjny w 1669 rokuJ. Dunin-Borkowski, M. Dunin-Wąsowicz, Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. Zestawili w porządek abecadłowy Jerzy Dunin-Borkowski i Miecz. Dunin-Wąsowicz., Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie (red. Władysława Semkowicza), t. I, s. 38. oraz w 1674 rokuO. Pietruski, Elektorów poczet, którzy niegdyś głosowali na elektorów Jana Kazimierza roku 1648, Jana III roku 1674, Augusta II roku 1697, i Stanisława Augusta roku 1764, najjaśniejszych Królów Polskich, Wielkich Książąt Litewskich, i.t.d. Ułożył i wydał Oswald Zaprzaniec z Siemuszowej Pietruski, Lwów 1845, s. 65.L. A. Wierzbicki, Posłowie Wielkiego Księstwa Litewskiego na zjazd warszawski i sejm pacyfikacyjny 1673 roku, „Teka Komisji Historycznej”, PAN, Lublin 2004, vol. I, s. 98.. Roman Danilewicz wstępował w związki małżeńskie dwukrotnie. Jego pierwszą żoną była Zofia Bartoszewska. Poprzez drugie małżeństwo Danilewicz związał się z magnacką rodziną litewską Paców herbu GozdawaUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego Spisy. Tom I. Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk (oprac.), Warszawa 2004, s. 272.. Poślubił w roku 1670 Katarzynę, córkę Hieronima Dominika Paca (syna Piotra, wojewody trockiego) i Anny Wojnianki.
Adam Karol Danilewicz (zm. przed 1686) – właściciel dóbr Wielkie Sioło wraz z osadami Mamony i MatyszkiC. Jankowski, Powiat Oszmianski, cz. II, s. 102., sędzia grodzki wileński. Był synem Pawła Danilewicza, sędziego ziemskiego wileńskiego. Jego małżonką była Leonia Konstancja Hertzdorf.
Mikołaj Danilewicz (zm. po 1699) – dziedzic dóbr Wierzchówka, Ołseta i innych, miecznik wiłkomierski, podsędek wiłkomierski, podstarości wiłkomierskiUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego Spisy. Tom I. Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk (oprac.), Warszawa 2004, s. 433, 434, 462, 464, 641., elektor króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego.
Michał Danilewicz (zm. po 1703) – dziedzic dóbr Średnik, Bohdanów, Sulżyn i innych, starosta płotelski, komisarz sejmowy w 1703 roku. Był synem Romana Jana Danilewicza, podkomorzego oszmiańskiego, starosty inturskiego i Katarzyny Pac. Jego małżonką była Eleonora ZenowiczJ. Wolff, Pacowie. Materyjały historyczno-genealogiczne. Ułożone i wydane przez Józefa Wolffa, Petersburg 1885, s. 321.. W roku 1758, jego wnuk Jan Danilewicz sprzedał część Sulżyna (odziedziczoną po ojcu Konstantym).
Paweł Danilewicz (zm. po 1706) – podkomorzy wendeński.
Józef Antoni Danilewicz (zm. przed 1711) – podkomorzyc wendeński, koniuszy oszmiański. W roku 1705 został nominowany na urząd koniuszego oszmiańskiego po śmierci Krzysztofa SzymkowiczaUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego Spisy. Tom I. Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk (oprac.), Warszawa 2004, s. 228, 641..
Michał Danilewicz (zm. po 1721) – ziemianin królewski wojew. mińskiego, dziedzic dóbr Sakowicze. Dobra te (odziedziczone po stryju Gabrielu) przekazał synowi Franciszkowi w 1721 roku. Był synem Michała Danilewicza, starosty płotelskiegoA. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 82..
Teresa Danilewicz (zm. 1723) – była małżonką Krzysztofa Franciszka Sulistrowskiego, chorążego i podstolego oszmiańskiegoUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego Spisy. Tom I. Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk (oprac.), Warszawa 2004, s. 214., marszałka konfederacji litewskiej (1716-1717), zmarłego w 1737 rokuA. Haratym, Sulistrowski Krzysztof Franciszek (zm. 1737), [w:] „Polski słownik biograficzny”, t. XLV, Kraków 2007-2008, s. 487-489.. Teresa była córką Romana Danilewicza, podkomorzego oszmiańskiego i Katarzyny z Paców.
Onufry Danilewicz (zm. przed 1741) – kapitan wojsk królewskich, dziedzic dóbr Tułowo. Był synem Jana i Łucji z Białonowiczów.
Franciszek Stefan Danilewicz (zm. po 1744) – dziedzic dóbr Bohdanów, Danilewicze i innych, starosta płotelski. Był synem Michała Danilewicza, starosty płotelskiego i Eleonory Zenowiczówny. Żoną Franciszka Stefana Danilewicza była Anna Nowkuńska.
Józef Danilewicz (zm. po 1750) – dziedzic Sokoleńszczyzny, skarbnik kowieński. W roku 1750 sporządził testament, w którym zapisał majątek swoim synom – Kazimierzowi i Leonowi, zobowiązując ich do spłacenia starszych braci Tadeusza i Józefa.
Marcin Danilewicz (zm. po 1750) – skarbnik kowieński, dziedzic dóbr Sokoleńszczyzna. Był synem Józefa Danilewicza.