Karl-Erik Vilhelm Welin (ur. 31 maja 1934 w Genarp, zm. 30 maja 1992 w Bunyoli) – szwedzki kompozytor, pianista i organista.
Życiorys W latach 1956–1961 uczył się u Svena Brandela (fortepian) i Alfa Lindena (organy) w Kungliga Musikhögskolan w Sztokholmie. Pobierał też prywatnie lekcje kompozycji u Gunnara Buchta (1958–1960) i Ingvara Lidholma (1960–1964). Od 1960 do 1962 roku był uczestnikiem Międzynarodowych Letnich Kursów Nowej Muzyki w Darmstadcie, gdzie uczęszczał na zajęcia prowadzone przez Davida Tudora. Od 1961 roku współpracował z działem muzycznym radia szwedzkiego, występował też w programach telewizyjnych.
Twórczość W twórczości Welina przeważają utwory kameralne oraz wokalno-instrumentalne, w których widoczna jest tendencja kompozytora do wszechstronnego wykorzystania medium instrumentów, zwłaszcza fletów. W kompozycjach wokalnych sięgał po teksty dalekowschodnie oraz poezję zaangażowaną społecznie. Utwory z wczesnego okresu odznaczają się wysokim poziomem dramatyzmu i często skrajną emocjonalnością, w latach 70. XX wieku styl kompozytora stopniowo ewoluował jednak w kierunku bardziej zbliżonym do neoromantyzmu, z tendencją do uproszczenia języka dźwiękowego.
Zasłynął jako wykonawca utworów J.S. Bacha oraz współczesnych kompozytorów awangardowych. Jego interpretacje dzieł współczesnych, cechujące się skłonnością do efektów teatralnych, często miały skandalizujący charakter. Jeden z koncertów w Sztokholmie w 1964 roku Welin przypłacił hospitalizacją.
Ważniejsze dzieła (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Szwedzcy kompozytorzy Kategoria:Szwedzcy organiści Kategoria:Szwedzcy pianiści Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 1992