Andrzej Kaliszewski (ur. 17 maja 1954 w Krakowie) – polski medioznawca, literaturoznawca, krytyk literacki, publicysta, poeta, doktor habilitowany, profesor uczelni na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (Instytut Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej, Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej).

Życiorys Urodził się w rodzinie Zdzisława, radcy prawnego, i Wandy z domu Pychowskiej, ekonomistki. Ukończył w 1973 roku I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie, w 1977 roku filologię polską i edytorstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim (praca magisterska pt. Mikropowieści Andrzeja Brychta). Doktoryzował się na podstawie rozprawy pt. Świat poezji Zbigniewa Herberta (1981, Wydział Filologiczny UJ, promotor doc. dr hab. Wiesław Paweł Szymański). Stopień naukowy doktora habilitowanego (w dziedzinie literaturoznawstwa) otrzymał w 2008 roku na podstawie rozprawy pt. Nostalgia stylu. Neoklasycyzm liryki polskiej XX wieku w krytyce, badaniach i poetykach immanentnych (Uniwersytet Jagielloński).

Od maja 1977 do września 1990 roku pracował w Wydawnictwie Literackim w Krakowie, pełniąc kolejno obowiązki korektora, starszego asystenta, redaktora, starszego redaktora, kierownika Redakcji Polskiej Poezji Współczesnej i Literatury Dziecięcej (od 1983 r.), wicedyrektora ds. programowych (1989–1990). W latach 1995–2000 prowadził także własne wydawnictwo Behemot.

W latach 1990–1997 pracował jako nauczyciel języka polskiego w I Liceum Ogólnokształcącym im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. W 1996 roku rozpoczął pracę w Międzynarodowej Szkole Dziennikarstwa UJ (przekształconej w Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej, obecnie Instytut Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej UJ). W latach 1998–2010 pełnił funkcję kierownika studiów podyplomowych. W latach 1998–2002 prowadził zajęcia w Instytucie Filologii Polskiej UJ (obecnie Wydział Polonistyki UJ). W latach 1997–1998 prowadził konwersatorium z literatury współczesnej w Instytucie Polonistyki WSP (obecnie Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej) w Krakowie, a od 2001 do 2012 roku – wykłady z genologii dziennikarskiej. W latach 2014–2019 pełnił funkcję kierownika Zakładu Genologii Dziennikarskiej i Historii Mediów w IDMiKS UJ. W roku 2018 otrzymał na Uniwersytecie Jagiellońskim stanowisko profesora nadzwyczajnego.

W latach 2012–2020 był członkiem Rady Naukowej Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Krakowie. Od 2014 roku pełni funkcję sekretarza naukowego w czasopiśmie „Naukowy Przegląd Dziennikarski”. Od 2015 roku jest członkiem Komisji Medioznawczej Polskiej Akademii Umiejętności.

Jako literaturoznawca specjalizuje się w poezji współczesnej i krytyce literackiej; jako medioznawca: w literaturze faktu, teorii i historii gatunków dziennikarskich, teorii i historii reportażuPolscy pisarze współcześni 1939–1991. Leksykon, Warszawa 1995, Wydawnictwo Naukowe PWN Współcześni polscy pisarze i badacze literatury..

Działalność literacka Zadebiutował wierszami na łamach „Życia Literackiego” w 1971 roku. Jako pisarz najczęściej publikował w „Życiu Literackim”, „Literaturze”, „Poezji”, „Piśmie Literacko-Artystycznym”, „Piśmie”, „Odrze”, „Studencie”, „Dzienniku Polskim” i „Radarze”. Jako poeta należał do grupy literackiej „My”, współtworząc tzw. Pokolenie Nowych Roczników. Członek Związku Literatów Polskich od 1978 do jego rozwiązania. W latach 1983–1986 pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału Krakowskiego „nowego” ZLP. Jego utwory tłumaczono na języki: angielski, czeski, estoński, fiński, niemiecki, rosyjski, serbsko-chorwacki, węgierski i rumuńskiSłownik bibliograficzny, tom IV (K), Warszawa 1996, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.

Publikacje Książki i monografie naukowe Gry Pana Cogito, Kraków 1982, Wydawnictwo Literackie, [Monografia twórczości Zbigniewa Herberta] . Gry Pana Cogito [wyd. zmienione i rozszerzone], Łódź 1990, Wydawnictwo Łódzkie. Książę z Kraju Łagodności, Kraków 1988, Wydawnictwo Literackie, [Monografia twórczości Jerzego Harasymowicza] . Gatunki dziennikarskie. Teoria – praktyka – język. [współaut. K. Wolny-Zmorzyński i W. Furman] Warszawa 2006, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne . Nostalgia stylu. Neoklasycyzm liryki polskiej XX wieku w krytyce, badaniach i poetykach immanentnych (w kontekście tradycji poetologicznej klasycyzmu), Kraków 2007, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego . Wieczna gra (artykuły i szkice), Kraków 2009, Księgarnia Akademicka . Gatunki dziennikarskie. Teoria – praktyka – język. Drugie wydanie. [Współaut.: K. Wolny-Zmorzyński, W. Furman], Warszawa 2009, Wyd. Profesjonalne i Akademickie . „Słowo czynów cieniem”. Polski reportaż wojenny i publicystyka wojenna autorów kręgu Legionów Polskich i Korpusów Polskich (1914–1920), Kraków 2013, Tow. Studiów Dziennikarskich . Prasowe gatunki dziennikarskie [współaut. W. Furman , J. Snopek, K. Wolny-Zmorzyński] Warszawa 2014, Poltext . Bagnet i pióro. Twórczość publicystyczna Juliusza Kadena-Bandrowskiego, Toruń 2015, Wydawnictwo Adam Marszałek . Co jest grane? O cechach dystynktywnych gatunków radiowych i telewizyjnych [współaut. K. Wolny-Zmorzyński], Warszawa 2016, Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego . Mistrzowie polskiego reportażu wojennego (1914–2014), Kraków 2017, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego . Fakty i artefakty. Formy paraartystyczne w mediach (współaut. Edyta Żyrek-Horodyska, Kraków 2018, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego) . Kasandry i amazonki. W kręgu kobiecego reportażu wojennego (współaut. Edyta Żyrek-Horodyska, Wyd. UJ 2019) .

Podręczniki, leksykony Gatunki dziennikarskie. Specyfika ich tworzenia i redagowania. [współaut. K. Wolny-Zmorzyński i W. Furman], Rzeszów 2000, Wyższa Szkoła Zarządzania w Rzeszowie, . Słownik terminologii medialnej, pod red. Walerego Pisarka, Kraków 2006, UNIWERSITAS [autorstwo 30 haseł], . Źródła informacji dla dziennikarza, [Współaut.: K. Wolny-Zmorzyński, W.Furman, K. Pokorna-Ignatowicz], Warszawa 2008, Wyd. Profesjonalne i Akademickie, . 4. Główne nurty w kulturze XX i XXI wieku. Podręcznik dla studentów dziennikarstwa i komunikacji społecznej, Poltext s z o.o., Warszawa 2012, .

Książki poetyckie Popiół [wiersze], Warszawa, PAX 1976. Paszcza [wiersze], Warszawa, Czytelnik 1985 . Herezja [wiersze], Kraków, LEX, 1995. Wiersze wybrane, (posłowie Leszka Żulińskiego), Kraków, Behemot, 1995. Galop [wiersze], Kraków, Wydawnictwo Literackie, 1978https://katalogi.bn.org.pl/discovery/search?query=any,contains,Andrzej%20Kaliszewski%20Galop&tab=LibraryCatalog&vid=48OMNIS_NLOP:48OMNIS_NLOP&lang=pl&offset=0.

Nagrody i odznaczenia

Nagroda „Peleryny” przyznana przez Klub Studentów Wybrzeża „Żak” za debiut poetycki roku - tom Popiół (1977) Nagroda „Pióra” przyznana przez Klub Studentów Wybrzeża „Żak” w Gdańsku za działalność krytyczną - Gry Pana Cogito (1983) Nagroda im. Andrzeja Bursy za całokształt twórczości krytycznoliterackiej (1984) Nagroda Artystyczna Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego I stopnia (1986) Nagroda XI Międzynarodowego Listopada Poetyckiego za książkę Książę z Kraju Łagodności (1988) Nagroda Miasta Krakowa za osiągnięcia w dziedzinie publicystyki i literatury (1988) Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2020)

Źródło:.

Przypisy

Kategoria:Członkowie Związku Literatów Polskich (Polska Rzeczpospolita Ludowa) Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy medioznawcy Kategoria:Urodzeni w 1954