mały|Energia powinowactwa elektronowego EEA na diagramie pasmowym; EVAC, EC, EF i EV oznaczają odpowiednio energię próżni, pasmo przewodnictwa, energię Fermiego i pasmo walencyjne Powinowactwo elektronowe – wielkość charakteryzująca zdolność atomu do przyłączania elektronu i tworzenia jonu ujemnego (anionu):
Ilościowo określa się je jako energię, która wydziela się w wyniku tego procesu. Podaje się w elektronowoltach (eV) lub kcal/mol.
Powinowactwo elektronowe można wyznaczyć eksperymentalnie, np. metodami spektroskopowymi. Jest to jednak możliwe tylko w sytuacji, gdy monoanion jest stabilny – powinowactwo przyjmuje wówczas wartości dodatnie. Taka sytuacja zachodzi dla większości pierwiastków grup głównych, z wyjątkiem gazów szlachetnych oraz berylu i magnezu, mających ujemne powinowactwo. Ponadto ujemne są drugie energie powinowactwa () atomów w stanie gazowym. Najwyższe wartości energii powinowactwa mają fluorowce, a następnie tlenowce. Występują tu jednak znaczące odstępstwa od reguły okresowości, np. chlor ma wyższe powinowactwo elektoronowe zarówno od fluoru, jak i od bromu, a powinowactwo elektronowe azotowców jest zazwyczaj znacznie mniejsze niż pierwiastków z obu sąsiednich grup. mały|skaluj=2|center|Powinowactwo elektronowe w zależności od liczby atomowej Wg Mullikana elektroujemność pierwiastków chemicznych jest proporcjonalna do ich powinowactwa elektronowego, ale także do energii jonizacji (czyli energii reakcji ). W efekcie np. gazy szlachetne, mające ujemne powinowactwo elektronowe, ale jednocześnie dużą energię jonizacji, charakteryzują się dużą elektroujemnością.
Przypisy
Kategoria:Chemia fizyczna Kategoria:Fizyka atomowa