Jewgienij Abramowicz Baratynski, (Boratynski; ur. we wsi Mara w guberni tambowskiej, zm. 11 lipca 1844 w Neapolu) – oficer wojska rosyjskiego, poeta, przedstawiciel rosyjskiego romantyzmu, prekursor symbolizmu.
Życiorys Młodość Pochodził z rodziny szlacheckiej o polskich korzeniach. Był synem generała Abrama Andriejewicza Baratyńskiego i Aleksandry Fiodorownej. Urodził się jako pierwsze z ośmiorga rodzeństwa. Należał do Korpusu Paziów, z którego został wykluczony za samowolne działanie. W 1819 roku został powołany do wojska jako szeregowiec w Petersburgu, a rok później w Finlandii, gdzie służył przez kolejne 6 lat. W 1826 roku podniesiono go do godności oficera, jednak Baratynski zrezygnował z dalszej kariery wojskowej, przeprowadzając się do Moskwy. 9 czerwca 1826 zawarł związek małżeński z Anastasią Lwowną Engelhardt.
Działalność literacka Debiut literacki Jewgienija Baratynskiego miał miejsce w 1819 roku. W 1827 i 1835 wydano zestawione utwory poetyckie jako zbiory "Stichotworienija". Tworzył przede wszystkim lirykę refleksyjną, rozwijającą romantyczne wątki filozoficzne. Pisał elegie erotyczne, psychologiczne i medytacyjne.
Był członkiem Wolnego Towarzystwa Miłośników Piśmiennictwa Rosyjskiego. Nawiązał bliskie relacje z Aleksandrem Puszkinem. Przyjaźnił się z Adamem Mickiewiczem, będąc jednocześnie miłośnikiem jego twórczości. Pisał wiersze poświęcone polskiemu wieszczowi. Elegie i fraszki Baratynskiego referowane były w salonach literackich. Sam Baratyński był regularnym gościem salonu artystycznego Zinaidy WołkońskiejB. Mucha, W kręgu "przyjaciół Moskali". Adam Mickiewicz i księżna Zinaida Wołkońska, "Pamiętnik Literacki", LXXXIV, 1993, z. 1, s. 165-167. ISSN 0031-0514.
W 1842 roku wydano ostatni tom poezji rosyjskiego romantyka zatytułowany "Sumierki", nacechowany tragizmem i pesymizmem związanym z odczuwaniem przez poetę nieuniknionych zakrętów historycznych. Ich brak zrozumienia kreowało elegijny nastrój jego poezji, prowadziło do traktowania życia jako ofiary śmierci, a prawdy jako zagłady szczęścia.
Przekładaniem literatury Baratynskiego na język polski zajmował się Andrzej Lewandowski.
Wybrane utwory Na podstawie materiału źródłowego: Finlandia (1820); Razłuka (1820); Buria (1824); Leda (1825); Eda (1826); Najada (1827); Nie bojsia jedkich osużdienij (1827); Bał (1828); Nie podrażaj (1828); Posledniaja smiert’ (1828); Rodina (1828); Nałożnica (1831); Na smiert’ Gete (1833); Foslednij poet (1835); Osień (1837); Mudriecu (1840); Firoskaf (1844).
Przypisy
Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Pisarze rosyjskojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Moskwą Kategoria:Pisarze związani z Petersburgiem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Tichwińskim w Petersburgu Kategoria:Poeci romantyzmu Kategoria:Rosyjscy poeci XIX wieku Kategoria:Urodzeni w 1800 Kategoria:Zmarli w 1844