Team Lotus – zespół i konstruktor wyścigowy, założony przez Colina Chapmana jako siostrzana firma Lotus Cars.
Lotus brał udział w takich seriach, jak Formuła 1, Formuła 2, Formuła Ford, Formuła Junior, Indianapolis 500 czy 24h Le Mans. W Formule 1 Lotus zdobył sześć tytułów w klasyfikacji kierowców, a siedem w klasyfikacji konstruktorów. Pod przewodnictwem Chapmana Lotus wprowadził wiele innowacji, takich jak monocoque czy „wing car”, ważnych nie tylko dla Formuły 1, ale i dla całego sportu motorowego. Innowacje te prowadziły jednak często do problemów technicznych oraz wypadków, w tym śmiertelnych; żartowano, że nazwa „Lotus” to skrót od „Lot of Trouble, Usually Serious” („Dużo Problemów, Zwykle Poważnych”). Założyciel zmarł w roku 1982, a Lotus rozpadł się w 1995 roku. W 2010 roku za sprawą grupy 1Malaysia nazwa Lotus wróciła do Formuły 1. W latach 2012–2015 pod nazwą „Lotus” w Formule 1 startował dawny zespół Renault.
Początki thumb|left|Colin Chapman W 1952 roku Colin Chapman założył wspólnie z Michaelem Allenem w brytyjskiej miejscowości Hornsey fabrykę samochodów sportowych, Lotus Engineering Ltd.. Samochody, takie jak Mk 6 (1953) czy Mk 8 (1954), odniosły sukces. W 1954 roku z Lotus Engineering Ltd. utworzono podspółkę, Team Lotus, która miała być zaangażowana w sporty motorowe. Nazwę tę nadała żona Chapmana. W emblemacie, składającym się z brytyjskich kolorów wyścigowych: żółci i zieleni, znalazły się inicjały Chapmana, ACBC (od Anthony Colin Bruce Chapman). W 1957 roku samochody Lotus zadebiutowały w Formule 2. Kierowcami byli Cliff Allison i Reg Bricknell, którzy prowadzili modele Lotus 11 napędzane silnikami Coventry Climax. W roku 1958 Allison wygrał Lotusem 12 rundę Formuły 2 na torze Silverstone.
Formuła 1 Debiut thumb|Lotus 12, pierwszy samochód Lotusa w Formule 1 Chapman wystawił Lotusa z silnikiem Climax umieszczonym z przodu dla Cliffa Allisona i Grahama Hilla na sezon 1958 Formuły 1. Samochód ten miał klasyczne, zielone barwy, które Lotus utrzymał do roku 1968 włącznie. W swoim pierwszym sezonie Lotus zajął szóste miejsce w klasyfikacji konstruktorów dzięki trzem punktom Allisona, zdobytym za czwarte miejsce w Grand Prix Belgii.
W 1959 roku Lotus nadal korzystał z silników Climax umieszczonych z przodu. Z czwórki jeżdżących dla Lotusa kierowców tylko Innes Ireland zdołał wywalczyć punkty. 5 punktów Brytyjczyka dało Lotusowi czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
Po 1959 roku zdecydowano, że silniki będą umieszczane w Lotusach nie z przodu, a centralnie. Firma mogła również rozszerzyć swoje możliwości dzięki przeniesieniu siedziby do Cheshunt.
W 1960 roku do Lotusa przyszedł Jim Clark, który był związany z zespołem aż do swojej śmierci w 1968 roku. W barwach Lotusa w 1960 roku zadebiutował również John Surtees. Ten kierowca zdobył pierwsze w historii startów Lotusa pole position, co miało miejsce w Grand Prix Portugalii 1960. Również w 1960 roku Lotus osiągnął pierwsze podium w historii startów w Formule 1, dzięki drugiemu miejscu Innesa Irelanda w Grand Prix Holandii. Pierwsze zwycięstwo samochodem Lotus w Formule 1 odniósł Stirling Moss podczas Grand Prix Monako 1960, ale Moss nie był wtedy fabrycznym kierowcą Lotusa, a kierowcą zespołu Rob Walker Racing Team. Podczas Grand Prix Belgii w twarz Alana Staceya, jadącego z prędkością 200 km/h, uderzył ptak. Stacey na skutek tego wypadku zginął. Na koniec sezonu 1960 Lotus zajął drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
Lata 60.: Clark, Hill i Rindt Pierwsze zwycięstwo dla fabrycznego zespołu Lotusa odniósł Innes Ireland w roku 1961 podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych na torze Watkins Glen. Lotus ponownie był drugi w klasyfikacji konstruktorów.
W tym czasie Lotus przeniósł się do Hethel w hrabstwie Norfolk.
W sezonie 1962 jedynymi kierowcami zespołu byli Jim Clark i Trevor Taylor. Clark zdobył sześć pole positions, ale Lotus 24 okazał się stosunkowo zawodnym samochodem. Wprawdzie Clark wygrał trzy wyścigi sezonu i przed ostatnim wyścigiem, Grand Prix RPA, miał jeszcze szansę na mistrzostwo, ale odpadł z tego wyścigu na skutek wycieków oleju, i mistrzem został Graham Hill. Lotus ponownie był drugi w klasyfikacji konstruktorów. 22 grudnia 1962 roku dwukrotny motocyklowy mistrz świata Gary Hocking zmarł na skutek wypadku Lotusa 24 w niewliczanym do mistrzostw Formuły 1 Grand Prix Natalu.
thumb|left|Jim Clark w 1962 roku (Lotus 24) Jeszcze w 1962 roku Lotus wprowadził innowacyjny model 25. Był to pierwszy samochód w historii Formuły wykorzystujący monocoque. Zarówno Lotus, jak i Jim Clark zdobyli tytuły w swoich klasyfikacjach, zdobywając maksymalną liczbę punktów – 54. W sezonie 1963 Clark nie stanął na podium jedynie w Grand Prix Monako. Model 25 okazał się tak skuteczny, ponieważ kratownica przestrzenna została zastąpiona przez odpowiednio ukształtowane płaszczyzny z blachy aluminiowej wzmocnione stalowymi przegrodami, służącymi równocześnie jako punkty mocowania zawieszenia i silnika. Samochód był przez to lżejszy i sztywniejszy.
W sezonie 1964 kolegą zespołowym Clarka był Peter Arundell, który popełniał jednak wiele błędów technicznych. Clark miał szansę na tytuł jeszcze przed ostatnim wyścigiem sezonu, Grand Prix Meksyku. Jednakże w wyścigu tym zaznał problemów z silnikiem, przez co dojechał do mety na piątym miejscu. Ostatecznie mistrzem świata został John Surtees, a Clark ukończył sezon na trzecim miejscu w klasyfikacji kierowców.
W sezonie 1965 Clark wygrał sześć wyścigów: Grand Prix RPA oraz pięć wyścigów z rzędu: od Grand Prix Belgii do Grand Prix Niemiec. Nie wygrał jedynie odbywającego się pomiędzy Grand Prix RPA a Grand Prix Belgii wyścigu o Grand Prix Monako, co było spowodowane uczestnictwem brytyjskiego kierowcy w zawodach Indianapolis 500, które wygrał. Mimo faktu, iż Clark nie ukończył trzech ostatnich wyścigów sezonu 1965 Formuły 1, to ponownie zdobył największą możliwą do zdobycia liczbę punktów (54).
thumb|Lotus 33, uczestniczący w zawodach Formuły 1 w latach 1964–1967 Na sezon 1966 ciało zarządzające Formułą 1, CSI, zwiększyło dozwoloną pojemność silników do trzech litrów. Wciąż dostarczająca Lotusowi silniki firma Climax nie rozwijała tych silników, przez co ich klienci – w tym Lotus – otrzymali na nowy sezon niekonkurencyjne silniki. Wskutek tego Chapman próbował namówić Forda na dostawę dla Lotusa silników Cosworth, ale firma nie była skłonna w roku 1966 wydać stu tysięcy funtów na rozwój silników. Lotus postanowił więc skorzystać z silników BRM, które napędzały pojazdy brytyjskiego konstruktora od Grand Prix Włoch. Samochód Clarka napędzały nietypowe, wysokie silniki H16 o pojemności 3 litrów, a pojazd Arundella silniki V8 o pojemności 2 litrów. Jedyne zwycięstwo z silnikiem H16 Clark odniósł w Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Sporo awarii w trakcie sezonu spowodowało, że Clark ukończył sezon na szóstym miejscu w klasyfikacji sezonu 1966.
Na sezon 1967 do Lotusa wrócił Graham Hill. W pierwszych dwóch wyścigach sezonu samochody Lotus były napędzane przez jednostki BRM (w Grand Prix RPA przez silniki 3.0 H16, a w Grand Prix Monako przez jednostki 2.0 V8). Od Grand Prix Holandii jednostki napędowe Lotusa stanowiły silniki Ford DFV 3.0 V8. W tym samym wyścigu zadebiutował nowy model Lotusa, 49. Clark wygrał ten wyścig, podobnie jak Grand Prix Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych (w wyścigu tym Lotus odniósł pierwsze podwójne zwycięstwo) i Meksyku. W Grand Prix Włoch Clark prowadził do ostatniego okrążenia, kiedy to skończyło mu się paliwo. Ostatecznie Clark mimo problemów technicznych w kilku wyścigach nawiązał walkę z kierowcami Brabhama – Dennym Hulmem i Jackiem Brabhamem, ale sezon ukończył na trzecim miejscu w klasyfikacji kierowców, za Nowozelandczykiem i Australijczykiem.
thumb|left|Lotus 49, pierwszy samochód w historii Formuły 1 z reklamami sponsora Sezon 1968 rozpoczął się od Grand Prix RPA, w którym podwójne zwycięstwo odniósł Lotus. Było to jednocześnie ostatnie zwycięstwo Jima Clarka w Formule 1. 7 kwietnia 1968 roku Clark, jadący Lotusem, zginął podczas wyścigu Formuły 2 na torze Hockenheimring. Podczas treningów do zawodów Indianapolis 500 kierowca Lotusa, Mike Spence, źle wszedł w zakręt i uderzył w betonową ścianę. Wskutek tego zdarzenia złamało się prawe przednie zawieszenie, przez co Spence został uderzony kołem w głowę, które zerwało również kask. Na skutek tego wydarzenia Spence zmarł po czterech godzinach w szpitalu. W Grand Prix Monako na samochodach Lotus pojawiły się reklamy papierosów Gold Leaf; był to pierwszy przypadek sponsoringu w Formule 1. Ponadto w tym samym wyścigu samochód Lotus 49 pojawił się w wersji „B”, która była wyposażona w przedni i tylny spojler, co również było pierwszym takim rozwiązaniem w Formule 1. Wyścig ten wygrał kierowca Lotusa, Graham Hill. W następnej eliminacji sezonu, Grand Prix Belgii spojlery zastosowały Ferrari i Brabham. W Grand Prix Stanów Zjednoczonych w barwach Lotusa w Formule 1 zadebiutował Mario Andretti, zdobywając od razu pole position do tego wyścigu. Ostatecznie mistrzem świata sezonu 1968 został Graham Hill, a Lotus zdobył tytuł w klasyfikacji konstruktorów.
Na sezon 1969 Jackiego Olivera zastąpił Jochen Rindt. W Grand Prix Hiszpanii na skutek słabego mocowania tylnego spojlera obaj kierowcy fabrycznego zespołu Lotusa mieli wypadki, ale nic poważnego im się nie stało. Zespoły postanowiły zastąpić wysokie tylne spojlery niskimi. W klasyfikacji kierowców po sezonie Rindt był czwarty, a Hill siódmy. Team Lotus zajął natomiast w klasyfikacji konstruktorów trzecie miejsce, za Matrą i Brabhamem.
W sezonie 1970 kierowcą numer jeden w Lotusie był Jochen Rindt, a jego partnerem zespołowym został John Miles. W Grand Prix Hiszpanii wprowadzono Lotusa 72, który był bardzo innowacyjnym samochodem i brał udział w zawodach Formuły 1 do roku 1975. Pierwsze zwycięstwo w sezonie Rindt odniósł w trzecim wyścigu sezonu, Grand Prix Monako. Wprawdzie Jack Brabham prowadził przez większą część tego wyścigu, ale popełnił błąd, dzięki czemu wyprzedził go Rindt. Następnie Rindt wygrał cztery wyścigi z rzędu: Grand Prix Holandii, Francji, Wielkiej Brytanii i Niemiec. Przed Grand Prix Włoch Rindt wysoko ustawił przełożenia w samochodzie, dzięki czemu jego samochód mógł osiągnąć 330 km/h. Na piątym okrążeniu ostatniej części treningów, przed zakrętem Parabolica, Lotus Rindta gwałtownie skręcił w lewo i uderzył w barierę. Na skutek tego wypadku Rindt zmarł w szpitalu, nie odzyskawszy przytomności. Austriak był bardzo popularnym kierowcą i jego śmierć przygnębiła wiele osób. Włoski sąd uznał później, że przyczyną śmierci Rindta były źle zainstalowane bariery, chociaż wypadek został zainicjowany przez awarię wału hamulcowego w samochodzie. Rindt pewnie prowadził w mistrzostwach, a jedynym kierowcą, który mógł jeszcze zdobyć tytuł, był Jacky Ickx, jednakże musiał wygrać trzy pozostałe wyścigi. W Grand Prix Stanów Zjednoczonych wygrał jednak kierowca Lotusa, Emerson Fittipaldi, i pośmiertnie mistrzem świata został Jochen Rindt. Lotus w tym samym roku został mistrzem w klasyfikacji konstruktorów, uzyskawszy 59 punktów.
Lata 70.: Fittipaldi i Andretti W sezonie 1971 kierowcami Lotusa byli Emerson Fittipaldi i Reine Wisell. Wyniki były stosunkowo słabe, a Lotus po raz pierwszy od 1960 roku nie wygrał wyścigu. Chapman wystawił w trzech wyścigach model 56B, w którym eksperymentował z turbiną gazową. Ostatecznie w sezonie Lotus zdobył 21 punktów, co dało piąte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
thumb|Lotus 72E