Edward Pöschek (ur. 29 października 1864 w Cieszynie, zm. 23 sierpnia 1929 w Wiedniu) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 29 października 1864 w Cieszynie, ówczesnym mieście powiatowym Śląska Austriackiego i jednocześnie stolicy księstwa cieszyńskiego. Po ukończeniu szkół wojskowych rozpoczął zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień kadeta-zastępcy oficera został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1884 i wcielony do 24 Galicyjskiego Pułku Piechoty, którego sztab stacjonował w Wiedniu, a Komenda Okręgu Uzupełnień w Kołomyi. Na porucznika (ówcześnie ) został awansowany ze starszeństwem z 1 maja 1886, a na stopień nadporucznika (ówcześnie ) ze starszeństwem z 1 listopada 1889. W tym czasie jego macierzysty pułk stacjonował w Przemyślu, a później we Lwowie. W latach 1893–1895 był słuchaczem Kursu Intendentów Wojskowych w Wiedniu. Po ukończeniu kursu został przydzielony do Intendentury Wojskowej i skierowany na praktykę w Intendenturze 11 Korpusu we Lwowie. Na kapitana 2. klasy (ówcześnie ) został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1896. 20 kwietnia 1898 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do Intendentury Wojskowej, mianowany podintendentem wojskowym () i pozostawiony w Intendenturze 11 Korpusu we Lwowie. W 1903 został przeniesiony na stanowisko szefa intendentury Dywizji Kawalerii Jarosław. 1 maja 1907 został awansowany na intendenta wojskowego (). W tym samym roku został odkomenderowany z DK Jarosław do w Wiedniu. W 1908 został przeniesiony do 12. Oddziału c. i k. Ministerstwa Wojny, który był właściwy w sprawach zaopatrzenia armii. Na stopień nadintendenta wojskowego 2. klasy () został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1913. W c. i k. Ministerstwie Wojny pełnił służbę do 1918. Na stopień nadintendenta wojskowego 1. klasy został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1916.
Podczas I wojny światowej „głośnym był jego wynalazek piecyka polowego i odwszalni polowej, który przez długi czas zaskarbił mu wdzięczność tysięcy żołnierzy w okopach”. W lutym 1915 Edward Pöschek zaprezentował mobilne kuchenne dezynfektory parowe, a firma Manfred Weiss w Budapeszcie wykonała skrzynie do ich transportu.
W 1918, po rozpadzie Monarchii Austro-Węgierskiej, został wyznaczony na stanowisko szefa Polskiej Wojskowej Komisji Likwidacyjnej w Wiedniu. 6 października 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika intendenta i przydzielony do Polskiej Wojskowej Komisji Likwidacyjnej w WiedniuDz. Rozk. Wojsk. Nr 94 z 10 listopada 1919, poz. 3633.. Od lata 1920 obowiązki szefa komisji łączył z funkcją attaché wojskowego. 27 sierpnia 1920 szef Departamentu Gospodarczego Ministerstwa Spraw Wojskowych podpułkownik Aleksander Litwinowicz wystąpił do Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej z wnioskiem o powołanie do służby czynnej Edwarda Pöschka, który został zweryfikowany jako emerytowany pułkownik intendent. Podpułkownik Litwinowicz podał następujące motywy swojego wniosku, a zarazem opinię o pułkowniku Pöschku: „jako wybitny fachowiec, doświadczony intendent z b. armii austriackiej i profesor Kursu intendenckiego w Wiedniu, może być w Wojsku Polskim z wielkim pożytkiem wykorzystany w dziale szkolenia oficerów gospodarczych. Wymieniony pełniąc służbę w WP od 1918 r. zajmował wybitne stanowisko szefa Komisji Likwidacyjnej w Wiedniu, wykazując niezwykłe zdolności fachowe w dziale służby gospodarczej. Kilkakrotne komisje wysyłane do Wiednia, bądź z ramienia Ministerstwa Spraw Wojskowych, bądź z Komisji śledczej Sejmu Ustawodawczego uznały rezultaty pracy pułk. intendenta Pöschka za bardzo korzystne dla Skarbu Polskiego, a obecność wymienionego w służbie WP za konieczną”. 20 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika intendenta, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Działalność generała w Wiedniu ilustrują dokumenty archiwalne, opublikowane przez Endre László Vargę w 2016.
Z dniem 1 stycznia 1922 Edward Pöschek został przeniesiony w stały stan spoczynku z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Mieszkał w Wiedniu. Tam zmarł 23 sierpnia 1929, po krótkiej chorobie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Franciszka Józefa z dekoracją wojenną Krzyż Rycerski Orderu Franciszka Józefa Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstążce Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Attaché wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Cieszynie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Odznaczeni Medalem Jubileuszowym Pamiątkowym dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Kategoria:Odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Odznaczeni Orderem Franciszka Józefa Kategoria:Oficerowie cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Oficerowie intendenci II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Pochowani w Wiedniu Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Urodzeni w 1864 Kategoria:Zmarli w 1929