Oreina bifrons – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny Chrysomelinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1792 roku przez Johana Christiana Fabriciusa pod nazwą Chrysomela bifrons. Obejmuje sześć podgatunków: Oreina bifrons bifrons Fabricius, 1792 Oreina bifrons cadorensis Bechyne, 1958 Oreina bifrons decora (Richter, 1820) Oreina bifrons gadmena Bechyne, 1958 Oreina bifrons heterocera (Reitter, 1917) Oreina bifrons monticola (Duftschmid, 1825)
Morfologia Chrząszcz o wydłużonym, nieco przypłaszczonym ciele długości od 8 do 11 mm. Ubarwienie wierzchu ciała jest metalicznie zielone, granatowe lub miedziane, jednobarwne lub ze wzorem, często fioletowoniebieskim, obejmującym parę podłużnych smug na pokrywach, a czasem też ich szew, tarczkę, tylną krawędź przedplecza i fragment nadustka. Stopień połysku bywa różny między podgatunkami. Czułki mają dwa początkowe człony częściowo czerwone. Głaszczki szczękowe mają człon ostatni nie cieńszy od poprzedniego i na wierzchołku ścięty. Przedplecze ma brzegi boczne w tylnej części wałeczkowato zgrubiałe, oddzielone od dysku zagłębieniem. Powierzchnia pokryw ma punkty mocne, bardzo delikatne zmarszczki i rozproszone punkty drobne. Powierzchnia pokryw wszędzie rzeźbiona jest głębokimi zmarszczkami o różnorodnym ukierunkowaniu. Podgięcia pokryw rozszerzone są tylko w przedniej ćwiartce długości. Odwłok ma pierwszy sternit nie dłuższy niż zapiersie. Genitalia samca odznaczają się bardzo długim i wąskim prąciem z zaokrąglonym płatkiem na szczycie.
Ekologia i występowanie Owad górski, zamieszkujący piętra regla górnego, subalpejskie i alpejskie. Bytuje wśród ziołorośli i na pobrzeżach źródlisk. Osobniki dorosłe jak i larwy są fitofagami. Do ich roślin żywicielskich należą różne selerowate, w tym świerząbek korzenny i trybula leśna.
Gatunek palearktyczny, europejski. Podgatunek nominatywny zamieszkuje głównie zachodnie Alpy i znany jest z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii i Włoch. Podgatunek O. b. gadmena jest endemitem Szwajcarii. O. b. cadorensis podawany jest z Austrii i Włoch. O. b. monticola notowany jest z Niemiec, Austrii, Słowenii oraz Bośni i Hercegowiny. Występowanie O. b. heterocera stwierdzono na Słowacji i w Rumunii. O. b. decora jest endemitem Sudetów, rozmieszczonym po polskiej i czeskiej stronie, na wyższych położeniach górskich od Gór Izerskich po Jesioniki.
Przypisy
Kategoria:Stonkowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1792 roku