Klasztor Benedyktynów w Opactwie – dawne opactwo benedyktynów z XII wieku w Opactwie koło Sieciechowa w powiecie kozienickim,
Często nazywane klasztorem benedyktynów sieciechowskich od wsi Sieciechów lub Sieciechów-Opactwo i z tego powodu czasami nazywane Opactwem w Sieciechowie.
Historia W 1122 roku cześnik Sieciech młodszy, syn Sieciecha, palatyna Władysława Hermana, odbył pielgrzymkę do opactwa św. Idziego w Saint-Gilles. Niedługo później przybyli do grodu w Sieciechowie sprowadzeni przez Sieciecha zakonnicy z Saint Gilles. W 1132 roku Bolesław Krzywousty uposażył klasztor dobrami skonfiskowanymi Sieciechowi. Przypuszcza się, że pierwotne zabudowania klasztorne z XII wieku były drewniane, natomiast murowany miał być jedynie romański kościół. Świadczą o tym fragmenty murów pozostałe w fundamentach istniejącego kościoła. Z badań wynika, że kościół romański miał długość 33 metrów i szerokość 8 metrów i zbudowano go około 1230 rokuWiśniowski E., Z dziejów opactwa benedyktynów w Sieciechowie, Roczniki Humanistyczne, 7, 1958 (1960), z. 2, s. 23-120, 780-782.. W 1252 roku książę Bolesław Wstydliwy potwierdził nadania dla opactwa i wymienił jako fundatora komesa Sieciecha. W 1496 roku kościół przebudowano co potwierdza darowizna jaką przekazał Dersław z Chruślic w wysokości 50 grzywien. W 1580 roku kościół został inkastelowany przez opata Józefa Wereszczyńskiego. W 1682 roku kościół i klasztor spłonęły.
Obecne barokowe zabudowania klasztorne pochodzą z lat 1733-1767. W 1780 roku wybudowano refektarz, natomiast pałac opacki w 1800 roku. Z kolei barokowy kościół był wznoszony w latach 1739–1770 pod nadzorem opata Józefa Kurdwanowskiego i opata Wawrzyńca Bułharewicza, a prace wykończeniowe prowadził opat Leonard Prokopowicz. Dzięki niemu w latach 1769–1779 na wewnętrzne ściany świątyni trafiły malowidła.
Z klasztoru pochodził Mikołaj Stanisław Kieszkowski, jeden z najwybitniejszych polskich benedyktynów epoki nowożytnejChwaliszewski M., Żywot i cuda wielebnego Sługi Bożego O. Bernarda z Wąbrzeźna..., Poznań 1881, s. 197-209.
W 1819 roku klasztor został skasowany przez władze rosyjskie, a cały jego majątek, z wyjątkiem samych zabudowań, suprymowano na rzecz trzech nowych biskupówHalina Stróżewska, Marek Bielski, Szlakiem Jana z Czarnolasu.KAW Łódź 1982, s.28.. W latach 1879–1884 świątynia została odnowiona i przywrócona do użytku, lecz już jako kościół parafialny. Wówczas rozebrano też prawdopodobnie część południową klasztoru, pozostawiając jedynie kamienny mur, który łączył dawne skrzydło wschodnie z przeoratem. Pod koniec XIX wieku wzniesiono dzwonnicę i zachodnie ogrodzenie wraz z czterema kapliczkami.
Podczas I wojny światowej kościół i klasztor w 1915 roku uległy poważnemu zniszczeniu. W 1926 roku ukończono częściową odbudowę kościoła i niektórych budynków poklasztornych. Zrezygnowano z odtworzenia części południowo-zachodniej oraz skrzydła południowo-wschodniego, przez co pozostały one w stanie trwałej ruiny. Część terenu przykościelnego oraz dawny pałac opacki przeszły na własność państwa. Kościół doznał uszkodzeń także w trakcie II wojny światowej, odnowiono go w latach 1943–1946.
Rejestr zabytków Zespół klasztorny wpisano do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego pod numerami 314/A z 15 lutego 1967 oraz 146/A z 15 marca 1982. We wpisie wyszczególniono następujące elementy: kościół pw. Wniebowzięcia NMP, obecnie parafialny, 1739–1767 klasztor, 1733 dzwonnica, kamienna XIX wiek przeorat z 1733, obecnie plebania pałac opacki z 1800, przebudowany w 1823, potem opuszczony. Po 1945 roku Państwowy Dom Dziecka. ogrodzenie murowane z kaplicami, 2 poł. XVIII wiek
Galeria
Zobacz też Kościół św. Wawrzyńca w Sieciechowie
Przypisy
Kategoria:Klasztor Benedyktynów w Opactwie Kategoria:Zabytkowe klasztory katolickie w województwie mazowieckim