Izabella Daniłowicz-Strzelbicka (ok. ur. 1880, zm. po 1926) – polska artystka rzeźbiarka.
Była uczennicą Marii Gerson-Dabrowskiej, po 1902 studiowała w Paryżu. Jak donosiła prasa jej praca artystyczna, a wraz z nią sukcesy i rozgłos zdobyte w Paryżu, zostały przerwane przez "ciężkie warunki życia". Artystka powróciła do rzeźbienia w połowie lat dwudziestych XX wieku. Pracowała w swoim domu w Warszawie przy ul. Wilczej 55. Wykonała wówczas m.in. Portret Stefana Jaracza, Portret Anny Jaraczówny (córki Stefana) oraz Portret Stanisława Milaszewskiego.
Rodzina Prawdopodobnie była siostrą aktorki Jadwigi z Daniłowiczów Jaraczowej (1886-1965), oraz Kazimierza Daniłowicza-Strzelbickiego (1873-?) – krytyka sztuki i antropologa. Jej synem był aktor Stanisław Daniłowicz. Wystawy 1902, Warszawa, Ratusz, Wystawa Teatralna przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności (Popiersie Anieli Bogusławskiej), (Popiersie Mariana Tatarkiewicza) 1904, Paryż, Grand Palais, Société du Salon d'Automne (Główka kobieca) 1906, Warszawa, Salon Aleksandra Krywulta (Portret artystki dramatycznej pani O.) 1907, Warszawa, TZSP, Wystawa Prac Malarskich Kobiet (Portret artysty Wojciecha Brydzińskiego).
Przypisy
Kategoria:Polscy rzeźbiarze