thumb|Nagrobek Bogdana Dębickiego na cmentarzu powązkowskim Bogdan (Bohdan) Jaxa-Dębicki herbu Gryf (ur. 22 października 1872 w Warszawie, zm. 1940 tamże) – inżynier technolog, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, urzędnik celny.
Biogram Uczył się w szkole średniej Wojciecha Górskiego w WarszawieDębicki Bogdan, [w:] Czy wiesz kto to jest? pod red. Stanisława Łozy, Warszawa 1938, s. 140. W latach 1889–1891 zakładał kółka samokształceniowe o profilu socjalistycznym. Wydalony ze szkoły wyjechał do Kijowa, gdzie ukończył szkołę realną. W tym okresie był członkiem partii socjalistów-rewolucjonistów. Następnie w latach 1893-1900 studiował w Instytucie Technologicznym w Petersburgu. Podczas studiów był aktywnym członkiem komitetu miejscowego petersburskiej organizacji PPSHistoria życia koleżeńskiego technologów Polaków, [w:] Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu (w rocznicę stulecia uczelni), Warszawa 1933, s. 44. Wraz z Ksawerym Praussem zajmował się przerzutem nielegalnej socjalistycznej bibuły do Petersburga przez granicę finlandzkąZe wspomnień kolegi Bohdana Dębickiego... [w:] Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu (w rocznicę stulecia uczelni), Warszawa 1933, s. 54-57. Zdobył także w 1899 memoriał ks. Aleksandra Imertyńskiego, następnie wydrukowany przez Józefa Piłsudskiego w Londynie, co skompromitowało rząd rosyjski. Był wraz z Aleksandrem Sulkiewiczem jednym z współorganizatorów przygotowanej ucieczki Józefa Piłsudskiego z petersburskiego szpitala św. Mikołaja Cudotwórcy 14 maja 1901. Po ukończeniu studiów w 1900 na polecenie CKR PPS wstąpił do rosyjskiej służby celnej. Przez następne 15 lat organizował przez kordon graniczny m.in. w Lipawie na Łotwie przerzut nielegalnej literatury a w latach Rewolucji 1905 także broni na potrzeby Polskiej Partii Socjalistycznej. Podczas I wojny światowej został ewakuowany do Archangielska. Po rewolucji rosyjskiej w latach 1917-1919 był przewodniczącym polskiego komitetu obywatelskiego działającego na rzecz tworzenia polskich formacji wojskowych na Murmaniu. Podczas ewakuacji polskich oddziałów z Archangielskiego był pełnomocnikiem polskiego dowództwa dla ewakuacji rodzin wojskowych.
Po powrocie do kraju był najpierw dyrektorem Urzędu Celnego na Śląsku a następnie dyrektorem Departamentu Cel w Ministerstwie Skarbu, potem komisarzem nadzwyczajnym dla zwalczania nielegalnego przywozu towarów z zagranicy i dyrektorem Urzędu Celnego we Lwowie. W 1933 przeszedł w stan spoczynku. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 299 a, rząd 4, miejsce 11).
Odznaczony Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Życie prywatne Urodził się w rodzinie ziemiańskiej z Wołynia. Syn przemysłowca i właściciela fabryk Gustawa Rajmunda (1838-1903) i Aleksandry z Kowalskich (1849-1933). Miał brata poetę młodopolskiego i dziennikarza Zdzisława (1871-1931)
Przypisy
Kategoria:Polscy inżynierowie technolodzy Kategoria:Urzędnicy administracji skarbowej II Rzeczypospolitej Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Skarbu II Rzeczypospolitej Kategoria:Absolwenci Petersburskiego Instytutu Technologicznego Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1892–1906) Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej – Frakcja Rewolucyjna Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani z Kijowem (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie