Felicjan Władysław Jabłoński, ps. „Stawiński” (ur. 9 czerwca 1897 w Czarnożyłach, zm. 13 października 1978 w Warszawie) – polski urzędnik państwowy, radca ministerialny, magister praw, porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys thumb|Grób Felicjana Jabłońskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Urodził się 9 czerwca 1897 w Czarnożyłach, w ówczesnym powiecie wieluńskim guberni kaliskiej, w rodzinie Symforiana i Marii z Nagórskich. W 1917 ukończył Gimnazjum Rządowe Męskie w Piotrkowie, a w następnym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W lutym 1916 został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Piotrkowie (od lipca 1917 w Bełchatowie).
W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu oddziałów armii austro-węgierskiej, a następnie wstąpił do Piotrkowskiego Okręgowego Pułku Piechoty, późniejszego 26 pułk piechoty. W czerwcu 1919, w szeregach tego oddziału, wyruszył nad granicę śląską. W następnym miesiącu został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Warszawie. Od 10 lipca 1919 do 28 lutego 1920 był uczniem 16. klasy. Po ukończeniu szkoły został mianowany podchorążym i przeniesiony do Batalionu Zapasowego 60 pułku piechoty, a w kwietniu skierowany do tego pułku na froncie. Pełnił obowiązki adiutanta I batalionu. 30 lipca 1920 Naczelny Wódz mianował go podporucznikiem piechoty z dniem 1 lipca 1920 i 39. lokatą. Wyróżnił się 22 lipca w walce o wieś Tomasze, 8 sierpnia pod Miedzną i 24 września 1920 w bitwie pod Wołkowyskiem. 31 października 1920 dowódca I batalionu 60 pułku piechoty porucznik Paweł Thomas we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
17 listopada 1920 został bezterminowo urlopowany celem ukończenia studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W trakcie studiów został zatrudniony w Głównym Urzędzie Ziemskim, a po jego likwidacji w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W 1924 ukończył studia i otrzymał dyplom magistra praw. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem z 2 stycznia 1932 i 185. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. W listopadzie 1933 nadal pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych na stanowisku radcy z VI grupą uposażenia. Obowiązki zawodowe łączył z społeczną funkcją wiceprezesa Koła Stowarzyszenia Urzędników Państwowych przy Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie.
Zmarł 13 października 1978 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 248, rząd 3, miejsce 24).
Był żonaty, miał dwoje dzieci: Włodzimierza (ur. 11 grudnia 1921) i Hannę Justynę (1930–1997), po mężu Szczepańską.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 294 – 18 maja 1921. Złoty Krzyż Zasługi – 9 listopada 1931 „za zasługi w pracy nad wykonaniem reformy rolnej”. Medal Niepodległości – 27 czerwca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”...
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Rolnictwa II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Żołnierze 26 Pułku Piechoty (II RP)