thumb|Grób Tadeusza Ślaskiego na cmentarzu powązkowskim w Warszawie Tadeusz Ślaski, także Nieczuja-Ślaski (ur. 31 sierpnia 1894 w Warszawie, zm. 12 września 1966 tamże) – major Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, urzędnik, tłumacz przysięgły.

Życiorys Urodził się 31 sierpnia 1894 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego, w rodzinie Władysława (1869–1931) i Natalii ze Śniechowskich (1874–1967). Kształcił się w Szwajcarii, gdzie w 1912 zdał maturę z odznaczeniem. W czasie wolnym od nauki pracował honorowo w Muzeum Narodowym Polskim w Rapperswilu. Następnie rozpoczął studia w Akademii Handlowej w Antwerpii. W 1914, po wybuchu I wojny światowej, wrócił do Warszawy. W 1915 przebywając na wakacjach na Ukrainie, wstąpił do armii rosyjskiej. W tym samym roku przeniósł się do Legionu Puławskiego, który następnie rozwinął się w Brygadę Strzelców Polskich, a później w Dywizję Strzelców Polskich. W czasie walk z Niemcami w 1915 i 1916 był dwa razy ranny. Przez cały czas ukrywał swoje wykształcenie w obawie, że zostanie przymusowo skierowany do rosyjskiej szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu pozbawiony możliwości powrotu do polskiej formacji wojskowej. Od 27 września 1917 służył w I Korpusie Polskim w Rosji. Walczył w szeregach 6 pułku strzelców polskich. Wyróżnił się 19 lutego 1918 w bitwie pod Osipowiczami, w trakcie której został ranny po raz trzeci. 12 sierpnia 1921 kapitan Wiktor Oleszczuk we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

Po rozwiązaniu I Korpusu wrócił do Warszawy i włączył się w działalność konspiracyjną. 14 lipca 1920 podczas obrony Wilna został ciężko ranny w głowę. Od 20 listopada 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „H” (klasy 11.) Szkoły Podchorążych w Warszawie. 15 sierpnia 1919 został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do Adiutantury Ministra Spraw WojskowychDz. Rozk. Wojsk. Nr 87 z 3 września 1919, poz. 3042.. Wiosną 1920 został wysłany na front przeciwko bolszewikom. Po wyleczeniu został przydzielony do Naczelnego Dowództwa WP, w którym pełnił służbę kuriera dyplomatycznego. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 8 pułk piechoty Legionów.

Po zakończeniu prac w Biurze Likwidacyjnym ND WP został przydzielony do Misji Wojskowej Francuskiej (Grupa nr 2), a później Oddziału III Sztabu Generalnego w charakterze tłumacza. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2159. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 8 pp Leg. W 1924 został przeniesiony do 28 pułku strzelców kaniowskich w Łodzi. Na początku 1925, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do 3 batalionu strzelców w Rembertowie.

Po zwolnieniu ze służby wojskowej do 1931 prowadził interesy swojego ojca. W 1933 był zatrudniony w Centralnej Organizacji Mechanizacji Pracy przy Wydziale Spraw Ogólnych Magistratu m. st. Warszawy, w charakterze urzędnika tzw. dniówkowego. Był między innymi członkiem zwykłym Związku Oficerów Rezerwy RP. Wiosną 1935 pozostawał bez pracy, utrzymując siebie i rodzinę z zapomóg udzielanych mu przez brata. Mieszkał w Miedzeszynie przy ul. Głównej 4 (poczta Falenica). W lipcu tego roku został zatrudniony w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie, w charakterze urzędnika kontraktowego. W październiku 1938 nadal pracował w Wydziale Handlowo-Taryfowym DOKP Warszawa.

W czasie okupacji niemieckiej pełnił służbę w Polskiej Armii Ludowej w Falenicy, w randze kapitana. W latach 1944–1947 był więźniem sowieckich łagrów, w tym więźniem specłagru nr 178/179 Riazań-Diagilewo. Awansował na majora. Zmarł 12 września 1966 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

W 1925 ożenił się z Aurelią Ireną (1894–1977), z którą miał syna Jerzego (1926–2002), dziennikarza oraz dwie córki: Irenę (ur. 27 lipca 1927) i Wandę (ur. 3 maja 1930).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6851 – 10 maja 1922 Krzyż Walecznych Amarantowa wstążka – 14 lutego 1918 Medal Niepodległości – 9 października 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa odznaki Odznaka za Rany i Kontuzje z trzema gwiazdkami Odznaka pamiątkowa I Korpusu Polskiego w Rosji Odznaka pamiątkowa Legionu Puławskiego Odznaka pamiątkowa I Brygady Wojsk Polskich 1917–1918 „USQUE AD FINEM” Odznaka pamiątkowa Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich Gwiazda Górnośląska

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Związku Oficerów Rezerwy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Amarantową Wstążką Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Górnośląską Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie 28 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polscy tłumacze przysięgli Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Więźniowie Obozu NKWD nr 179 w Diagilewie Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Żołnierze Brygady Strzelców Polskich Kategoria:Żołnierze Dywizji Strzelców Polskich Kategoria:Żołnierze Legionu Puławskiego Kategoria:Żołnierze Polskiej Armii Ludowej