thumb|Grób Andrzeja Musierowicza i Arkadiusza Musierowicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Andrzej Musierowicz (ur. 14 lipca 1929 we Lwowie, zm. 5 lutego 2015 w Warszawie) – polski lekarz urolog, profesor doktor habilitowany nauk medycznych.
Życiorys Syn Arkadiusza Musierowicza, profesora Politechniki Lwowskiej, dziekana Wydziału Rolniczo-Leśnego, i Antoniny Musierowicz. Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1948) i studia medyczne na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie (dyplom lekarza, 1953). Lekarz specjalista chirurgii ogólnej (I stopień specjalizacji, 1956) i urologii (II stopień specjalizacji, 1960).
W 1961 uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy Wpływ podwiązania powrózka nasiennego na wagę i morfologię jąder oraz pęcherzyków nasiennych szczura, obronionej w Klinice Chirurgicznej Śląskiej Akademii Medycznej, a w 1977 habilitował się w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie na podstawie dorobku naukowego i pracy Doświadczalne zamknięcie przetok pęcherzowo-pochwowych przy użyciu klejów. 11 czerwca 1987 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.
Początkowo pracował w Klinice Chirurgicznej Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu. W latach 1962–1973 był zastępcą ordynatora Oddziału Urologii Wojewódzkiego Szpitala przy ul. Czerniakowskiej w Warszawie. Ordynator Oddziału Urologii Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego im. Jędrzeja Śniadeckiego w Białymstoku i kierownik Wojewódzkiej Przychodni Urologicznej w Białymstoku (1973–1977). W 1977 roku objął stanowisko kierownika Kliniki Urologicznej Akademii Medycznej w Białymstoku. W latach 1980–1992 ordynator Oddziału Urologii Szpitala Wolskiego w Warszawie, a w latach 1992–1999 kierownik Oddziału Urologii Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w Warszawie.
Autor przeszło 180 publikacji z zakresu chirurgii i urologii, w tym podręcznika Pielęgniarstwo urologiczne dorosłych (Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1992, ). Przewodniczący Oddziału Białostockiego Polskiego Towarzystwa Urologicznego (1974–1980), członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Urologicznego (1988–1995), członek Międzynarodowego Towarzystwa Urologów oraz Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (1985–2015). Konsultant w dziedzinie urologii w województwie białostockim (1972–1977), łomżyńskim (1978–1983) i mazowieckim (1983–1989). W latach 1989–1991 konsultant regionalny dla województw siedleckiego, radomskiego i płockiego.
W czasie pobytu w Zabrzu zawarł związek małżeński z Zofią Stankiewicz, lekarzem stomatologiem, z którą miał dwie córki, Krystynę i Annę. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera G, rząd 0, grób 29).
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Nagrody naukowe Polskiego Towarzystwa Urologicznego (dwukrotnie) „Złota Syrenka”
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Publikacje w Google Scholar
Kategoria:Absolwenci i uczniowie szkoły imienia Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Absolwenci Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego Kategoria:Członkowie polskich towarzystw naukowych Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy urolodzy Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku Kategoria:Zmarli w 2015