mały|Księżniczka Elżbieta i Filip Mountbatten po ślubie Ślub księżniczki Elżbiety i Filipa Mountbattena odbył się w czwartek 20 listopada 1947 w Opactwie Westminsterskim. Panna młoda była starszą córką króla Wielkiej Brytanii Jerzego VI i królowej Elżbiety, a także dziedziczką tronu. Pan młody był księciem Grecji i Danii, ale przestał używać tych tytułów po przyjęciu brytyjskiego obywatelstwa cztery miesiące przed ogłoszeniem ślubu, a w poranek w dzień slubu został mianowany przez króla Jerzego VI księciem Edynburga, hrabią Merioneth i baronem Greenwich.
Zaręczyny Elżbieta i Filip byli ze sobą spokrewnieni przez Chrystiana IX i królową Wiktorię Hanowerską. Po raz pierwszy spotkali się w 1934 na ślubie księżniczki Mariny (kuzynki Filipa) i księcia Jerzego (stryja Elżbiety). Ponownie spotkali się w 1937. Filip w 1946 poprosił króla Jerzego VI o rękę Elżbiety i uzyskał zgodę pod warunkiem, że poczeka z formalnymi zaręczynami do 21. urodzin księżniczki, które wypadały w kwietniu następnego roku. Zaręczyny pary zostały oficjalnie ogłoszone 9 lipca 1947. Filip oświadczył się Elżbiecie, wręczając jej trzykaratowy okrągły pierścionek z brylantem, składający się z „centralnego kamienia otoczonego 10 mniejszymi diamentami”. Diamenty pobrano z tiary należącej do matki Filipa, księżniczki Alicji z Battenberg, i użyto do stworzenia czterolistnej bransoletki dla Elżbiety.
Uroczystość Księżniczka Elżbieta i Filip Mountbatten pobrali się 20 listopada 1947 o godzinie 11.30 czasu brytyjskiego w Opactwie Westminsterskimhttps://www.royal.uk/LatestNewsandDiary/Factfiles/60diamondweddinganniversaryfacts.aspx.
Stroje pary młodej Księżniczka miała na sobie jedwabną suknię ślubną w kolorze kości słoniowej z motywami lilii gwiaździstych i kwiatów pomarańczy. Kreację zaprojektował Norman Hartnell, a uszyło ją 350 krawcowych w siedem tygodni. Suknię, inspirowaną obrazem Wiosna Sandra Botticellego, zdobiło ponad 10 tys. perełek i kryształków oraz kwietne hafty, a także niebieska wstęga Orderu Podwiązki. Do sukni dobrała tiulowy, pięciometrowy welon i tiarę swojej babki, królowej Marii.
Buty ślubne Elżbiety były wykonane z satyny i obszyte srebrem i perłami. Jej bukiet ślubny, przygotowany przez kwiaciarnię Martina Longmana, składał się z trzech rodzajów konwalii, białych orchidei i gałązki mirtu, który został pobrany z krzewu królowej Wiktorii z Osborne House na wyspie Wight. Bukiet zwrócono do opactwa następnego dnia po nabożeństwie złożonym na grobie Nieznanego Wojownika, zgodnie z tradycją zapoczątkowaną przez matkę Elżbiety na jej ślubie w 1923.
Filip miał na sobie mundur marynarki wojennej ozdobiony medalami i emblematem gwiazdy Kawalera Najszlachetniejszego Orderu Podwiązki. Nosił także miecz ceremonialny, którym później kroił tort weselnyhttps://www.cbc.ca/news2/interactives/royal-annotations/.
Nabożeństwo ślubne Filip opuścił Pałac Kensington ze swoim drużbą, swoim kuzynem ze strony matki, markizem Milford Haven. Księżniczka Elżbieta przybyła do opactwa irlandzkim powozem państwowym wraz ze swoim ojcem i siostrą.
Ceremonii udzielił arcybiskup Canterbury, Geoffrey Fisher i dziekan Westminster, Alan Campbell Don. Kazanie wygłosił arcybiskup Yorku, Cyril Garbett.
W uroczystości ślubnej uczestniczyło ok. 2250 gości, m.in. król Iraku Fajsal II, holenderski książę Bernhard i księżniczka Juliana oraz dziedziczny wielki książę Luksemburga Jan i jego siostra, księżniczka Elżbieta. Druhnami panny młodej były: księżniczka Małgorzata, księżniczka Aleksandra z Kentu, lady Caroline Montagu Douglas Scott, lady Mary Cambridge, Pamela Mountbatten, Margaret Elphinstone i Diana Bowes-Lyon, a paziami byli: książę Wilhelm z Gloucester i książę Michał z Kentu. Spośród członków rodziny Filipa tylko jego matka wzięła udział w uroczystości, a jego siostrom odmówiono zaproszenia z powodu ich małżeństw z niemieckimi książątami, którzy mieli bliskie stosunki z reżimem nazistowskim.
Ceremonia została nagrana i wyemitowana przez radio BBC dla 200 milionów ludzi w Imperium Brytyjskim i na całym świecie.
Obrączka ślubna Podobnie jak obrączka jej matki, obrączka księżniczki Elżbiety została wykonana z walijskiego złota. Pierścionek został wykonany z bryłki walijskiego złota z kopalni Clogau St David, niedaleko Dolgellauhttps://www.royal.uk/70-facts-about-queen-and-duke-edinburghs-wedding; bryłka ta została podarowana ówczesnej lady Elizabeth Bowes-Lyon i wykorzystana do wykonania jej obrączki ślubnej, a następnie obrączek ślubnych dla jej córek. Z tej samej bryłki wykonano później obrączki księżniczki Anny i lady Diany Spencer.
Uzyskane tytuły Filip przed ślubem zrzekł się tytułów greckich i duńskich, przeszedł z prawosławia greckiego na anglikanizm i przyjął nazwisko brytyjskiej rodziny swojej matki. Król Jerzy VI dzień przed ślubem nadał mu tytuł Kawalera Wielce Szlachetnego Orderu Podwiązki i upoważnił go do używania tytuły Jego Królewskiej Wysokości po zawarciu małżeństwa z Elżbietą, a rankiem w dniu ślubu mianował go księciem Edynburga, hrabią Merioneth i baronem Greenwich.
Elżbieta po ślubie przyjęła tytuł męża i została księżną Edynburga. Zachowała nazwisko rodowe Windsor.
Uroczystości rodzinne Małżeństwo po ślubie udało się do Pałacu Buckingham, gdzie z balkonu pomachali do tłumu. Wzięli udział także w przyjęciu weselnym, na które zaproszono 150 gości i które odbyło się w sali balowej pałacu. Tort weselny został wykonany przez piekarnię McVitie’s & Price z produktów sprowadzonych z całego Zjednoczonego Królestwa: masła z Nowej Zelandii, mąki z Kanady, rumu z Jamajki odaz cukru i karmelizowanych owoców z Australii. Gościom podano również filet z soli, duszone przepiórki z sałatą, zielony groszek i pommes noisettes (kuleczki z ziemniaczanego purée w chrupiącej skórce oraz lody ze świeżymi truskawkami (Bombe Glacée Princess Elizabeth).
Para otrzymała ponad 2428 prezentów z całego świata i około 10 tys. telegramów gratulacyjnych. Prezenty były widoczne dla publiki w Pałacu św. Jakuba.
Przypisy
Kategoria:1947 w Wielkiej Brytanii Kategoria:Brytyjska rodzina królewska