Wadim Nikołajewicz Sałmanow, (ur. w Petersburgu, zm. 27 lutego 1978 w Leningradzie) – radziecki kompozytor.
Życiorys Uczył się gry na fortepianie u swojego ojca oraz teorii muzyki u Fiodora Akimienki. W latach 1936–1941 studiował u Michaiła Gniesina w Konserwatorium Leningradzkim. Podczas II wojny światowej był żołnierzem Armii Czerwonej. W latach 1945–1946 był asystentem w Instytucie Gniesinych. Od 1946 do 1952 roku wykładał w szkole muzycznej przy Konserwatorium Leningradzkim, w latach 1947–1951 kierował tam wydziałem kompozycji. Od 1951 roku wykładał w Konserwatorium Leningradzkim, w 1965 roku otrzymał stanowisko profesora. W 1968 roku został sekretarzem Związku Kompozytorów Rosyjskiej FSRR.
Początkowo tworzył w lirycznym stylu, nawiązującym do dzieł Siergieja Prokofjewa i Dmitrija Szostakowicza. Na początku lat 60. XX wieku zwrócił się w stronę muzyki absolutnej o czystej, zwartej formie, adaptując nowsze techniki takie jak dodekafonia. Ważne miejsce w twórczości Sałmanowa zajmują pieśni pisane do słów takich poetów jak Federico García Lorca, Pablo Neruda czy Tadeusz Różewicz. Za koncert chóralny Lebioduszka otrzymał w 1970 roku Nagrodę Państwową Rosyjskiej FSRR im. Michaiła Glinki.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Radzieccy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Petersburskiego