Synowie puszczy – krajoznawcza powieść dla młodzieży Władysława Umińskiego z 1902 roku (w odcinkach; wydanie książkowe z 1912 roku). Osią fabuły są przygody młodych bohaterów w rejonie puszcz Prypeci.
Historia wydań Powieść była opublikowana w odcinkach jako Synowie puszczy poleskiej w ilustrowanym magazynie Przyjaciel Dzieci (nry 1–10) w 1902, a później także w ilustrowanym magazynie Wieczory Rodzinne (nr 1-246) w 1911. Doczekała się wydania książkowego w wydawnictwie «Druk. L. Bogusławskiego» w 1912 i dalszych w latach 1922, 1927 i 1938.
Fabuła Fabuła opisuje wyprawę młodych bohaterów „na pocztę po książki” w rejonie puszcz Prypeci.
Analiza i odbiór Powieść zalicza się do literatury krajoznawczej. Podobnie do innych utworów Umińskiego, książka jest inspirowana twórczością Verne'a. Pozytywnie o książce pisał recenzent w katolickim „Przeglądzie Powszechnym” z 1923, chwaląc ją za stonowanie (brak lekceważenia etyki, „indeferentyzmu religijnego”) i unikanie kontrowersyjnych wtedy teorii (np. chwalenia ewolucjonizmu bądź prezentowania „panteistycznych opisów przyrody”). Krystyna Kuliczkowska w 1953 skrytykowała tę książkę, pisząc, że „jest sztucznie rozdęta i naiwna”. W 1957 oceniono tę książkę jako „udaną”. W „Poradniku Bibliotekarza” z 1955 roku na temat tego utworu napisano, że opisuje on „urok puszczy nad Prypecią i wspaniałe cechy wychowanych przez tę puszczę ludzi”.
W 2006 książkę zaliczono do bardziej popularnych utworów Umińskiego.
Przypisy
Linki zewnętrzne
fragment książki z Przyjaciela Dzieci (nr 2 (15) z marca 1902) Synowie puszczy w Wielkopolskiej Bibliotece Cyfrowej
Kategoria:Powieści Władysława Umińskiego Kategoria:Polskie powieści dla dzieci i młodzieży Kategoria:Krajoznawstwo Kategoria:Powieści z 1902