mały|240px Gołąbek rumiany (Russula pseudointegra Arnould & Goris) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Russula, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1907 r. Léon Arnould i A. Goris we Francji i nadana przez nich nazwa naukowa jest aktualna. Synonimy: Russula pseudointegra f. persicolor Reumaux 1996 Russula pseudointegra var. fragilis J.Aug. Schmitt 2020 Russula pseudointegra var. fragilis J.Aug. Schmitt 2022 Russula pseudointegra var. subdecolorans Reumaux 1996 Polską nazwę podała Alina Skirgiełło w 1991 r.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–12 cm, mięsisty, zwarty, najpierw kulisty, potem wypukły, a na koniec płaski lub nawet nieco uniesiony na brzegach, czasem nieregularny. Powierzchnia gładka (wyjątkowo z wiekiem lekko prążkowana), czysto cynobroczerwona lub czerwona, ale dość szybko blaknąca i czasami matowo różowawoczerwona lub różowa z rozległymi, białawymi, kremowymi lub żółtymi obszarami, ale rzadko dość bladymi, często gdzieniegdzie ochrowymi. Skórka daje się oddzielić do 1/2 lub 2/3 promienia kapelusza, początkowo jest lepka, przynajmniej podczas wilgotnej pogody, ale wkrótce staje się sucha, często drobnoziarnista, pomarszczona, w kierunku krawędzi z drobnymi skupiskami białych nalotów, których często jednak brakuje gdzie indziej, ogólnie naga i gładka, ale niezbyt błyszcząca. Blaszki Średnio gęste, szerokie, często rozwidlone, a miejscami nawet zespolone, faliste, przy brzegu zaokrąglone, przy trzonie zwężone i przyrośnięte, początkowo białe lub kremowe, następnie w okresie dojrzewania powoli stają się dość jasnoochrowe. Krawędzie równe. Trzon Wysokość 2–7 cm, grubość 1,5–4 cm, masywny, często nieregularny lub nabrzmiały, czasem grubiejący ku dołowi, początkowo jędrny i pełny, później trochę watowaty, ale nigdy pusty. Powierzchnia czysto biała, co najwyżej na końcu trochę popielata, rzadko przy podstawie czerwono nabiegła, początkowo w całości pokryta drobnym kutnerem, potem gładka, na końcu błyszcząca i czasami mniej lub bardziej pomarszczona. Miąższ Twardy, biały, po przecięciu przy powierzchni staje się lekko słomiany, ale pod wpływem powietrza ostatecznie bladopopielaty. Ma charakterystyczny owocowo-mentolowy zapach. Smak gorzki, czasami trochę pikantny, ale zawsze bardzo słaby. Bardzo słabo i bardzo powoli reaguje z gwajakolem. Wysyp zarodników Jasnożółty. Cechy mikroskopowe Podstawki 40–60 × 8–12 µm. Bazydiospory 7–9 × 6,5–8 µm, szeroko elipsoidalne, pokryte brodawkami, połączonymi krótkimi łącznikami, hilum widoczne, amyloidalne. Cystydy wrzecionowate, 50–80 × 8–14 µm. Strzępki prymordialne silnie inkrustowane. W epikutisie smukłe włoski z krótkimi, rozgałęzionymi, niemal cylindrycznymi, ząbkowanymi odcinkami, rzadko zwężone na końcach, o średnicy na przykład 2–3,5 µm, z gdzieniegdzie z niekończącymi się zawiązkami strzępek o szerokości 2,7–4 µm (kołki strzępkowe). Gatunki podobne Bardzo podobny jest gołąbek śliczny (Russula rosea). Odróżnia się od niego białym trzonem, reakcją z sulfowaniliną, inkrustacją strzępek prymordialnych i żółtym wysypem zarodników.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji. Najwięcej stanowisk podano w Europie i jest tutaj szeroko rozprzestrzeniony. W Europie Zachodniej jest dość pospolity. W Polsce do 2003 r. jedyne stanowisko podała Alina Skirgiełło w 1991 r., ale w późniejszych latach podano następne. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb mykoryzowy, występujący w lasach liściastych i mieszanych, zwłaszcza pod bukami i dębami i kasztanami, szczególnie wśród traw w miejscach błotnistych i wzdłuż mokrych ścieżek.
Przypisy
Kategoria:Gołąbkowate Kategoria:Mykobiota Polski