Linda (ros. Линда), właśc. Swietłana Lwowna Gejman (ros. Светлана Львовна Гейман; ur. 29 kwietnia 1977 w Kentau) – rosyjska piosenkarka, poetka i malarka pochodzenia żydowskiego. Jest uznawana za jedną z najpopularniejszych artystek swojego pokolenia i muzyczny fenomen lat 90. XX wieku w Rosji. Sprzedała ponad 3 miliony egzemplarzy swoich albumów w Rosji.

Życiorys Dzieciństwo i młodość Swietłana Gejman urodziła się 29 kwietnia 1977 roku w mieście Kentau w Kazachskiej SRR, wchodzącej w skład ZSRR (obecnie miasto leży w obwodzie turkiestańskim Republiki Kazachstanu). Jest córką będącego z pochodzenia Żydem Lwa Isaakowicza Gejmana, finansisty i bankiera, właściciela banków Łada Bank i Ipokombank oraz jego żony Aleksandry Wasiljewnej, z wykształcenia inżynierki. Ma starszą siostrę Jelenę. Gdy była małym dzieckiem rodzina, a w szczególności babcia Anna Iliniczna, nazywała ją Lejblą, Lejbelą, Lejną lub Liną, co w tłumaczeniu z języka hebrajskiego oznacza „Słońce”. Rodzina żyła na terenach dzisiejszego Kazachstanu z powodu zesłania tam w 1941 roku babci Swietłany oraz czwórki jej dzieci do pracy w kopalni ołowiu. Z kolei dziadek artystki ze strony ojca w 1937 roku padł ofiarą stalinowskich represji.

Będąc w drugiej klasie szkoły podstawowej Gejman wraz z rodziną przeprowadziła się do miasta Togliatti w Rosyjskiej FSRR, gdzie mieszkała przez kilka lat i ukończyła szkołę podstawową nr 6. Z inicjatywy rodziców zaczęła także uprawiać akrobatykę, jednak z powodu kontuzji nogi porzuciła tę aktywność. W wieku trzynastu lat przeniosła się z rodziną do Moskwy. W mieście tym Gejman, która jako dziecko nie wyróżniała się żadnymi szczególnymi talentami artystycznymi i nie lubiła publicznie występować, zetknęła się z muzyką i teatrem. Zaczęła uczęszczać na zajęcia, a w końcu została stałą członkinią zespołu sztuki ludowej działającego przy teatrze „Ermitaż”. W moskiewskim teatrze nauczyła się podstaw sztuki scenicznej pod okiem utalentowanego nauczyciela Jurija Galperina. Mieszkając w Moskwie nie potrafiła odnaleźć się w realiach życia w dużym mieście, jak sama wspominała, czuła się wówczas samotna i wyobcowana. Przez wzgląd na to po niedługim czasie musiała zrezygnować z pracy w teatrze, jednak jej zainteresowanie światem sztuki nie osłabło.

W 1993 roku Swietłana Gejman złożyła dokumenty do Szkoły Muzycznej im. Gniesinych, gdzie pomimo dużej konkurencji i trudnych egzaminów została przyjęta jako studentka na wydział wokalny. Tam jej nauczycielem i mentorem był znany pedagog Władimir Chaczaturow. Chaczaturow odkrył w swojej uczennicy duży potencjał artystyczny i jako pierwszy zaproponował jej, aby spróbowała swoich sił w konkursach muzycznych. Gejman posłuchała jego rad i wkrótce wzięła udział w transmitowanym w telewizji konkursie Pokolienie (Поколение) w Jurmale na Łotwie, w którym dotarła do finału, zachwycając jurorów i publiczność swoim wokalem oraz charyzmą. Podczas występu w finale jurmalskiego konkursu została zauważona przez znanego producenta muzycznego , mającego wcześniej na koncie współpracę m.in. z Wiktorem Cojem, zaś później stojącego za sukcesami Dimy Biłana. Ajzenszpis zaproponował młodej artystce długoterminową współpracę, do czego, według niektórych źródeł, przyczynił się jej będący zamożnym człowiekiem ojciec, który jak dowiedział się o muzycznych planach córki początkowo okazał złość, jednak później pogodził się z jej wyborem i postanowił finansowo pomagać w posunięciu naprzód jej kariery. W tamtym czasie powstał też jej pseudonim artystyczny Linda, który, zgodnie ze wspomnieniami samej Gejman, został zainspirowany imionami, jakimi w dzieciństwie zwracała się do niej babcia.

Kariera Początki: współpraca z Jurijem Ajzenszpisem i Maksimem Fadiejewem W początkowym etapie kariery Linda współpracowała z kompozytorami i . Owocem ich współpracy było kilka piosenek, m.in. „I want your sex”, „Non-stop” („Нон-стоп”) i „Igra s ogniom” („Игра с огнём”), w powstaniu której mieli także udział kompozytor oraz poeta . Drugą z nich artystka w 1993 roku wykonała na festiwalu (Песня года), z kolei do trzeciej powstał teledysk wyreżyserowany przez młodego wówczas reżysera Fiodora Bondarczuka, który stylistycznie nawiązywał do teledysków Madonny z początku lat 90. XX wieku. Teledysk trafił do mediów i zyskał niemałą popularność oraz spotkał się z pozytywnymi reakcjami krytyków. Pod koniec 1993 roku Jurij Ajzenszpis postanowił zakończyć współpracę z Lindą m.in. z powodu jej trudnego charakteru i zastrzeżeń co do jej rzeczywistych zdolności artystycznych. Podczas prac w studiu nad piosenką „Igra s ogniom” Linda poznała kompozytora i aranżera Maksima Fadiejewa, który został zaproszony do przerobienia aranżacji kompozycji. Od tego momentu rozpoczęła się ich współpraca. Znajomość okazała się być dla obojga przełomem. Fadiejew był odpowiedzialny za charakterystyczny wizerunek artystki jako „najbardziej zagadkowej rosyjskiej piosenkarki”, który ta wykorzystuje do dziś.

Lata 1994–1997: albumy Piesni tibiteskich lam i Worona 1 sierpnia 1994 roku Linda pod kierownictwem Maksima Fadiejewa wydała swój pierwszy album studyjny (Песни тибетских лам). Jeszcze przed jego wydaniem w sprzedaży ukazał się pochodzący z niego singel „Mało ognia” („Мало огня”), do którego później nakręcono teledysk. Piosenka stała się przebojem, podobnie jak i kolejny singel z albumu, „Taniec pod wodoj” („Танец под водой”), do którego także stworzono wideo. Teledyski powstały również do utworów „Sdiełaj tak” („Сделай так”) i „Diewoczki s ostrymi zubkami” („Девочки с острыми зубками”). Wydawnictwo prezentowało zupełnie nowe brzmienie w rosyjskim przemyśle muzycznym oparte na etnicznym popie aranżowanym przy pomocy nowoczesnej elektroniki i starożytnych indyjskich instrumentów muzycznych. Do jego nagrania zaangażowano Olgę Dzusową jako wokalistkę wspierającą i 7-letnią wówczas Juliję Sawiczewą, która zaśpiewała w piosence „Sdiełaj tak” oraz wystąpiła w nakręconym do niej teledysku. Album sprzedał się w 250 tysiącach egzemplarzy w ciągu zaledwie kilku tygodni i uzyskał status platynowej płyty. Krytycy nie byli jednak jednomyślni w opiniach na temat twórczości Lindy z jej debiutanckiego wydawnictwa. Niektórzy zwracali uwagę na niezbyt dobre zdolności wokalne piosenkarki, inni z kolei podkreślali jej niestandardowy styl i urzekającą energię. W grudniu 1994 roku ukazał się album z remiksami Tancy tibietskich lam (Танцы тибетских лам).

Na początku 1996 roku rozpoczęło się nagrywanie drugiego albumu studyjnego piosenkarki noszącego pierwotnie roboczy tytuł Wołczica (Волчица), który ostatecznie wydano 4 grudnia tego roku pod tytułem (Ворона). Zanim album trafił do sprzedaży, jeszcze w 1995 roku opublikowano teledysk do pochodzącego z niego utworu „” („Круг от руки”), zaś w 1996 roku powstały klipy do piosenek „Siewiernyj wietier” („Северный ветер”) i „Worona” („Ворона”). W 1997 roku powstał z kolei teledysk do utworu „Marihuana” („Марихуана”). W pracach nad albumem wykorzystano w sumie siedemnaście ludowych instrumentów muzycznych oraz zaproszono osobliwych muzyków, tj. szkocki chór babć, który wystąpił w utworze „Siewiernyj wietier”, czy chór dziecięcy Kalinka, który pojawił się w piosence „Nikogda” („Никогда”). W powstaniu utworu tytułowego pomagali specjaliści od rzadkich instrumentów ludowych ze Szkocji, Anglii, Niemiec i Norwegii – część z nich brała wcześniej udział w nagrywaniu albumów zespołu Enigma. W rezultacie powstało wydawnictwo nietypowe, o nieco chłodnym i mrocznym, a jednak atrakcyjnym i przyciągającym słuchaczy brzmieniu. Spotkało się także z entuzjastycznymi recenzjami krytyków. Album Worona sprzedał się w liczbie 1,5 miliona egzemplarzy zostając w 1997 roku trzecim pod względem sprzedaży wydawnictwem w Rosji. Utwór tytułowy z kolei stał się wielkim przebojem na obszarze postradzieckim i do dziś pozostaje muzyczną wizytówką Lindy. Wydawnictwo sprawiło, że Linda osiągnęła szczyt swojej popularności, odbywając liczne koncerty zarówno w Rosji, jak i w innych krajach oraz wielokrotnie otrzymując tytuł „Piosenkarki Roku”. Występy artystki gromadziły rzesze fanów – we wrześniu 1997 roku wspólny występ Lindy i Maksima Fadiejewa na koncercie w Kijowie oglądało 400 tysięcy widzów, co przez długi czas było niepobitym rekordem dla wszystkich rosyjskich wykonawców. Nadmierna popularność szła jednak w parze ze skandalami. Na przykład pewnego dnia po pojawieniu się w telewizji teledysku do utworu „Marihuana” w jednej z moskiewskich gazet ukazał się artykuł o śmierci piosenkarki z powodu przedawkowania narkotyków, co następnie było powtarzane przez stacje radiowe. Artystka później zdementowała te informacje, zapewniając jednocześnie, że piosenka „Marihuana” nie ma nic wspólnego z jej życiem osobistym, w którym stroni od używek. W rzeczywistości w czasie premiery klipu do piosenki przebywała w klinice z powodu zapalenia oskrzeli. Latem 1997 roku ukazał się album (Ворона. Remake & Remix) zawierający taneczne remiksy utworów z albumu Worona. Sprzedaż albumu wyniosła 500 tysięcy egzemplarzy.

Lata 1998–1999: album Placienta, rozstanie z Maksimem Fadiejewem Okres od 1997 do 1998 roku upłynął Lindzie pod znakiem koncertów w Rosji i na Ukrainie.

Latem 1998 roku ukazał się dwuczęściowy album Konciert (Концерт), który zawierał prawie wszystkie utwory Lindy z jej dwóch dotychczas wydanych albumów studyjnych wykonane na żywo i nagrane podczas trasy koncertowej artystki po Uralu odbywanej w okresie wrzesień–październik 1997 roku. Na albumie po raz pierwszy pojawił się niepublikowany wcześniej utwór „Morie” („Море”).

Niemal natychmiast po wydaniu Worony rozpoczęły się prace nad nowym albumem studyjnym o roboczym tytule Wnutri (Внутри), który wiosną 1998 roku otrzymał ostateczną nazwę Placienta (Плацента). Pierwotnie planowano wydać go w październiku tego roku, jednak z powodu kryzysu gospodarczego w Rosji wydanie zostało przełożone, a Linda musiała kontynuować występy z programem koncertowym z Worony, od czasu do czasu wplatając w niego dwie nowe piosenki – „Zołotaja woda” („Золотая вода”) i „Ja nie mogu” („Я не могу”). Pod koniec 1998 roku piosenka „Zołotaja woda” ukazała się na składance Dżem-7 (Джем-7). Już wtedy relacje między Lindą i Maksimem Fadiejewem, który przeprowadził się do Niemiec były napięte; czasami dochodziło do kłótni podczas nagrywania albumu Placienta.

Na początku 1999 roku Linda dała koncert w Petersburgu, który stanowił pożegnanie z programem koncertowym opartym na materiale z Worony. 18 lutego tego roku wystąpiła jako modelka na pokazie mody Nature Show odbywającym się w restauracji Catwalk. W lutym 1999 roku Linda podpisała ponadto w Berlinie kontrakt z wydawnictwem Turbo Beat, będącym częścią BMG. Kontrakt przewidywał wydanie trzech albumów i kilku singli w ciągu trzech lat. Postanowiono zacząć od singli: anglojęzycznych wersji najpopularniejszych piosenek Lindy, przeznaczonych dla zagranicznej publiczności. Początkowo aranżerzy BMG stworzyli 4 remiksy utworu „Worona”, jednak żaden z nich nie przypadł piosenkarce do gustu. Zakładano, że „zachodnia” Linda będzie śpiewać po rosyjsku z rzadka wstawiając frazy w języku angielskim. Anglojęzyczny singel „Worona” planowany był na jesień, jednak nigdy nie został wydany.