László Bóka (ur. 19 lipca 1910 w Budapeszcie, zm. 1 listopada 1964 tamże) – węgierski pisarz, poeta i historyk literatury, profesor Węgierskiej Akademii Nauk.
Życiorys Uzyskał dyplom nauczyciela języków węgierskiego, niemieckiego i francuskiego. Do 1945 był bibliotekarzem m.in. w Bibliotece Uniwersyteckiej w Budapeszcie. Brał udział w ruchu oporu przeciwko Niemcom i węgierskim kolaborantom. Jego tomik poetycki z 1944 został skonfiskowany przez policję Horthyego. Od kwietnia 1947 do sierpnia 1950 pozostawał sekretarzem stanu w Ministerstwie Oświaty Publicznej, a potem był pracownikiem Uniwersytetu Loránda Eötvösa (Wydział Humanistyczny). Był kierownikiem Katedry Historii Literatury.
Od 1930 współpracował z różnymi gazetami. W jego artykułach dotyczących życia kulturalnego pojawiały się wówczas elementy faszystowskie. Badał dzieła Attili Józsefa i Endrego Ady. W dużej części opracowań wyjaśniał problematykę zagadnień teoretycznych i systematycznych literatury. Zajmował się również literaturą faktu. Był jednym ze znaczących poetów i prozaików tzw. trzeciego pokolenia. Jego twórczość beletrystyczna skupiała się w dwóch okresach twórczych (od końca lat 30. do końca lat 40. XX wieku oraz od końca lat 50. tego stulecia do śmierci). mały|240x240px|Tablica pamiątkowa przy Kisfaludy utca 28/a w Budapeszcie Od 1953 był profesorem Węgierskiej Akademii Nauk. W 1960 został laureatem nagrody Attili Józsefa.
Dzieła Wybrane dzieła autora:
tomy wierszy: Magyar Agapé (1940), Jégvilág (1944), Szebb az új (1950), Harag nélkül (1964), powieści: Zenekíséret (1947), Alázatosan jelentem (1958), A karoling trón (1960), Karfiol Tamás (1961), Nandu (1963), Őszi napló (1965).
Przypisy
Kategoria:Węgierscy pisarze XX wieku Kategoria:Węgierscy poeci XX wieku Kategoria:Węgierscy historycy literatury Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Budapeszteńskiego Kategoria:Członkowie Węgierskiej Akademii Nauk Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1964