Max Ernst Unger (ur. 28 maja 1883 w Taura, zm. 1 grudnia 1959 w Zurychu) – niemiecki dyrygent i muzykolog.
Życiorys Studiował w konserwatorium w Lipsku (1904–1906) oraz na Uniwersytecie Lipskim (1904–1906 i 1908–1911), do grona jego wykładowców należeli m.in. Heinrich Zöllner i Hugo Riemann. W 1911 roku uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy Muzio Clementis Leben (wyd. Langensalza 1914). W latach 1906–1907 dyrygował orkiestrą teatralną w Lipsku, od 1907 do 1908 roku był nauczycielem w konserwatorium w Bydgoszczy. Przez pewien czas przebywał w Londynie, gdzie zajmował się badaniami nad twórczością Muzio Clementiego. W latach 1912–1914 dyrygował towarzystwem madrygałowym w Lipsku. Od 1919 do 1920 roku wydawał czasopismo „Neue Zeitschrift für Musik”. Od 1932 do 1939 roku mieszkał w Zurychu, gdzie opracowywał katalog dzieł Ludwiga van Beethovena ze zbiorów Hansa Conrada Bodmera. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Włoch, do Niemiec wrócił w 1956 roku i osiadł w Bonn.
Prace (na podstawie materiałów źródłowych)
Mendelssohn-Bartholdys Beziehungen zu England (Langensalza 1909) Auf Spuren von Beethovens unsterblicher Geliebten (Langensalza 1911) Beethoven über eine Gesamtausgabe seiner Werke (Bonn 1920) Ludwig van Beethoven und seine Verleger S.A. Steiner und Tobias Haslinger in Wien, Ad. Mart. Schlesinger in Berlin (Berlin–Wiedeń 1921) Beethovens Handschrift (Bonn 1926) Ein Faustopernplan Beethovens und Goethes (Ratyzbona 1952)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy dyrygenci Kategoria:Niemieccy muzykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1959