Stanisław Woźnicki (ur. 21 czerwca 1893 w Wilnie, zm. 1940) – polski architekt, krytyk sztuki i redaktor.
Życiorys Jego rodzicami byli Józef i Eleonora z d. Czerwińska.
Ukończył Cesarską Akademię Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu. W 1920 razem z Ludomirem Sleńdzińskim, Wacławem Czechowiczem, Piotrem Hermanowiczem, Bronisławem Jamonttem i Michałem Roubą założył Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków (WTAP).
W 1924 przeniósł się wraz z żoną z rodzinnego Wilna do WarszawyMaria Zientara, Artystki polskie i ich sztuka w latach 1939–2010 – Artystki w latach II wojny światowej (cz. I) Zeszyty Naukowe Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, „Krzysztofory”, nr 32. Szybko stał się ważną postacią w środowisku architektów warszawskich.
Redagował takie czasopisma branżowe jak „Południe” – organ WTAP, „Architektura i Budownictwo” i „Plastyka” – organ Bloku Zawodowego Artystów Plastyków. Sam również wiele publikował, głównie w ww. tytułach. W 1932 napisał serię artykułów poświęconych architekturze ZSRR, zamieszczając je w „Architekturze i Budownictwie”. Był wieloletnim redaktorem naczelnym tego warszawskiego miesięcznika ilustrowanego.
Małżeństwo W 1920 poślubił w Wilnie malarkę Marię z Borzobohatych
Monografie książkowe Wł. Skoczylas, Monografie Artystyczne, t. IV, Nakład Gebethnera i Wolffa, 1925
Przypisy
Bibliografia Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Polona Maria Zientara, Artystki polskie i ich sztuka w latach 1939–2010 – Artystki w latach II wojny światowej (cz. I) Zeszyty Naukowe Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, „Krzysztofory”, nr 32 Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków 1920-1930, s. 10
Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy krytycy sztuki Kategoria:Polscy redaktorzy Kategoria:Urodzeni w 1893