Karel Reiner (ur. 27 czerwca 1910 w Žatcu, zm. 17 października 1979 w Pradze) – czeski kompozytor.
Życiorys Był synem synagogalnego kantora. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Karola w Pradze (1933). Kompozycji uczył się w Konserwatorium Praskim u Aloisa Háby (1929–1930 i 1934–1935) oraz Josefa Suka (1930–1931). W 1932 roku zadebiutował na festiwalu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej w Wiedniu swoją I Sonatą fortepianową. W latach 1931–1938 występował jako pianista, wykonując m.in. mikrotonowe utwory Aloisa Háby, od 1934 do 1938 roku współpracował z eksperymentalnym teatrem D 34 Emila Františka Buriana. W latach 1935–1938 i 1945–1947 pisał artykuły i krytyki muzyczne do czasopisma „Rytmus”. W latach 1943–1945 był więźniem hitlerowskich obozów koncentracyjnych: najpierw Theresienstadt, następnie Dachau i Auschwitz-Birkenau. Po 1945 roku kontynuował działalność jako pianista, od 1964 do 1969 roku był przewodniczącym Českého hudebního fondu. W 1967 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Artysty (Zasloužilý umělec).
W swojej twórczości kompozytorskiej pozostawał pod wpływem awangardowych idei Aloisa Háby. Po 1945 roku przez krótki czas zwrócił się na krótki czas w stronę muzyki bardziej konwencjonalnej i tradycyjnej w formie, w połowie lat 50. powrócił jednak do nowatorskiego języka dźwiękowego.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Czescy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Ludzie urodzeni w Žatcu Kategoria:Więźniowie KL Theresienstadt Kategoria:Więźniowie KL Dachau Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz