Blues Breakers with Eric Clapton – debiutancki album zespołu John Mayall & the Bluesbreakers, wydany nakładem wytwórni Decca Records (Wielka Brytania) i London Records (USA).

Album zyskał przydomek „the Beano album” ponieważ jego okładka przedstawiała Erica Claptona czytającego brytyjski komiks Beano.

Album Historia i muzyka W 1963 roku w Londynie John Mayall założył zespół The Bluesbreakers, który w roku następnym podpisał kontrakt z wytwórnią Decca Records. W 1965 roku do Bluesbreakers dołączył, po opuszczeniu The Yardbirds, Eric Clapton. Z nim w składzie zespół nagrał album Blues Breakers with Eric Clapton. Sesja nagraniowa trwała – według Mayalla – trzy lub cztery dni, więc aby jej nie przedłużać, zespół wybrał na album te utwory, które zdążył wcześniej ograć na koncertach. Ponad połowę utworów stanowiły bluesowe standardy, w tym „All Your Love” Otisa Rusha, „Hideaway” Freddiego Kinga, „Ramblin’ on My Mind” Roberta Johnsona (z pierwszym solowym wokalem Claptona), „It Ain’t Right” oraz cover hitu Raya Charlesa z 1959 roku „What’d I Say”, w którym Mayall grał na organach Hammonda model B3, Flint zaprezentował solo perkusyjne, a Clapton zacytował fragment „Day Tripper” The Beatles. Oprócz coverów Bluesbreakers zagrali kilka własnych utworów, w tym „Key to Love” , „Have You Heard” i „Another Man” Mayalla oraz napisany przez Mayalla i Claptona „Double Crossing Time”. Grę zespołu uzupełniała sekcja dęta, wprowadzona przez Vernona podczas postprodukcji. Clapton grał na swojej gitarze Gibson Les Paul Standard z 1960 roku, podłączonej do wzmacniacza Marshall 1962 2×12 combo tworząc nowatorskie i wyjątkowe wówczas brzmienie, które sprawiło, że tytuł albumu rozciągnięto również na gitarę i modele wzmacniaczy: „the Blues Breaker” lub „Beano” Les Paul i Marshall Bluesbreaker.

Album doczekał się po latach licznych wznowień połączonych z jego remasteringiem oraz dodaniem, w formie bonusu, nagrań archiwalnych z tamtego okresu, w większości wcześniej niepublikowanych.

Lista utworów Lista i informacje według Discogs:

Side 1

Side 2

Muzycy Zespół John Mayall – fortepian, organy, harmonijka ustna, layout Eric Clapton – gitara, śpiew John McVie – gitara basowa Hughie Flint – perkusja

Muzycy towarzyszący John Almond – saksofon barytonowy Alan Skidmore – saksofon tenorowy Derek Healey – trąbka

Produkcja Gus Dudgeon – inżynier dźwięku Mike Vernon – producent

Lista utworów (CD, wznowienie 2006, Decca) Lista i informacje według Discogs:

Disc One: The Original Mono Album and 1969 Stereo Mix

Disc Two: Bonus Disc BBC 'Saturday Club' Session – 26th April 1965 1. Crawling Up A Hill (John Mayall) 2:06 2. Crocodile Walk (John Mayall) 2:22 3. Bye Bye Bird (Sonny Boy Williamson I, Willie Dixon) 2:47 Immediate 45 IM012 – Released October 1965 4. I’m Your Witchdoctor (John Mayall) 2:09 5. Telephone Blues (John Mayall) 3:56 Purdah 45 3502 – Recorded Oct 1965, Released Aug 1966 6. Bernard Jenkins (Eric Clapton) 3:47 7. Lonely Years (John Mayall) 3:17 BBC 'Saturday Club' Session - 25th Oct 1965 8. Cheatin' Woman (John Mayall) 2:01 9. Nowhere To Turn (John Mayall) 1:40 10. I’m Your Witchdoctor (John Mayall) 2:08 Recorded 2nd Dec 1965, At Pye Studios (Unreleased Stereo Mix) 11. On Top of the World (Tk 2) (John Mayall) 2:49 BBC 'Saturday Club' Session - 14th March 1966 12. Key To Love (John Mayall) 2:01 13. On Top of the World (John Mayall) 2:32 Recorded Live at Flamingo Club, London, 7th November 1965 14. They Call It Stormy Monday (T-Bone Walker) 4:33 15. Intro Into Maudie (Intro: John Mayall, Maudie: John Lee Hooker) 2:25 16. It Hurts To Be In Love (Julius Dixon, Rudolph Toombs) 3:21 17. Have You Ever Loved A Woman (Billy Myles) 6:42 18. Bye Bye Bird S(onny Boy Williamson, Willie Dixon) 3:49 19. Hoochie Coochie Man (Willie Dixon) 3:53

Informacje dot. utworów Oryginalny album (utwory od 1-1 do 1-12) wydany w lipcu 1966 roku jako Decca LK 4808 Album stereo (utwory od 1-13 do 1-24) wydany w grudniu 1969 roku jako Decca SKL 4804 Utwory 2-1 do 2-3, 2-8 do 2-13 wcześniej niewydane Utwór 2-14 pierwotnie pojawił się na Looking Back (Decca SKL 5010) w sierpniu 1969 roku Utwory od 2-15 do 2-19 pojawiły się wcześniej na John Mayall - Primal Solos (Decca TAB 66) w kwietniu 1983 roku Kompilacja: 2006 Decca Music Group Ltd

Odbiór Opinie krytyków Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 87/100 RecenzjePublikacjaOcena AllMusic Mojo The Rolling Stone Album Guide Tylko Rock

Zdaniem Bruce’a Edera z AllMusic album był „przełomowym albumem bluesowym lat sześćdziesiątych, być może najlepszym brytyjskim albumem bluesowym, jaki kiedykolwiek powstał i najlepszy longplayem nagranym przez Bluesbreakers Johna Mayalla (...) i kulminacją bardzo udanego roku grania z Johnem Mayallem, w pełni zrealizowanym bluesowym dziełem”. Autor podkreśla doskonałą grę Claptona i Mayalla oraz współdziałanie sekcji rytmicznej, jak również zasługę Vernona jeśli chodzi o „czystość i prostotę płyty”.

Wkład Claptona w muzykę albumu podkreślają również Paul Evans z wydawnictwa The Rolling Stone Album Guide oraz Tony Russell z magazynu Mojo. Ten ostatni określił album jako „ikoniczny”.

Owen Bailey z magazynu Guitar.com jest przekonany, że „album Beano jest matecznikiem blues-rockowej gitary i bez jego wpływu legion gitarzystów – wśród nich Peter Green, Gary Moore, Jeff Beck, Eddie Van Halen, Billy Gibbons, Joe Bonamassa, John Mayer, Stevie Ray Vaughan, a nawet Hendrix – mógł brzmieć zupełnie inaczej.

Blues Breakers with Eric Clapton to „legendarna płyta, kwintesencja stylu zwanego białym elektrycznym bluesem” – uważa Krzysztof Celiński z miesięcznika Tylko Rock. Wtóruje mu redakcyjny kolega, Marcin Gajewski: „Ta płyta, to po prostu blues-rockowa uczta. Jest tu jakaś zadziwiająca świeżość. Jakiś ujmujący czar. Jest tak ważna w bluesie dusza, pasja, emocje”.

Dziedzictwo

Również zdaniem Chrisa Jonesa z BBC Mayall i Clapton nadali bluesowi nowy wymiar. Zaproponowany przez nich blues rock miał panować przez lata w świecie muzycznego „undergroundu”, a połączenie przez Claptona starego Gibsona Les Paula z przesterowanym wzmacniaczem Marshalla okazało się być rewolucyjnym pociągnięciem, które sprawiło, że w krótkim czasie w całej Wielkiej Brytanii pojawili się liczni naśladowcy.

Podobnie uważa Harry Shapiro z magazynu Classic Rock: „Eric Clapton nie wynalazł gitary bluesowej, ani jego gra nie była szczególnie innowacyjna, zapożyczając się tak mocno od Freddiego Kinga i Otisa Rusha. Ale jako młody, biały muzyk grający w sposób, w jaki zrobił to na tym albumie, zasygnalizował tysiącom początkujących gitarzystów, że mogą przyjąć bluesa jako własnego, przekształcić go na swój własny obraz i pchnąć muzykę dalej”.

Listy tygodniowe +1966KrajListaPozycja Wielka Brytania UK Albums Chart 6

Certyfikaty sprzedaży Wielka Brytania: złota płyta (29 stycznia 2016)

Wyróżnienia 1. miejsce na liście 30 najlepszych brytyjskich albumów blues-rockowych w historii (The 30 best British Blues Rock albums ever) magazynu Classic Rock 195. miejsce na Liście 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone

Przypisy

Kategoria:Albumy John Mayall & the Bluesbreakers Kategoria:Albumy Erica Claptona Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1966 Kategoria:Albumy Decca Records Kategoria:Albumy London Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Mike’a Vernona