Bare Wires – czwarty album studyjny zespołu John Mayall & the Bluesbreakers, wydany nakładem Decca Records (Wielka Brytania) i London Records (USA).
Album był największym sukcesem Mayalla w Wielkiej Brytanii docierając do 3. miejsca na miejscowej liście przebojów.
Album Historia i muzyka Album powstawal w klimacie szybkich zmian w muzyce rockowej w 1968 roku, a zwłaszcza pod wpływem pomysłu albumu koncepcyjnego, zapoczątkowanego przez Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band zespołu The Beatles z 1967 roku, a podchwyconego przez takie zespoly jak The Hollies, The Moody Blues i The Temptations. Muzyczna koncepcja Mayalla uległa na albumie rozszerzeniu – rozpoczynał się on 23-minutową „Bare Wires Suite”, która zawierała więcej wpływów jazzowych niż zwykle i miała introspektywne teksty. Zmianie i rozszerzeniu uległ też skład zespołu – z poprzedniego pozostał tylko (nie licząc lidera) Mick Taylor, pojawili się nowi muzycy: Henry Lowther, grający na kornecie i skrzypcach, perkusista Jon Hiseman i basista Tony Reeves oraz dwaj saksofoniści.
Album doczekał się po latach wznowień połączonych z jego remasteringiem oraz dodaniem, w formie bonusu, nagrań archiwalnych z okresu, w którym powstawał.
Lista utworów Lista i informacje według Discogs: Side 1
Side 2
Muzycy John Mayall – śpiew, harmonijka, fortepian, organy, gitara Tony Reeves – gitara basowa Mick Taylor – gitara Jon Hiseman – perkusja, instrumenty perkusyjne Dick Heckstall-Smith – saksofon tenorowy, saksofon sopranowy Chris Mercer – saksofon tenorowy, saksofon barytonowy Henry Lowther – kornet, skrzypce
Produkcja John Mayall – producent Mike Vernon – producent Derek Varnals – inżynier dźwięku Pete Smith – zdjęcie Jan Persson – kolorowe zdjęcie w środku
Lista utworów (CD, wznowienie, Decca, 2007) Lista i informacje według Discogs:
Disc One
Odbiór Opinie krytyków Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 60/100 RecenzjePublikacjaOcena AllMusic The Rolling Stone Album Guide Dot. wznowienia z 1988 (PolyGram). Tylko Rock 1/4
Marcin Gajewski z miesięcznika Tylko Rock analizując suitę „Bare Wires” uważa, że w trakcie jej komponowania Mayallowi „najwyraźniej zamarzyła się sztuka przez duże S” i że „wyraźnie wychylił się on poza blues-rockową burtę”. Autor podkreśla wkład przyszłych muzyków Colosseum oraz Micka Taylora, którego nazwał „kolejnym herosem gitary u boku Mayalla”.
Według Richarda Haversa z magazynu udiscovermusic Mayall „mieszając bluesa, folk, jazz, R&B i rodzący się rock progresywny, a nawet odrobinę psychodelii, [sprawił, ze] siedem piosenek, które składają się na „Suite”, dobrze się sprawdza”.
„Dla wszystkich, ale przede wszystkim dla bluesowych purystów jest Bare Wires jedną z najbardziej interesujących płyt – Mayall dokonuje jednej z pierwszych prób fuzji jazzu i rocka. Sekcja dęta (Dick Heckstall-Smith i Chris Mercer) dodaje albumowi elegancji, a sam Mayall w lekko chropawym, szepczącym stylu odnajduje przejmującą narrację, która działa”.
Listy tygodniowe +1968KrajListaPozycja Norwegia VG-lista 9 Stany Zjednoczone Billboard 200 59 Wielka Brytania UK Albums Chart 3
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Albumy John Mayall & the Bluesbreakers Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1968 Kategoria:Albumy Decca Records Kategoria:Albumy London Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Mike’a Vernona