Autor podkreśla wkład przyszłych muzyków Colosseum oraz Micka Taylora, którego nazwał „kolejnym herosem gitary u boku Mayalla”.
Według Richarda Haversa z magazynu udiscovermusic Mayall „mieszając bluesa, folk, jazz, R&B i rodzący się rock progresywny, a nawet odrobinę psychodelii, [sprawił, ze] siedem piosenek, które składają się na „Suite”, dobrze się sprawdza”.
„Dla wszystkich, ale przede wszystkim dla bluesowych purystów jest Bare Wires jedną z najbardziej interesujących płyt – Mayall dokonuje jednej z pierwszych prób fuzji jazzu i rocka. Sekcja dęta (Dick Heckstall-Smith i Chris Mercer) dodaje albumowi elegancji, a sam Mayall w lekko chropawym, szepczącym stylu odnajduje przejmującą narrację, która działa”.
Listy tygodniowe +1968KrajListaPozycja Norwegia VG-lista 9 Stany Zjednoczone Billboard 200 59 Wielka Brytania UK Albums Chart 3
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Albumy John Mayall & the Bluesbreakers Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1968 Kategoria:Albumy Decca Records Kategoria:Albumy London Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Mike’a Vernona