Jan Urbanowski (ur. 12 sierpnia 1897 w Kotowie, zm. 18 kwietnia 1971 w Prudniku) – polski żołnierz, uczestnik I wojny światowej, powstania wielkopolskiego i II wojny światowej, działacz kombatancki i partyjny.

Życiorys Urodził się w Kotowie koło Grodziska Wielkopolskiego jako syn Wojciecha i Marii z domu Nowinka. W 1904 wraz z rodzicami zamieszkał w Kurowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej.

Podczas I wojny światowej, w marcu 1916 został powołany do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Po przeszkoleniu w 6 pułku grenadierów we Wschowie, został wysłany na front wschodni do 404 pułku piechoty. Brał udział w walkach pod Baranowiczami. W listopadzie 1916 został ranny pod Horodyszczami. We wrześniu 1917 przeniesiono go na front zachodni, pod Cambrai. 24 marca 1918 trafił do szpitala w Monachium po zatruciu gazami bojowymi, po wyleczeniu wrócił na front do Peronne. Następnie znalazł się we Flandrii.

W grudniu 1918 otrzymał przepustkę świąteczną do domu, z której już nie wrócił do armii niemieckiej. 4 stycznia 1919 wstąpił do formowanej przez Józefa Skrzydlewskiego 1 kompanii grodziskiej, dołączając do powstania wielkopolskiego. Brał udział w walkach o Rakoniewice, Wioskę, Jabłonną i Wolsztyn. 27 stycznia 1919 został dowódcą 4 drużyny 1 kampanii grodziskiej. Następnie walczył o Sępolno i Miedzichowo.

Po zakończeniu powstania pozostał w Wojsku Polskim jako podoficer zawodowy w 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, a następnie 29 Pułku Strzelców Kaniowskich. W 1938 służył w Centralnej Szkole Podoficerów KOP w Twierdzy Osowiec. W marcu 1939 otrzymał stopień starszego sierżanta. 28 września 1939 w walkach pod Biłgorajem dostał się do niewoli, w której przebywał do 1945.

Od 15 lipca 1945 do 15 grudnia 1946 zajmował stanowisko komendanta posterunku Milicji Obywatelskiej w Damasławku. Zamieszkał w Prudniku i wstąpił do PZPR. Od 15 marca 1948 pracował umysłowo w PZPR w Prudniku, a od maja 1952 był kierownikiem referatu przemysłowego w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Prudniku.

Był żonaty z Heleną Balcerzak, z którą miał troje dzieci, w tym synów Lecha i Mieczysława. Po zawale serca w maju 1961 przeszedł na rentę i emeryturę, jednak pozostał aktywnym członkiem organizacji kombatanckich w województwie opolskim. Współpracował z Józefem Urbanem przy upamiętnieniach powstańców wielkopolskich. Zmarł 18 kwietnia 1971 w Prudniku. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.

Odznaczenia Brązowy Krzyż Zasługi (1937) Medal Niepodległości (1938) Wielkopolski Krzyż Powstańczy (1957) Srebrny Krzyż Zasługi (1959) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Prezydiów Powiatowych Rad Narodowych Kategoria:Ludzie związani z Grodziskiem Wielkopolskim Kategoria:Ludzie związani z Prudnikiem Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Oficerowie 29 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Oficerowie 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Oficerowie Milicji Obywatelskiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym w Prudniku Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1971