Bronisław Latosiński (ur. 14 czerwca 1898 w Warszawie, zm. 11 października 1978 tamże) – polski działacz komunistyczny, urzędnik i wojskowy, pierwszy powojenny prezydent Olsztyna (1945).
Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej, syn Jana i Bronisławy z domu Smoleńskiej. Absolwent Szkoły Podchorążych w Warszawie (1922) i Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie (1926). W listopadzie 1918 wstąpił do 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej, walczył z nią w wojnie polsko-ukraińskiej. W wojsku służył do 1921, osiągnął rangę kapitana rezerwy. Od 1926 pracował w administracji publicznej, w latach 1933—1939 był delegatem starostw grodzkich w Zarządzie Miejskim Warszawy. W sierpniu 1939 powołany do wojska, uczestniczył w obronie Modlina. Okres II wojny światowej spędził w Warszawie, po upadku powstania warszawskiego do końca października 1944 wraz z rodziną przebywał w Siemiatyczach.
Przed 1945 nie należał do żadnej partii. Następnie działał w Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, od kwietnia 1945 należał do egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PPR w Olsztynie i był w nim II sekretarzem. W lutym 1945 zatrudniony w Ministerstwie Administracji Publicznej. W marcu 1945 na własną prośbę trafił z grupą inicjatywną do Olsztyna, uchodził za protegowanego Jakuba Prawina. Od 30 marca 1945 pełnił funkcję pierwszego prezydenta miasta, początkowo także starosty powiatu grodzkiego (następnie na fotelu starosty zastąpił go Michał Musiał, pierwotnie przeznaczony na stanowisko prezydenta). Formalnie mianowany na to stanowisko 20 kwietnia. Zajmował je do 5 listopada 1945 (pod koniec 1945 rozpoczął urlop, z którego nie powrócił już na stanowisko). Miało to związek z jego rezygnacją i nieprawidłowościami w Mazurskim Zrzeszeniu Chemicznym, którego był udziałowcem. W związku z tą sprawą na początku 1946 trafił do więzienia, jednak w sierpniu 1946 sprawę umorzono z braku dowodów.
Od początku 1946 zarządzał olsztyńskim oddziałem Zakładów Przemysłowych Warszawa—Elbląg—Olsztyn (WEO) i zasiadał w radzie nadzorczej tej spółki. W maju 1946 zatrudniony w Państwowym Zjednoczeniu Drzewnym. Potem pracował jako naczelnik wydziałów w urzędach zajmujących się energetyką i żeglugą, w Centrali Handlowej Przemysłu Chemicznego, jako inspektor Centralnego Zaopatrzenia Techniczno-Materiałowego, a od 1951 w Ministerstwie Energetyki, Ministerstwie Żeglugi i Gospodarki Wodnej. W 1961 zatrudniony w Zespole Handlu Zagranicznego i Żeglugi Najwyższej Izby Kontroli.
Był żonaty z Leokadią (ur. 1907), mieli dwie córki. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (sektor 17C, rząd 6, numer 17).
Odznaczenia Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych (za udział w walkach z 1919 i 1939), a także Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Odznaką Honorową „1000-lecie Państwa Polskiego”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Handlowej Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Obrońcy Modlina (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Polscy menedżerowie Kategoria:Pracownicy Najwyższej Izby Kontroli Kategoria:Prezydenci Olsztyna Kategoria:Prezydenci miast Polski Ludowej Kategoria:Sekretarze Komitetów Wojewódzkich PPR Kategoria:Starostowie Polski Ludowej (1944–1950) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urzędnicy samorządowi miast II Rzeczypospolitej Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy PRL Kategoria:Żołnierze piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1978