B-3 – barka paliwowa Marynarki Wojennej projektu BPZ-500A/MW. Została zbudowana w Tczewskiej Stoczni Rzecznej i wcielona do służby w 1988 roku. Obecnie służy w siłach 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w Porcie Wojennym w Świnoujściu. Historia W latach 80. XX wieku jedyną jednostką paliwową obsługującą bazę MW w Kołobrzegu była przestarzała barka B-1 z lat 50. XX wieku, a jej koniec eksploatacji się zbliżał. W tym okresie sprawdzona już (przy budowie barek proj. BZ800) Tczewska Stocznia Rzeczna zbudowała dwie barki paliwowe proj. BPZ-500A dla armatora cywilnego (w 1983 i 1985). Marynarka Wojenna zleciła więc stoczni budowę podobnej jednostki, oznaczonej jako projekt BPZ-500A/MW. Nowa barka powstała w 1988 roku.

Wcielenie do służby jednostki, nazwanej B-3 miało miejsce 25 lipca 1988 roku. Zasiliła ona szeregi Bałtyckiego Dywizjonu Okrętów Pogranicza w Kołobrzegu, formalnie wchodzącego w skład WOP, lecz podporządkowanego MW. W 1991 roku po rozformowaniu WOP i utworzeniu Straży Granicznej, jednostkę przekazano do Komendy Portu Wojennego Kołobrzeg. W 1998 roku barce B-3 przyznano odznakę pamiątkową, którą przyjął jej dowódca, bsm. Antoni Szczubełek. W KPW Kołobrzeg służyła do 8 czwrwca 2006 roku kiedy to przekazano ją do Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających w Świnoujściu. W dPJP jednostka współtworzyła razem ze zbiornikowcem Z-8 i barką paliwową B-11 Grupę Zbiornikowców. 9 sierpnia 2011 roku barka B-3 w związku z likwidacją 18 października tego roku dPJP KPW Świnoujście, została przeniesiona do12 Wolińskiego Dywizjonu Trałowców, gdzie służy do dziś. W 2020 roku KPW Świnoujście poinformowało o rozpoczęciu przetargu na remont dokowy B-3, który odbył się w czerwcu 2021 roku. W tym czasie dowódcą jednostki był bsm. Łukasz Krysztofiak. Jednostka dalej pozostaje w służbie (stan na 2025 rok).

Dane taktyczno-techniczne Barka B-3 jest przeznaczona do gromadzenia, transportu i wydawania materiałów pędnych (paliw, olejów) oraz smarów. Jej kadłub jest konstrukcją względnie płaską/niską, stalową, całkowicie spawaną. Paliwa transportowane przez B-3 muszą mieć temperaturę zapłonu powyżej 50 °C. Na dziobie B-3 umieszczona jest kotwica typu L-500 z łańcuchem o długości 45 m, urządzenia holownicze oraz mała nadbudówka. Na rufie umieszczono urządzenia cumownicze oraz inne niezbędne do funkcjonowania barki. Jednostka posiada 6 zbiorników paliwa o powierzchni 453 m2,1 zbiornik rozchodowy paliwa o powierzchni 6 m2,1 zbiornik wody słodkiej o tej samej powierzchni, 1 zbiornik oleju zużytego o powierzchni 141 m2 oraz dwa zbiorniki oleju smarnego o różnej powierzchni.

Wyporność standardowa B-3 wynosi 191,9 tony, normalna – 587,6 t, a pełną 719,7 t. Długość całkowita barki wynosi 35 metrów, natomiast konstrukcyjna 34,5 m, a ta między pionami 35 m. Szerokość mierzy 8,90 m (9,1 m wg. MW), natomiast wysokość boczna 3 m. Zanurzenie średnie sięga 2,5 m, a na rufie z uwzględnieniem pełnych zbiorników 2,8 m. Ładowność jednostki wynosi ok. 600 ton paliw, olejów i smarów. B-3 nie jest uzbrojona oraz nie posiada własnego napędu, przez co musi być holowana przez inne jednostki. Załogę barki stanowią 4 osoby: 2 podoficerów i 2 marynarzy.

Zobacz też B-7 (1960) B-11 (1979) B-8 (1954) Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Aktywne okręty pomocnicze polskiej Marynarki Wojennej Kategoria:Polskie okręty pomocnicze z okresu po 1945