Łaciatek wspaniały (Glauconycteris superba) – gatunek nietoperza z rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).
Systematyka Łaciatek wspaniały został opisany w 1939 roku w Kongu Belgijskim. Zdefiniowany został jako należący do rodzaju łatników (Glauconycteris). W 2013 roku po schwytaniu przedstawiciela gatunku w Sudanie Południowym w wyniku analizy przeniesiono go do nowo utworzonego rodzaju „Niumbaha”, co w języku pazande oznacza „rzadki” lub „niezwykły”. Nazwa rodzajowa odnosi się do faktu, że okaz z Sudanu był wtedy dopiero piątym złapanym przedstawicielem taksonu. Obecnie również odnotowuje się z rzadka schwytanie Glauconycteris superba, co poszerza wiedzę o tym nietoperzu.
Według profesor DeeAnn Reeder różnice między opisywanym nietoperzem a pozostałymi przedstawicielami łatników były tak znaczące (m. in. w budowie czaszki, uszu i skrzydeł), że należało go przenieść do nowego rodzaju Niumbaha.
Wyodrębnienie Niumbaha superba jako oddzielnego od Glauconycteris zostało uznane przez część badaczy za utworzenie taksonu parafiletycznego, które mogłoby generować dalsze podziały w obrębie tego rodzaju. W związku z ustaleniami zespołu Hassanin et. al. takson Niumbaha został uznany za synonim Glauconyteris.
Morfologia Łaciatek wspaniały jest największym przedstawicielem łatników. Umaszczenie czarno-białe, białe łaty na pysku i szyi, a także białe paski biegnące wzdłuż grzbietu, brzuch biały z czarnym paskiem na środku. Błony skrzydłowe czarne, błona lotna między nogami sięga prawie do końca ogona. Waga ok. 14 g, długość całkowita do 12 cm.
Występowanie lewo|mały|Obszar występowania łaciatka wspaniałego Łaciatek wspaniały występuje na obszarach Demokratycznej Republiki Konga, Wybrzeża Kości Słoniowej, Ghany, Gwinei Równikowej oraz Sudanu Południowego.
Nietoperz ten zamieszkuje nizinne lasy deszczowe.
Status i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN łaciatek wspaniały uznawany jest za gatunek najmniejszej troski (LC). Brak danych dotyczących populacji.
Zdaniem zespołu Guya-Crispina Tungaluny należałoby zbadać tę kwestię, gdyż według badań dotyczących populacji ssaków o ograniczonej liczbie odnotowanych obserwacji odstęp między nimi wynosi średnio 8 lat, aby móc uznać, że badany takson nie jest zagrożony. Jako że między kolejnymi obserwacjami łaciatka wspaniałego minęło ponad 70 lat, ustalenie stopnia zagrożenia tego trudnego do wykrycia ssaka (jak i wielu innych nietoperzy) jest utrudnione.
Utrata naturalnych siedlisk łaciatka wskutek wyrębu lasów i działalności rolniczej pozwala przypuszczać, że jego tendencja populacyjna jest spadkowa. Przypisy
Kategoria:Mroczkowate