thumb|Zamek Piastowski w Oławie Księstwo oławskie (, ) – historyczne piastowskie księstwo dzielnicowe na Dolnym Śląsku ze stolicą w Oławie.
Księstwo oławskie, które istniało w latach 1348–1675, było jednym z obszarów wydzielonych z księstwa legnickiego. Władali nim Piastowie śląscy, którym służył także jako uposażenie wdów.
Na początku XIV w. w 1311 powstało księstwo brzeskie. Z tego księstwa obszar ze stolicą w Oławie wydzielił w 1337 książę Bolesław III Rozrzutny (1292–1352), oddając je swemu suwerenowi, królowi Janowi Luksemburskiemu w zastaw za dług 700 grzywien. Syn Bolesława, książę Ludwik I brzeski (1321–1398) zainicjował budowę książęcej rezydencji – zamku w Oławie. Tytuł księcia oławskiego pojawił się w 1400, kiedy synowie Henryka VII z Blizną: Henryk IX lubiński i Ludwik II brzeski podzielili ojcowiznę. Henryk IX otrzymał Chojnów, Lubin i Oławę, a Ludwik Brzeg. Tytuł ten znajduje się również w dokumencie Wacława i Ludwika III w 1420. Trzej synowie Henryka IX: Rupert II lubiński, Wacław oławski i Ludwik III lubiński, tytułowali się jako panowie Oławy.
W 1691 Jakub Ludwik Sobieski (1667–1737) ożenił się z Jadwigą Elżbietą z Palatynatu, która w posagu wniosła księstwo oławskie. W 1719 Jakub znalazł się w niełasce u cesarza Karola VI Habsburga z powodu ślubu jego córki Marii Klementyny z Jakubem Stuartem, przez co utracił księstwo oławskie, które odzyskał i przebywał w nim w latach w 1722–1734.
Władcy
Przypisy
oławskie Kategoria:Historia Oławy