Gawrił Iliew Kacarow (; ur. 4 października 1874, zm. 1 czerwca 1958) – bułgarski historyk, filolog klasyczny i archeolog. Rektor Uniwersytetu Sofijskiego, dyrektor Narodowego Muzeum Archeologicznego oraz Bułgarskiego Instytutu ArcheologicznegoРоден Гаврил Кацаров (1874 - 1958).
Uznawany za ojca bułgarskiej trakologiiГАВРИЛ КАЦАРОВ СЪЗДАДЕ БЪЛГАРСКАТА ТРАКОЛОГИЯ.
W 1899 roku uzyskał doktorat z filologii klasycznej i historii starożytnej na Uniwersytecie w Lipsku. Specjalizował się na Uniwersytecie Berlińskim i Uniwersytecie w Monachium (1901–1902), a także we Włoszech (1906).
Pełny członek (akademik) Bułgarskiej Akademii Nauk (od 1909 roku). Członek Rumuńskiej Akademii Nauk (od 1936 roku) i Austriackiej Akademii Nauk (od 1939 roku). Członek wielu międzynarodowych towarzystw i instytucji naukowych.
Wybrane publikacje
„Ateński system państwowy” (1904), „Wkład do historii starożytnej Sofii” (1910), „Traktat księcia Iwanka, syna Dobroticza, z Genueńczykami w 1387 roku” (współautor Wasil Zlatarski) (1911), „Źródła do historii i geografii starożytnej Tracji i Macedonii” (1915), „Pajonia: Wkład do starożytnej etnografii i historii Macedonii” (1921), „Król Filip II Macedoński: Historia Macedonii do 336 r. p.n.e.” (1922), „Bułgaria w starożytności: Esej historyczno-archeologiczny” (1926), „Historia ogólna i bułgarska dla kursu gimnazjalnego” (1927).
Przypisy
Linki zewnętrzne Prace Gawriła Kacarowa w bibliotekach (Katalog WorldCat).
Kategoria:Bułgarscy archeolodzy Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1958