Opowieść w literaturoznastwie opisuje utwór literacki, pisany prozą (epika), o rozmiarach "średnich", tj. dłuższych niż opowiadanie lub nowela, ale krótszych od powieści (nazywane także "krótkimi powieściami" lub "długimi opowiadaniami").
Opowieści charakteryzuje m.in. jednowątkowa, chronologiczna fabuła (co wpływa na jego krótkość); ale także wydłużające je epizodyczna struktura; opisy; analizy; czy rozmyślania bohatera.
Termin opowieść jest niekiedy używany jako synonim opowiadania, noweli lub powieści. Według Janusza Sławińskiego, odpowiednikiem opowieści w literaturoznastwie angielskojęzycznym są terminy tale i long short story.
Przykłady utworów klasyfikowanych jako opowieści:
Wierna rzeka Stefana Żeromskiego Adalberta von Chamisso Córka kapitana Aleksandra Puszkina Opowieść Artura Gordona Pyma E. A. Poego Bańka mydlana Elizy Orzeszkowej Brzezina, Panny z Wilka, Matka Joanna od Aniołów Jarosława Iwaszkiewicza Stary człowiek i morze Ernesta Hemingwaya Sławiński wyróżił także formę opowieści biograficznej, którą uznał za formę literatury historycznej podobną do eseju. Za przykłady opowieści historycznej uznał utwory takie jak:
Nurt, Diogenes w kontuszu, Zmierzch wodzów Wacława Berenta Szkice historyczne Karola Szajnochy.
Z kolei Stanisław Sierotwiński wyróżnił opowieści alegoryczne, filmowe i makabryczne (grozy). Za przykład tych pierwszych (które określił jako "rozwinęte przypowieści) podał Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego Mickiewicza. Opowieści filmowe opisał jako utwory literackie powstałe na bazie filmu, często w postaci przeróbek scenariusza filmowego. Do opowieści grozy zaliczył Niesamowite opowieści Stanisława Grabińskiego.
Zobacz też
przypowieść
Przypisy
Kategoria:Proza