Zofia Anna Wojno herbu Ślepowron (ur. 22 marca 1886 w Warszawie, zm. 9 października 1954 tamże) – polska lekarka okulistka, doktor medycyny, zakonnica, działaczka społeczna, członkini Rady Naczelnej Narodowej Organizacji Kobiet, uczestniczka powstania warszawskiego.
Życiorys Była córką Ludwika Jerzego Wojno, inżyniera Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej i dyrektora Szkoły Kolejowej, oraz Władysławy z Sawickich, nauczycielki. Miała dwóch braci: Tadeusza Jerzego, profesora mineralogii oraz Kazimierza Stefana, inżyniera rolnika.
W 1902 ukończyła prywatną pensję Leonii Rudzkiej w Warszawie. Rok później uzyskała świadectwo nauczycielki matematyki. Wyjechała do Szwajcarii, gdzie ukończyła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Zuryskiego. W 1912 uzyskała stopień doktora na podstawie dysertacji pt. Ueber physiologischen Hirnhernien (O fizjologicznych przepuklinach mózgu). Rok później zdała egzamin lekarski w Petersburgu, a także egzaminy w Instytucie Lekarskim dla Kobiet.
W latach 1914-1923 była asystentką Walentego Kamockiego w Instytucie Oftalmicznym w Warszawie. Po jego śmierci w 1923 wygrała konkurs i została mianowana ordynatorem Instytutu. Pełniąc obowiązki ordynatora Instytutu prowadziła także pracę naukowo-badawczą. Należała do licznych stowarzyszeń: była członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Francuskiego Towarzystwa Okulistycznego, Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, Towarzystwa Nauczycieli Szkół WyższychKronika Koła Warszawskiego T. N. S. W, R. 1, nr 21 (18 marca 1925), s. 6. oraz pomysłodawczynią i współzałożycielką Stowarzyszenia Lekarzy Katolików w Polsce. Otaczała stałą opieką lekarską dzieci niewidome w Laskach. Dzięki ks. Edwardowi Szwajnicowi powróciła na łono kościoła rzymskokatolickiego. Współpracowała z nim w licznych organizacjach katolickich: Juventus Christiana, Pomoc Bliźniemu, a także w Towarzystwie Wiedzy Religijnej „Pax Christiana”. W wyborach w 1930 bezskutecznie kandydowała do Sejmu z Listy Narodowej (nr 4) w okręgu wyborczym nr 1 (Warszawa–miasto)ABC, R.5, nr 292 (17 października 1930), s. 3.. W 1935 była członkinią Rady Naczelnej Narodowej Organizacji Kobiet. W tym samym roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego w Warszawie. Od 15 lipca 1936 do 15 sierpnia 1937 za indultem Stolicy Apostolskiej odbyła nowicjat w Warszawie pod kierunkiem s. Pii Leśniewskiej, asystentki generalnej Zgromadzenia. Po złożeniu w Pniewach ślubów koadiutorskich powróciła do Warszawy.
Po wybuchu wojny w dalszym ciągu pełniła swoje funkcje ordynatora. Należała do Wojskowej Służby Kobiet w ramach Armii Krajowej. W czasie powstania warszawskiego objęła w domu Zgromadzenia na ul. Gęstej kierownictwo punktu opatrunkowego i szpitala polowego Zgrupowania „Krybar” dla powstańców i cywilów. Posiadała stopień kapitana i pseudonim „dr Wanda”. Po zajęciu budynku przez Niemców, 4 września 1944 podzieliła los pozostałych sióstr domu warszawskiego: przez Wolę i obóz w Pruszkowie przedostała się do domu Zgromadzenia w Milanówku.
W 1945 zaczęła energiczne starania o wznowienie działalności Instytutu Oftalmicznego przy ul. Smolnej. Gdy okazało się to niemożliwe, pracowała w prowizorycznym lokalu tegoż szpitala w Grodzisku Mazowieckim, jednocześnie organizując pracę Instytutu na Pradze przy ul. Jagiellońskiej. Na skutek zarządzenia władz, likwidującego wszystkie fundacyjne instytucje, Instytut z Jagiellońskiej został wcielony do Szpitala Przemienienia Pańskiego na Pradze. Pozostała na stanowisku ordynatora tego oddziału do 1952, kiedy to z powodu złego stanu zdrowia przeszła na emeryturę.
Zmarła po długiej i ciężkiej chorobie 9 października 1954 w Warszawie. Została pochowana w Grobowcu Zgromadzenia na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
Publikacje Über physiologische Hirnhernien (1911) Niezwykłe powikłania po wstrzyknięciu podspojówkowym rozczynu soli kuchennej (1923) Przyczynek do leczenia chorób oczu ciałami proteinowymi (1923) Rak gruczołów tarczkowych powiek (1925) Zator głównej tętnicy siatkówki leczony zastrzykami atropiny (1929) Opadnięcie powieki operowane zmodyfikowaną metodą Dransarta (1929) Wyniki operowania zaćmy starczej z użyciem szczypczyków torebkowych (1929) Przypadek postępującego rozmięknienia twardówki (scleromalacia progressiva maligna) (1935) Ks. Edward Szwejnic – twórca duchowy Towarzystwa Wiedzy Religijnej (1935)
Ordery i odznaczenia Krzyż Armii Krajowej (21 lutego 1973) Medal Wojska (czterokrotnie)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Zurychu Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Warszawie Kategoria:Członkinie Narodowej Organizacji Kobiet Kategoria:Członkowie Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych Kategoria:Kobiety – oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Lekarze w powstaniu warszawskim Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Laskami (powiat warszawski zachodni) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska (czterokrotnie) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Polscy działacze katoliccy Kategoria:Polscy okuliści Kategoria:Polskie urszulanki szare Kategoria:Sanitariuszki w powstaniu warszawskim Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Żołnierze Wojskowej Służby Kobiet