Enrique Pérez Serantes (ur. 29 listopada 1883 w Tui, zm. 18 kwietnia 1968 w Santiago de Cuba) – hiszpański duchowny rzymskokatolicki, biskup Camagüey, arcybiskup Santiago de Cuba i prymas Kuby. Uznawany za najważniejszą postać Kościoła katolickiego na Kubie w XX w.
Życiorys Młodość i prezbiteriat Urodził się i wychował w Hiszpanii. Ukończył Niższe Seminarium Duchowne w Ourense. W 1901 wyemigrował na Kubę. Tam wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Hawanie. Następnie arcybiskup Santiago de Cuba Francisco de Paula Barnada y Aguilar wysłał go do Rzymu w celu kontynuowania nauki. Studiował na , a następnie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie obronił doktoraty z filozofii i teologii.
Następnie powrócił na Kubę, gdzie 10 września 1910, z rąk biskupa hawańskiego Pedro Gonzáleza y Estrady, otrzymał święcenia prezbiteriatu i został kapłanem archidiecezji Santiago de Cuba. W latach 1910-1916 pracował w Wyższym Seminarium Duchownym w Hawanie jako wykładowca łaciny, historii, filozofii i teologii. Był również zaangażowany społecznie w duszpasterstwo robotników - założył Centrum Robotnicze i gazetę El Faro.
W styczniu 1916 został mianowany wikariuszem generalnym i wikariuszem sądowym diecezji Cienfuegos. Był wówczas najwyżej postawionym duchownym rezydującym w diecezji, która wówczas wakowała i była administrowana przez biskupa sąsiedniej diecezji Camagüey.
Biskup Camagüey 24 lutego 1922 papież Pius XI mianował go biskupem Camagüey. 13 sierpnia 1922 w katedrze w Cienfuegos przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa Cienfuegos Valentína de la Asuncióna Zubizarrety y UnamunsagiiZubizarreta y Unamunsaga był wcześniej biskupem Camagüey. 24 lutego 1922 przeniesiono go do Cienfuegos, natomiast zarządzającego diecezją Cienfuegos ks. Péreza Serantesa mianowano biskupem Camagüey.. Współkonsekratorami byli biskup Matanzas Severiano Sainz y Bencamo oraz biskup Pinar del Río José Manuel Dámaso Rúiz y Rodríguez.
Ingres odbył 2 września 1922. W Camagüey odbudował katedrę i założył seminarium duchowne. Wspierał działalność misyjną oraz Akcję Katolicką w swojej diecezji. 14 czerwca 1941 od papieża Piusa XII otrzymał honorowy tytuł Asystenta Tronu Papieskiego.
Prymas Kuby 11 grudnia 1948 papież Pius XII przeniósł go na stanowisko arcybiskupa Santiago de Cuba i prymasa Kuby.
Potępiał dyktatorskie rządy Fulgencio Batisty. 26 lipca 1953 po nieudanym ataku na koszary Moncada w Santiago de Cuba, z sukcesem interweniował u płk. , aby zaniechał wykonania kary śmierci dla rewolucjonistów. Wśród uratowanych wówczas osób był Fidel Castro (abstrakt).
Z rewolucjonistami jego stosunki początkowo układały się dobrze. 1 stycznia 1959, w dzień zwycięstwa rewolucji kubańskiej, podczas wygłaszania przez Fidela Castro przemówienia do narodu, obok przywódcy rewolucji, na jego zaproszenie, stał prymas Pérez Serantes. Obecność prymasa miała wyrazić poparcie Kościoła dla rewolucji. W listopadzie 1959 odbył się Narodowy Kongres Katolicki, z udziałem Fidela Castro i prezydenta Osvaldo Dorticósa Torrado, na którym wznoszono hasło Kuba tak, Rosja nie. Jednak stosunki na linii rząd-Kościół szybko stawały się napięte. Kościół protestował przeciwko wyrokom śmierci na zwolennikach Batisty oraz udostępniał budynki kościelne na spotkania opozycji. Rząd znacjonalizował szkoły prywatne, w tym kościelne oraz zamykał prasę katolicką. Ogólnie jednak początkowo nie dochodziło do większych akcji antykościelnych.
Prześladowania Kościoła, na czele którego stał abp Pérez Serantes, nastąpiły po inwazji w Zatoce Świń (1961). Rząd zabronił wówczas pracy na Kubie misjonarzom obcych narodowościDoprowadziło to do spadku liczby księży z 745 w 1960 do 230 w 1969 i sióstr zakonnych z 2225 w 1960 do 200 w 1970.. Księży, seminarzystów i katolików świeckich zamykano w obozach pracy, a osobom deklarującym się jako wierzące, zabroniono podejmować studiów i pracować w administracji publicznej. W kolejnych latach sytuacja poprawiła się.
Abp Pérez Serantes już w 1960 stał się krytykiem totalitarnego zwrotu rewolucji w kierunku komunizmu. Wydawał listy pasterskie, odczytywane również w kościołach innych kubańskich diecezji, potępiające komunizm. Listy te były również analizowane przez władze i prasę amerykańską, a informowani o nich byli prezydenci Stanów Zjednoczonych Dwight Eisenhower i John F. Kennedy. Abp Pérez Serantes uznawany był wówczas za najbardziej szanowanego biskupa na Kubie, jednak przez podziały w kubańskim duchowieństwie na tle stosunku do rządów Castro, nie miał jego pełnego poparcia. Był najwyżej postawioną postacią kubańskiego Kościoła, która w pierwszych latach po rewolucji zabierała głos w sprawach społeczno-politycznych, gdyż drugi kubański arcybiskup - 80-letni metropolita Hawany kard. Manuel Arteaga y Betancourt, był wówczas schorowany i nieaktywny.
Abp Pérez Serantes nie wziął udziału w soborze watykańskim II. W 1967, zgodnie z normami soboru, złożył rezygnację ze względu na wiek, której jednak papież Paweł VI nie przyjął. Pérez Serantes był arcybiskupem Santiago de Cuba i prymasem Kuby do śmierci. Zmarł po krótkiej chorobie 18 kwietnia 1968. W jego pogrzebie uczestniczyli przedstawiciele władz państwowych.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Hiszpańscy biskupi katoliccy Kategoria:Kubańscy biskupi katoliccy Kategoria:Absolwenci Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego Kategoria:Ludzie związani z Camagüey Kategoria:Ludzie związani z Cienfuegos Kategoria:Ludzie związani z Hawaną Kategoria:Ludzie związani z Santiago de Cuba Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1968