Błogosławieństwo ognia () – jedna z tradycyjnych ceremonii liturgicznych w kościele katolickim, stanowiąca część Wigilii Paschalnej. Jest pierwszym elementem tzw. Liturgii Światła (), w skład której wchodzą kolejno: Błogosławieństwo ognia, Przygotowanie i zapalenie Paschału, Procesja światła, Orędzie paschalne.
Obrzęd ten rozpoczyna najważniejszą celebrację w całym roku liturgicznym – uroczystość Zmartwychwstania Chrystusa.
Przebieg i znaczenie obrzędu Przed rozpoczęciem liturgii, zwykle poza kościołem, rozpala się ognisko np. z tarniny. Kapłan, w asyście wiernych, dokonuje poświęcenia nowego ognia. Obrzęd ten symbolizuje nowe życie i zwycięstwo światła nad ciemnością, życia nad śmiercią.
Po nim następuje zapalenie paschału: Od poświęconego ognia zapala się paschał, czyli dużą świecę symbolizującą Chrystusa jako „Światłość świata” (J 8,12).
Po zapaleniu paschału wierni wchodzą w procesji do ciemnego kościoła, a od paschału zapalają własne świece. Rozprzestrzenianie się światła symbolizuje zmartwychwstanie i rozchodzenie się orędzia o zbawieniu.
Historyczne tło Święcenie ognia wywodzi się ze starożytnych rytuałów paschalnych praktykowanych już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Zwyczaj ten nawiązywał do praktyki zapalania lampy oliwnej lub ognia w noc zmartwychwstania. W średniowieczu rozwinęła się pełniejsza forma liturgii, która obejmowała zarówno poświęcenie ognia, jak i rozbudowany obrzęd światła oraz śpiew Exsultetu — uroczystego hymnu na cześć Zmartwychwstałego. Zobacz też
Lucernarium Wielka Sobota
Przypisy
Kategoria:Liturgia chrześcijańska Kategoria:Wielkanoc