Ferdinand von Bauer (ur. 7 marca 1825 we Lwowie, zm. 26 lipca 1893 w Wiedniu) – oficer Armii Austro-Węgier w stopniu feldzeugmeistra, w latach 1888-1893 minister wojny Austro-Węgier.
thumb|Herb Freiherra von Bauera.
Życiorys W 1841 roku ukończył studia w Akademii Inżynieryjnej w Wiedniu i rozpoczął służbę w korpusie inżynieryjnym Armii Austro-Węgier. W 1848 roku w trakcie Wiosny Ludów uczestniczył w bombardowaniu Lwowa oraz w pacyfikacji Węgier wraz z armią rosyjską. W 1850 roku kapitan (niem. Hauptmann) Bauer został przydzielony do 31. Pułku Piechoty, a po awansie na stopień majora w 1854 roku przeniesiony został do 48. Pułku Piechoty. Wraz z tą jednostką wziął udział w walkach we Włoszech w trakcie wojny austriacko-piemonckiej w 1859 roku. Uczestniczył w krwawej bitwie pod Solferino i za bohaterstwo podczas walk otrzymał Krzyż Zasługi Wojskowej. W 1860 roku awansowany na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i przeniesiony do 60. Pułku Piechoty. Już w następnym roku powrócił do 48. Pułku i został jego dowódcą. Podczas wojny prusko-austriackiej walczył w bitwie pod Custozą. Podczas starcia dowodzona przez niego jednostka skutecznie odparła włoskie ataki i chiała przejśc do kontrataku jednak uniemożliwiła jej to decyzja dowodzącego w bitwie arcyksięcia Albrechta Fryderyka, który rozkazał podległym mu oddziałom przegrupowanie. W 1868 roku został awansowany na stopień generała majora (niem. Generalmajor) oraz objął dowództwo nad 17. Dywizją Piechoty w Temeszewarze. Będąc na stanowisku dowódcy brygady w Innsbrucku odpowiadał za przygotowania manewrów w garnizonie w Bruck an der Leitha w 1873 roku, na których Armia Austro-Węgierska ćwiczyła nowy styl walki piechoty. W następnym roku został awansowany na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant) i został dowódcą centralnego kursu strzeleckiego w Wiedniu. W 1879 roku objął dowództwo nad 7. Korpusem w Hermannstadt i na tym stanowisko został awansowany do stopnia generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) w listopadzie 1881 roku. Następnie, w 1883 roku, został mianowany komendantem 2. Korpusu w Wiedniu. Pełnił tę funkcję do 1888 roku kiedy został ministrem wojny Austro-Węgier. W trakcie jego kadencji na tym stanowisku Armia Austro-Węgier przeszła znaczącą reorganizację. Utworzono między innymi nowy Korpus w Galicji oraz stanowisko Generalnego Inspektora Piechoty. Uzupełniono również stan osobowy 81 batalionów piechoty, tak aby był zgodny z założeniami pokojowej reorganizacji armii. Z jego inicjatywy powstały trzy nowe dywizje kawalerii oraz pięć nowych dywizji artylerii. Przeprowadzono również modernizację wyposażenia armii wprowadzając do użytku pierwsze karabiny powtarzalne Mannlicher. Zmarł w 1893 roku po krótkiej chorobie. Od 1883 roku był szefem 84. Pułku Piechoty.
Odznaczenia Odznaczenia von Bauera to między innymi: Krzyż Wielki Orderu Leopolda Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego w brylantach (Prusy) Order Królewski Korony I klasy (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wojskowej (Bawaria) Krzyż Wielki Orderu Alberta ze złotą gwiazdą (Saksonia) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Miecza (Szwecja) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Order Krzyża Takowy I klasy (Serbia) Order Lwa i Słońca I klasy (Persja) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Krzyż Wielki Orderu Daniły I (Czarnogóra)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie artylerii cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Austro-węgierscy ministrowie wojny Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Miecza Kategoria:Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca Kategoria:Odznaczeni Legią Honorową Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Odznaczeni Orderem Alberta Kategoria:Urodzeni w 1825 Kategoria:Zmarli w 1893