Albańczycy w Bośni i Hercegowinie – albańska mniejszość narodowa na terenie Bośni i Hercegowiny, szacowana na 8–10 tys. osób.
Historia Ludność albańska była obecna na terenach Bośni i Hercegowiny już w czasach osmańskich, następnie austro-węgierskich oraz jugosłowiańskich. Po II wojnie światowej miał miejsce przypływ Albańczyków do Socjalistycznej Republiki Bośni i Hercegowiny, funkcjonującej w ramach Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii; ludność ta przybywała z komunistycznej Albanii, ale także z Kosowa, Czarnogóry i Macedonii. Przybyli pracowali głównie jako rzemieślnicy, osiedlali się w miejscowościach m.in. Banja Luka, Bijeljina, Brczko, Doboj, Mostar, Sarajewo, Trebinje, Tuzla i Zenica. Od 1970 do 1981 roku w Sarajewie działała szkoła podstawowa, w której nauczany był język albański.
W 1991 roku SR BiH zamieszkiwało około 5 tys. Albańczyków, natomiast po uzyskaniu niepodległości przez Bośnię i Hercegowinę liczba ta wzrosła i szacunki wahają się między 8 a 10 tys. Zdecydowana większość z nich zamieszkuje Federację Bośni i Hercegowiny – jedną z części składowych kraju. Z kolei druga część składowa, tj. Republika Serbska, jest praktycznie niezamieszkana przez albańską społeczność.
Większość Albańczyków w BiH wyznaje islam, ze względu na asymilację oprócz języka albańskiego mniejszość ta posługuje się także językiem bośniackim.
Albańskie nazwy i nazwiska w Bośni i Hercegowinie Niektóre bośniacko-hercegowińskie miejscowości biorą swoją nazwę z języka albańskiego, między innymi Arbanasi, Arbanaška, Arnauti, Arnautovići, Korča. Część powszechnych nazwisk w Bośni i Hercegowinie jest pochodzenia albańskiego, m.in. Arnautović (od nazwiska Arnaut), Bajgorić (od nazwiska Bajgora), Baltić (od nazwiska Balta), Bušatlić (od nazwiska Bushatlija), Gegić (od nazwiska Gega) bądź Toskić (od nazwiska Toska).
Przypisy
Bośnia i Hercegowina
Kategoria:Etnografia Bośni i Hercegowiny