Międzynarodowa federacja demokratyczna kobiet

mały| Kongres w 1951. mały| Znaczek radziecki z 1970 r. z okazji 25 rocznicy powstania Międzynarodowa Federacja Demokratyczna Kobiet (FDIF). mały| Kongres Berliński w 1987 roku. Międzynarodowa Demokratyczna Federacja Kobiet (, WIDF) – międzynarodowa organizacja kobieca założona 26 listopada 1945 roku w Paryżu, blisko związana z ruchem komunistycznym.

Historia Założenie i konstrukcja WIDF została założona w 1945 roku podczas kongresu w Maison de la Mutualité w ParyżuPeter Duignan et Lewis H. Gann, The rebirth of the West : the Americanization of the democratic world, 1945-1958, Rowman & Littlefield, 1996Rhodri Jeffreys-Jones, Eternal vigilance? : 50 years of the CIA, Frank Cass, 1997, gromadzącego delegatki z 37 krajów Mercedes Yusta, « Réinventer l’antifascisme au féminin : la Fédération démocratique internationale des femmes et le début de la Guerre froide » [archive], Témoigner entre histoire et mémoire, Revue pluridisciplinaire de la Fondation Auschwitz, n°104, Dossier « L'antifascisme revisité. Histoire – Idéologie – Mémoire », 2009, p. 91-104.". Jej pierwszą przewodniczącą była francuska fizyczka Eugénie Cotton. Wśród członkiń założycielek organizacji znalazły się m.in. Bułgarka Coła Dragojczewa i Rumunka Ana Pauker, a później także wiele innych działaczek, takich jak Francuzki Marie-Claude Vaillant-Couturier i Françoise Leclercq Claude Pennetier, « LECLERCQ Françoise », dans Le Maitron, Maitron/Editions de l'Atelier, 11 novembre 2011 (lire en ligne [archive]) , Irakijka Naziha al-Dulaimi, Kubanka Vilma Espín, Japonka Raichō Hiratsuka, Nigeryjka Funmilayo Ransome-Kuti, Egipcjanka Ceza Nabarawi, Hiszpanka Dolores Ibárruri, Szwedka Andrea Andreen, radziecka deputowana Nina Popowa oraz Sudanka Fatima Ahmed Ibrahim. Niektóre z nich brały czynny udział w tworzeniu Międzynarodowego Komitetu Kobiet przeciw wojnie i faszyzmowi w latach 30 (jedna z liderek była Gabrielle Duchane), w ramach ruchu Amsterdam-Pleyel. Był to jeden z pierwszych objawów kobiecego antyfaszyzmu, którego dziedzictwo znacząco wpłynęło na powstanie WIDF. Nakładają się na to również inne źródła inspiracji : pamięć o Międzynarodówce Socjalistycznej Kobiet Clary Zetkin (1907), historia feministycznego pacyfizmu (na wzór Międzynarodowej Ligi Kobiet na rzecz Pokoju i Wolności założonej w 1915 roku podczas I wojny światowej i kontynuowanej po wojnie w 1919 roku, mniej radykalnej niż przyszła WIDF), szczególny nacisk nakładano na macierzyństwo jako dodatkowy argument na rzecz utrzymania pokoju, powołując się na specyficzną kobiecą wrażliwość obywatelską, doświadczenie z czasów oporu, oraz – przynajmniej na początku – wymiar feministyczny.

Jest to jedna z najważniejszych i najbardziej wpływowych międzynarodowych organizacji kobiet przed II wojną światową Francisca de Haan, « The Women's International Democratic Federation (WIDF): History, Main Agenda, and Contributions, 1945-1991 [archive] », sur Women and Social Movements, International-1840 to Present (consulté le 9 décembre 2015).. Eugénie Cotton wyraziła następujące życzenie : ,, Masowe działanie kobiet w życiu publicznym może i powinno mieć wielkie znaczenie". W wielu momentach w swojej historii, FDIF posiadała status doradczy przy ECOSOC. To z inicjatywy przedstawicielek FDIF w Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Statusu Kobiet, ONZ ogłosiło rok1975 Międzynarodowym Rokiem Kobiety Francisca de Haan, « A Brief Survey of Women's Rights from 1945 to 2009 », UN Chronicle, 2010, vol. 47, issue 1, p. 56-59. .

Stowarzyszone z WIDF były organizacje bliskie ruchowi komunistycznemu: Unia Francuskich Kobiet, Związek Kobiet we Włoszech, Związek Afrykańskich Kobiet w Kongo, Demokratyczna Liga Kobiet w Niemczech i w końcu Stowarzyszenie Kobiet Antyfaszystowskich w Hiszpanii.

Ideologia W momencie powstawania główne obszary zainteresowania Międzynarodowej Demokratycznej Federacji Kobiet obejmowały antyfaszyzm, pokój na świecie (w tym sprzeciw wobec bomby atomowej), dobrostan dzieci oraz poprawę statusu kobiet « Women's International Democratic Federation (WIDF) Records, 1945-1979 [archive] », sur Five College Archives & Manuscript Collections, Sophia Smith College (consulté le 9 décembre 2015). Celem było zapewnienie trwałości wartości ruchów oporu, wykształconych w walce z reżimem nazistowskim, oraz wywarcie wpływu tych idei na kraje zachodnie w okresie powojennym. Chodziło o stworzenie, jak określiła to historyczka Mercedes Yusta, „transnarodowego kobiecego ruchu antyfaszystowskiego”. W tym samym czasie powstawały inne masowe organizacje antyfaszystowskie, skupiające różne grupy społeczne, takie jak Światowa Federacja Młodzieży Demokratycznej - skierowana do młodych ludzi.

Podczas zimnej wojny, organizacja była komunistyczna Kate Weigand, Red Feminism: American Communism and the Making of Women's Liberation, JHU Press, 7 octobre 2002, 220 p. (ISBN 978-0-8018-7111-5, lire en ligne [archive]), p. 204. i pro-sowieckaPeter Duignan et Lewis H. Gann, Communism in Sub-Saharan Africa : a Reappraisal, Hoover Press, 1994 (ISBN 978-0-8179-3712-6, lire en ligne [archive]), p. 22. Gerald J. Bender, James S. Coleman et Richard L. Sklar, African Crisis Areas and U.S. Foreign Policy, University of California Press, 25 septembre 1985, 373 p. (ISBN 978-0-520-05628-2, lire en ligne [archive]), p. 294. Robyn Rowland, Women who do and women who don't join the women's movement, Routledge & Kegan Paul, 1984, 242 p. (ISBN 978-0-7102-0296-3, lire en ligne [archive]), p. 51 ,. Z biegiem czasu, w miarę jak sytuacja międzynarodowa się rozwijała, pojawiały się napięcia, które budziły obawy przed powrotem wojny, a także stopniowa polaryzacja na dwa bloki w latach 1946-1947, WIDF szybko ewoluowała i stała się głosem sowieckiej propagandy, w szczególności przeciwko zagrożeniu „imperialistyczną wojną” ze strony Stanów Zjednoczonych. Inna organizacja, Światowa Rada Pokoju, została stworzona, aby bardziej szczegółowo odpowiedzieć na to zagadnienie, a w 1950 roku doprowadziła do Apelu Sztokholmskiego. Podczas gdy każdy blok tworzył swoją propagandę, ZSRR rozwijało retorykę, która utożsamiała Waszyngton z faszyzmem. Ta retoryka została przejęta przez organizacje pod jego kontrolą, w tym WIDF, która przyjęła coraz bardziej „agresywną” linię, zgodną z polityką sowiecką – jak zauważa Mercedes Yusta. Niemniej jednak, organizacja ta zyskiwała wiarygodność dzięki swojej pacifistyczno-feministycznej aurze. Już od 1946 roku dokumenty, które produkowała, były przesiąknięte obroną ZSRR jako ojczyzny pokoju oraz krytyką mocarstw zachodnich, jako „reakcyjnych” sił. Był to powrót do dialektyki faszyzm / antyfaszyzm, której doświadczono w latach 30., ale teraz powiązanej z nowymi kwestiami, w szczególności antykolonialnymi.

W tym okresie Kongres Kobiet Amerykańskich był oddziałem Stanów Zjednoczonych afiliowanym przy FDIF. W 1949 roku jego członkowie stali się celem ataku ze strony Komisji ds. Działalności Antyamerykańskiej Izby Reprezentantów (HUAC) HUAC report on the Congress of American Women [archive]. , która twierdziła, że organizacja jest bardziej zainteresowana popieraniem ZSRR niż promowaniem praw kobiet. Ta kampania antykomunistyczna doprowadziła do przeniesienia siedziby z Paryża do Berlina-Wschodniego (13 Unter den Linden) i kosztowała WIDF utratę statusu konsultacyjnego przy ONZ.

Kilku historyków zauważa, że WIDF wspierała prawa kobiet oraz walki antykolonialne w Azji, Afryce i Ameryce Łacińskiej Elisabeth Armstrong, “Before Bandung: The Anti-Imperialist Women's Movement in Asia and the Women's International Democratic Federation.” Signs: Journal of Women in Culture & Society. Hiver 2016, vol. 41 Issue 22: 305-331. . Międzynarodowy Dzień Ochrony Dzieci, który obchodzony jest w wielu krajach pod nazwą Dzień Dziecka od 1 czerwca 1950 roku, miał zostać zainicjowany przez WIDF podczas jej kongresu w listopadzie 1949 roku w Moskwie.

Idee feministyczne, silne w początkach istnienia WIDF, pozwoliły na to, żeby "kobiety o zróżnicowanym zapleczu politycznym mogły utożsamić się z dyskursem i żądaniami Federacji„ podkreśla Mercedes Yusta. Pomimo różnych poglądów tych kobiet i ich przynależności do innych organizacji, WIDF chciała zjednoczyć je wokół wspólnej sprawy pokoju. Ambicja ta odniosła sukces na kongresie założycielskim (w ten sposób obecne były działaczki WILPF, Międzynarodowego Sojuszu Kobiet – AIF oraz Francuskiej Unii na rzecz Praw Wyborczych Kobiet), mimo że komuniści dominowali w organizacji. Pamięć o ruchu oporu i obawa przed odrodzeniem się faszyzmu przyczyniły się do początkowej tolerancji tych kobiet, niebędących komunistkami, wobec WIDF, mocno związanej z Moskwą. Jednak ta tolerancja nie trwała długo.

Dążąc do hegemonii, Federacja znalazła się w rywalizacji z innymi, starszymi międzynarodowymi organizacjami feministycznymi, które były progresywne, ale nie komunistyczne (Międzynarodowa Rada Kobiet, AIF, WILPF). Na polecenie Kremla, WIDF szybko porzuciła łagodność swoich początków i zaczęła posługiwać się binarną retoryką, by je zdyskredytować, przedstawiając na przykład AIF jako „sufrażystkową i oderwaną od życia” oraz WILDF jako „faszystowską” i „antydemokratyczną”. Mercedes Yusta zauważa, że: „W tym momencie [w 1946 roku] jest oczywiste, że WIDF odwróciła się od feminizmu”, uznając go za burżuazyjny i oderwany od mas ludowych. Wiceprzewodnicząca WIDF, Dolores Ibárruri, oświadczyła podczas posiedzenia swojego komitetu wykonawczego: „Nie jesteśmy feministkami. Jesteśmy kobietami, które walczą o wolność i demokrację”. Dystansując się od „przestarzałej walki sufrażystek”, WIDF koncentruje swoją działalność na pokoju (czyli przeciwko mocarstwom zachodnim, uważanym za sprawców wojen, podczas gdy ZSRR i demokracje ludowe są przedstawiane jako modele do naśladowania), podkreślając szczególną kobiecą wrażliwość, by uzasadnić tę walkę i przyciągnąć masy kobiet. Mercedes Yusta konkluduje: „Z organizacji kobiet, WIDF stawała się coraz bardziej organizacją matek”.

Jednakże Pascale Barthélémy zauważa, że w przeciwieństwie do ruchów katolickich, które bronią idei matki gotowej do wszelkich poświęceń dla swoich bliskich, model WIDF promuje matkę zdolną do ochrony swoich dzieci poprzez działanie na świecie. W jej perspektywie, waloryzacja macierzyństwa nie jest już środkiem do poniżania i podporządkowywania kobiet, lecz wręcz przeciwnie – staje się narzędziem działania politycznego, w ramach pokojowego i bojowego macierzyństwa. Ponadto, to podejście jest integracyjne i pozwala dotrzeć w szczególności do kobiet z Afryki i Azji, które wówczas walczyły o swoją emancypację. Dla Pascale Barthélémy, dyskurs WIDF „łączy zarówno feminizm różnicowy, jak i uniwersalistyczny. Różnicowy, ponieważ domaga się praw dla kobiet „jako kobiet”, a nawet „jako matek”; uniwersalistyczny, ponieważ opiera się na wartościach i koncepcji emancypacji, które powstały w świecie zachodnim, ale są postrzegane jako uniwersalne” Pascale Barthélémy, « Chapitre 3. Organisations féminines, droits des femmes et (anti)colonialisme (1945-1955) », dans Sororité et colonialisme : Françaises et Africaines au temps de la guerre froide (1944-1962), Éditions de la Sorbonne, coll. « Histoire contemporaine », 2022, 87–122 p. (ISBN 979-10-351-0955-4, lire en ligne [archive]) .

Publikacja i siedziba mały| Dawna siedziba FDIF w Berlinie. WIDF wydawała miesięcznik Women of the Whole World (WOWW ) w języku angielskim, francuskim, hiszpańskim, niemieckim i rosyjskim, a także okazjonalnie w języku arabskim Des exemplaires en anglais de WOWW sont conservés à l'International Institute for Social History [archive]. .

W latach 1951–1992 siedziba FDIF mieściła się w Berlinie Wschodnim, przy ulicy Unter den Linden 13. Obecnie sekretariat mieści się w São Paulo w Brazylii.

Liza Maza jest regionalnym koordynatorem WIDF w Azji Women's International Democratic Federation. Comitê de Direção FDIM – 2007 – 2011 [archive]. .

Lista prezydentów 1945-1967 : Eugenie Cotton 1969-1974 : Hertta Kuusinen 1975-1989 : Freda Brown

Lista kongresów