Mademoiselle de Maupin, właśc. Julie d’Aubigny (ur. 1670 lub 16731670 według zapisów w systemie VIAF, 1673 według innych źródeł, zm. 1707 w Prowansji) – francuska aktorka, śpiewaczka, regularnie brała również udział w pojedynkach.

Jej burzliwe życie stało się przyczyną powstania wielu legend i zainspirowało kilka fikcyjnych powieści biograficznych.

Życiorys Młodość Mademoiselle de Maupin, z domu Julie d’Aubigny (lub ÉmilieRoger Blanchard i Roland de Condé, Dieux et divas de l'opéra, Plon, 1986, s. 116.), była jedyną córką Gastona d’Aubigny, sekretarza Louisa de Lorraine-Guise, hrabiego Armagnac. D’Aubigny urodziła się w 1670 lub prawdopodobnie w 1673 rokuFrançois i Claude Parfaict, Dictionnaire des théâtres de Paris Rozet, 1767Marie-Jo Bonnet 1995Christine Bard 1999. Jej edukacja, zarówno ta przeznaczona dla mężczyzn jak i dla kobiet, pozwoliła jej między innymi nauczyć się szermierki.

Początki, ucieczka i powrót Mademoiselle de Maupin zadebiutowała w Operze Paryskiej w 1690 roku rolą Pallasa w Kadmusie i Hermionie Lully’ego.

W wyniku zatargu z porucznikiem paryskiej policji Mademoiselle de Maupin musiała uciekać ze stolicy. Po przybyciu do Marsylii ze swoim kochankiem Séranne, para zaczęła zarabiać na życie pokazami szermierki: mężczyzna kontra kobieta przebrana za mężczyznę.

Według tekstu opublikowanym w Revue Musicale autorstwa Fétisa, aby lepiej zarabiać na swoje życie, para zatrudniła się w Opéra Municipal de Marseille, otwartej w 1685 roku przez kompozytora Pierre’a Gaultiera. Tam Julie d’Aubigny zakochuje się w młodej dziewczynie, którą rodzice, aby chronić jej honor, zdecydowali się umieścić w klasztorze w Awinionie. Mademoiselle de Maupin przedstawia się więc jako nowicjuszka i uwalnia swoją ukochaną; kradnie ciało zmarłej zakonnicy, a następnie podpala celę swojej kochanki. Po trzech miesiącach wspólnej podróży, Julie d’Aubigny wraca do Paryża sama« Maupin (Mlle) cantatrice, sa biographie », Revue musicale, Paryż, M.J. Fétis, vol. 6, 1850, s. 344-346..

Tam jej niski głos pozwolił jej rozpocząć świetlaną karierę w Operze. Jej liczne pojedynki, często krwawe, trafiały na pierwsze strony gazet, co zmusiło d’Aubigny do opuszczenia Paryża, by zostać na jakiś czas zapomnianą przez opinię publiczną. Mówi się, że przebywała ona w Brukseli od wiosny 1692 do początku następnego roku utrzymywana przez elektora Bawarii Maksymiliana Emanuela.

Mademoiselle de Maupin śpiewała w Brukseli w Opéra du Quai au Foin od listopada 1697 do lipca 1698 roku. Występowała tam głównie w operach Lully’ego i Quinaulta: Amadis, Armidzie i ThéséeArchiwa miasta Bruksela, Fonds ancien, nr 2233 i 3458 (« papiers Gasparini »)..

Rozkwit kariery d’Aubigny wraca następnie do Paryża i zastępuje w Operze Marie Le Rochois, która odeszła na emeryturę. Od końca 1698 aż do 1705 roku Mademoiselle de Maupin śpiewała w wznowieniach tragedii lirycznych Lully’ego oraz w nowych operach Collasse'a, Destouchesa i Campry. Ten ostatni napisał dla niej partię Kloryndy w Tankredzie (1702), którą tradycyjnie uważa się za pierwszą solową partię na niski głos kobiecy (kontraltLub, właściwie, mezzosopran.) w historii opery francuskiej, chociaż nigdy nie schodzi ona poniżej D3Który odpowiada współczesnemu C3, jeśli weźmiemy pod uwagę, że w okresie baroku wysokość dźwięku kamertonu była mniej więcej o ton niższa niż dzisiaj. i jest zapisana w 1 kluczu sopranowym. Mademoiselle de Maupin pojawiła się na scenie po raz ostatni w spektaklu La Vénitienne autorstwa Michela de La Barre’a (1705)Julie Anne Sadie 1997.

Śmierć Mademoiselle de Maupin porzuciła operę, by wycofać się z życia publicznego i udać się do klasztoru, gdzie zmarła w 1707 roku w wieku 35 lat.

Upamiętnienie w kulturze Filmy Mademoiselle de Maupin, reżyseria Mauro Bolognini, 1966, w rolach głównych Catherine Spaak i Robert Hossein. Julie, chevalier de Maupin, film telewizyjny wyreżyserowany przez Charlotte Brandtström w 2004 roku, w rolach głównych Sarah Biasini, Pietro Sermonti i Pierre Arditi.

Powieści i komiksy Théophile Gautier, Panna de Maupin, tłum. Tadeusz Boy-Żeleński, Księgarnia J. Czerneckiego, Warszawa-Kraków,1918 (oryginalne wydanie: Renduel, 1835-1836, 2 tomy. w -8°). Anne-France Dautheville, Julie, chevalier de Maupin, J. -C. Lattès, 1995. Jean-Laurent Del Socorro, Une pour toutes, L'Ecole des Loisirs, 2022,. Dominique Monféry, Une pour toutes, Rue de Sèvres, 2024 (komiks, adaptacja powieści Jean-Laurenta Del Soccorro).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia Émile Campardon, L’Académie royale de musique au XVIIIe siècle, Paryż, 1884, tom II, s. 177-181. Gabriel Letainturier-Fradin, La Maupin (1670–1707): sa vie, ses duels, ses aventures, Paryż, Flammarion, 1904. Fernande Gontier, Homme ou femme ? La confusion des sexes, Perrin, 2006. Rozdział 5. jest jej poświęcony. (ang) Julie Anne Sadie, « Maupin », w Stanley Sadie(red.), The New Grove Dictionary of Opera, Nowy Jork, Grove (Oxford University Press, 1997 ( ISBN 978-0-19-522186-2 ), tom. III, s. 274. Marie-Jo Bonnet, Les Relations amoureuses entre les femmes, Odile Jacob, 1995. Christine Bard i Nicole Pellegrin, Femmes travesties: un "mauvais" genre, Presses Universitaires du Mirail, 1999. Pascal Denécheau, « Maupin, Julie d’Aubigny », w: Dictionnaire de l’Opéra de Paris sous l'Ancien Régime (1669-1791), 2019, tom 3, s. 732-733.

Kategoria:Urodzeni w 1673 Kategoria:Zmarli w 1707 Kategoria:Francuscy aktorzy