James Cahill (ur. 27 grudnia 1995 w Blackpool) – angielski snookerzysta. Uczestnik profesjonalnego touru przez osiem lat, z przerwami, od 2013 do 2024 roku. W 2019 roku został pierwszym amatorem, który zakwalifikował się do fazy finałowej mistrzostw świata zawodowców.

Kariera Tytuły mistrzów Europy juniorów i U-21 James Cahill jest synem Marii Cahill Tart, która była odnoszącą sukcesy snookerzystką w latach 80. i 90. i prowadziła Rileys Pool and Snooker Club w Blackpool. Jej siostra była żoną Stephena Hendry’ego do 2014 roku, co oznacza, że siedmiokrotny mistrz świata w snookerze również był częścią rodziny. Od najmłodszych lat snooker odgrywał ważną rolę w życiu Cahilla, a jako młodzieniec odniósł pewne sukcesy, w tym zwycięstwo w regionalnych mistrzostwach U-16 w północno-zachodniej Anglii. W wieku 15 lat opuścił szkołę i wziął prywatnego nauczyciela, aby skupić się na tym sporcie. Otrzymał pomoc od Franka Callana, który już trenował Hendry’ego i innych mistrzów świata i czołowych graczy. Później pracował z .

W wieku 14 lat wziął udział w swoim pierwszym zawodowym turnieju Players Tour Championship, który był otwarty dla amatorów, a rok później z powodzeniem zakwalifikował się do głównej drabinki w dwóch turniejach PTC. W wieku 16 lat wziął udział w Q School, aby zdobyć miejsce jako profesjonalny gracz w World Snooker Tour. Na pierwszym turnieju w 2012 roku dotarł do półfinału grupy. W sezonie PTC 2012/13 był w głównej drabince w siedmiu z 13 turniejów i dwukrotnie awansował do pierwszej rundy, pokonując profesjonalistów Roberta Milkinsa i Paula Davisona. W marcu 2013 roku wziął udział w Mistrzostwach Europy U-21 w Snookerze EBSA i zdobył tytuł Mistrza Europy Juniorów. To zwycięstwo dało mu, w wieku 17 lat, prawo do rywalizacji w profesjonalnych turniejach głównej trasy przez kolejne dwa lata.

Pierwsze lata zawodowe thumb|James Cahill w trakcie Paul Hunter Classic 2016 W sezonie 2013/14 sukcesy nie zmaterializowały się. Udało mu się dotrzeć do 1/32 finału dopiero po dwóch zwycięstwach w Paul Hunter Classic 2013. Dopiero w finale sezonu, podczas kwalifikacji do Mistrzostw Świata w Snookerze, udało mu się wygrać na turnieju rankingowym. W związku z tym zakończył sezon na zaledwie 117. miejscu w światowym rankingu snookera. Na początku kolejnego sezonu dotarł do 1/64 finału w Australian Goldfields Open i ponownie dotarł do trzeciej rundy Paul Hunter Classic po zwycięstwach nad Dave’em Haroldem i Johnem Higginsem. Największym sukcesem Cahilla do tego momentu było dotarcie do 1/8 finału UK Championship 2014, po pokonaniu między innymi numeru trzy na świecie Dinga Junhui. Awansował na 76. pozycję w światowym rankingu, ale później udało mu się dodać tylko jedno zwycięstwo, co spowodowałoby wypadnięcie z głównego touru. Jednak jego wyniki na turniejach PTC pozwoliły mu zająć ósme i ostatnie miejsce w rankingu European Tour Order of Merit dla amatorów, przedłużając tym samym jego status zawodowca o kolejne dwa lata.

Sezon 2015/16 nie był zbyt obiecujący: tylko pięć razy przetrwał mecz otwarcia, z czego trzy razy w turniejach PTC, co oznaczało, że zawsze utrzymywał się poniżej setnego miejsca w rankingu. Dopiero w 2016 podczas Paul Hunter Classic po raz pierwszy dotarł do trzeciej rundy. Dotarł tak daleko tylko raz podczas Snooker Shoot-Out, ale żaden z tych turniejów nie wniósł wiele do jego światowego rankingu. W rezultacie w 2017 roku był zmuszony opuścić profesjonalną trasę, zajmując po czterech latach 106. miejsce w rankingu. Próbował ponownie zakwalifikować się przez Q School. Chociaż dotarł do finału swojej grupy w drugim turnieju, przegrał decydujący mecz z Paulem Davisonem 2-4.

Wyjątkowy sezon amatora w profesjonalnej lidze W następnym roku Cahill wziął udział tylko w kilku turniejach. Zakwalifikował się do Gibraltar Open, turnieju otwartego dla amatorów, i dotarł do drugiej rundy, a także do Shoot-Out, na który otrzymał dziką kartę. Podczas Q School 2018 był szczególnie zacięty. We wszystkich trzech turniejach zabrakło mu jednej rundy do awansu do play-offów: w pierwszym przegrał 1–4 z Jordanem Brownem w półfinale swojej grupy, w drugim takim samym wynikiem z Jamie Cope, a w trzecim, po zaciętym meczu, 3–4 z Kuldeshem Johalem w decydującym meczu. W tym sezonie kwalifikacje poprzez Order of Merit, czyli ranking niekwalifikujących się, zostały zniesione na rzecz trzeciego turnieju, więc nawet miejsce w pierwszej czwórce na tej liście nie pomogło mu w awansie.

Oznaczało to, że był jednym z pierwszych zawodników rezerwowych, w związku z czym nadal brał udział w większości turniejów profesjonalnej trasy w sezonie 2018/19. Ów sezon rozpoczął się zwycięstwem 5-1 nad 18. numerem w rankingu Liang Wenbo w eliminacjach do World Open. W UK Championship wyeliminował z turnieju numer jeden na świecie Marka Selby’ego 6–3 w pierwszej rundzie. Na Welsh Open pokonał innego czołowego gracza (numer 11), Shauna Murphy’ego. Na Indian Open po raz drugi w karierze dotarł do 1/8 finału. W kwalifikacjach do Mistrzostw Świata w końcu dotarł do głównej drabinki w Crucible Theatre po zwycięstwach nad Andrew Higginsonem, Michaelem Holtem i Michaelem Judge’em, stając się pierwszym amatorem w historii turnieju. W pierwszej rundzie niespodziewanie pokonał Ronniego O’Sullivana, który wcześniej zastąpił Selby’ego jako numer 1 na świecie, 10–8. W 1/8 finału Mistrzostw Świata zdołał nawet dotrzymać kroku Stephenowi Maguire’owi, przegrywając w decydującym meczu tylko 12–13. Ten niezwykły sukces przyniósł Cahillowi przydomek The Giant-Killer („Pogromca Gigantów”).

Kolejne dwa lata jako profesjonalista Chociaż Anglik uczestniczył w tourze tylko jako amator, jego sukcesy były wliczane do rocznego rankingu. Po odliczeniu 64 najlepszych profesjonalistów, zajął tam drugie miejsce i tym samym otrzymał miejsce w głównym tourze na sezony 2019/20 i 2020/21. Pierwszy rok rozpoczął od zwycięstwa 4–0 nad Jimmym White’em, ale nie był w stanie kontynuować swoich poprzednich sukcesów. Przegrał sześć meczów z rzędu i wygrał tylko z Davidem Gilbertem na UK Championship. Wygrał swój mecz otwarcia jeszcze dwa razy, ale potem poniósł sześć porażek z rzędu. Przegrał nawet swój pierwszy mecz na Mistrzostwach Świata 2-6 z 15-letnim Belgiem Benem Mertensem. Jego drugi rok również zaczął się mieszanie, z trzema zwycięstwami w pięciu turniejach. W pierwszej fazie grupowej, rozgrywanej do trzech zwycięstw, wygrał pięć z siedmiu meczów i awansował do 1/16 finału. Odpadł w drugiej fazie, odnosząc dwa zwycięstwa z siedmiu. W pozostałych pięciu meczach sezonu wygrał tylko jeden mecz i, zajmując 90. miejsce w rankingu, ponownie stracił status zawodowca.

Jego drugi udział w Q School rozpoczął się od porażki 1–4 w decydującym meczu pierwszego turnieju z . Jednak w pozostałych dwóch turniejach odpadł na wczesnym etapie, wracając do statusu amatora.

Rekwalifikacja do profesjonalnej trasy 2022 Podczas trzeciego turnieju Q School 2022 Cahill zakwalifikował się na kolejne dwa lata do głównej trasy po rocznej przerwie.

Występy w turniejach w karierze Turniej 2013/14 2014/15 2015/16 2016/17 2017/18 2018/19 2019/20 2020/21 2021/22 2022/23 2023/24 2025/26 Ranking 117 110 82 71 Turnieje rankingowe Championship League nierankingowy RR RR RR 2R RR Wuhan Open nie rozegrano LQ English Open nie rozegrano 2R A 1R 1R 1R WD LQ 1R British Open nie rozegrano 1R LQ LQ Northern Ireland Open nie rozegrano 1R A 1R 1R 2R 2R LQ 1R International Championship LQ LQ LQ LQ A A LQ nie rozegrano LQ UK Championship 1R 4R 1R 1R A 2R 2R 1R A LQ LQ Shoot Out nierankingowy 3R 2R 1R 1R 1R 1R 1R 1R Scottish Open nie rozegrano 1R A 2R 2R 1R LQ LQ 1R German Masters LQ LQ LQ LQ A LQ LQ LQ A LQ LQ World Grand Prix NH NR DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ Welsh Open 1R 1R 2R 1R A 3R 1R 1R LQ LQ LQ Players Championship DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ World Open LQ nie rozegrano 1R A 1R LQ nie rozegrano LQ Tour Championship nie rozegrano DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ World Championship LQ LQ LQ LQ A 2R LQ LQ LQ LQ LQ Dawne turnieje rankingowe Wuxi Classic LQ LQ nie rozegrano Australian Goldfields Open LQ LQ LQ nie rozegrano Shanghai Masters LQ LQ LQ LQ A nierankingowy nie rozegrano nierankingowy Paul Hunter Classic Minor-Ranking 3R WD 1R NR nie rozegrano Indian Open LQ LQ NH LQ A 3R nie rozegrano China Open LQ LQ LQ LQ A LQ nie rozegrano NH Minor-Ranking 1R A LQ 1R nie rozegrano China Championship nie rozegrano NR A A LQ nie rozegrano nie rozegrano 2R nie rozegrano nie rozegrano LQ nie rozegrano Gibraltar Open nie rozegrano MR 1R 2R 2R 1R 1R 1R nie rozegrano nie rozegrano 4R nie rozegrano European Masters nie rozegrano LQ A LQ LQ 2R WD 1R 1R NH Dawne turnieje nierankingowe Six-red World Championship A A A A A A A A A LQ nie rozegrano

Finały w karierze Finały amatorskie: 1 (1-0) Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Przypisy Zwycięzca 1. 2013 Ashley Carty 6–0

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Urodzeni w 1995 Kategoria:Angielscy snookerzyści