Babcia, Babunia () – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w październiku 1845 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka o Babci została po raz pierwszy opublikowana w Kopenhadze 5 października 1845 roku w czasopiśmie „Freia, Nordisk Album for Poesi og Kunst” (tom 1, nr 1, str. 4–7). Pisarz opublikował ją wówczas, nadając tytuł En Historie. W następnych wydaniach pojawił się nowy tytuł Bedstemoder (). W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń ma numer 481. Utwór wznawiano za życia pisarza dwukrotnie: 19 maja 1851 roku w książce I Sverrig oraz 30 marca 1863 roku w antologii Eventyr og Historier. Andet Bind.
Polskie przekłady Utwór był szereg razy tłumaczony na język polski: 1931 – Babcia: 1946 – Babunia: 1956 – Babunia: 2006 – Babcia: (z oryginału duńskiego)
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej oraz polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej.
Babcia jest bardzo stara, ale jej oczy świecą jak gwiazdy. Zna najpiękniejsze opowieści. Nosi kwiecistą jedwabną suknię. Używa modlitewnika, w którym trzyma zasuszoną różę. Gdy uroni nad nią łzę, nagle pojawia się obok niej młodzieniec. To dzieje się tak szybko.
Pewnego dnia babcia zasypia w fotelu i już się nie budzi. Jej twarz w chwili śmierci jaśnieje pokojem i szczęściem. Zostaje złożona w trumnie, z uśmiechem na ustach, z modlitewnikiem i różą pod głową. Na jej grobie sadzą krzew różany, który kwitnie obficie, a nad nim śpiewa słowik i grają kościelne organy. Choć róża i książeczka obracają się w proch, pamięć o babci i jej wiecznie młodych oczach trwa, bo oczy nigdy nie umierają.
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni
Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1845