Włośnianka skryta (Hebeloma celatum Grilli, U. Eberh. & Beker) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hebeloma, Strophariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 2015 r. Edmondo Grilli, Ursula Eberhardt i Henry Joseph Beker na wapiennej glebie pod dębami i bukami w Niemczech. Wskazali holotyp. Polska nazwa na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym.
Morfologia Kapelusz O średnicy 23–71 mm, początkowo wypukły, sporadycznie z garbkiem; cechy sporadycznie plamiste lub higrofaniczne, rzadko pofalowane Brzeg często gładki, rzadko podwinięty, wyżłobiony, ząbkowany lub falisty. Jest higroskopijny, w stanie wilgotnym lepki, przeważnie jednobarwny, sporadycznie dwubarwny; kolor w centrum ciemnoróżowy, płowożółty, rzadko ochrowy, umbrowy, gliniastożółty, cynamonowy, płowożółty, żółtawobrązowy, ciemnoceglasty lub kremowy. Blaszki Pełnych blaszek zwykle 56–78, przeważnie są wykrojone, rzadko zbiegające ząbkiem, maksymalna szerokość 3–11 mm. Na ostrzach często występują kropelki mleczka widoczne gołym okiem, czasami tylko przez soczewkę 10x. Ostrza strzępiaste, czasami bardzo słabo. Trzon Trzon o wysokości przeważnie 24–76 mm i grubości 6–16 mm, u podstawy do 25 mm, zazwyczaj cylindryczny, rzadko lekko cebulowaty lub zwężający się. Podstawa często maczugowata lub cebulowata. Powierzchnia kłaczkowata lub oprószona, rzadko włókienkowata, oprószona tylko na szczycie, aksamitna. Miąższ Jędrny. Wnętrze trzonu zwykle puste. Zapach często rzodkwiowy, sporadycznie silnie rzodkwiowy, rzadko słabo rzodkwiowy, kakaowy lub bezwonny; smak często łagodny lub rzodkwiowy, sporadycznie gorzki, rzadko lekko gorzki lub słabo rzodkwiowy. Wysyp zarodników Brązowooliwkowy, sporadycznie umbrowy. Cechy mikroskopowe Zarodniki 9–15,5 × 5,2–8,6 μm, migdałowate, cytrynkowate, rzadko wrzecionowate, pod mikroskopem często żółtobrązowe, sporadycznie brązowe, rzadko żółte z gutulami. Podstawki 23–41 × 6–10 μm, 4-zarodnikowe. Cheilocystydy brzuchate, butelkowate, często maczugowato-butelkowate lub delikatnie maczugowate, rzadko rozgałęzione, ze sprzążkami na przegrodach, ze zgrubieniami ściany na wierzchołkach. Pleurocystyd brak lub rzadkie. Kaulocystydy podobne do cheilocystyd, ale większe, o długości do 150 μm. Gatunki podobne Włośnianka skryta jest spokrewniona z włośnianką mlecznobrązową (Hebeloma erebium) i jest do niej podobna. Można ją od niej odróżnić po tym, że ma bardziej masywne owocniki, a w szczególności szerokość trzonu w punkcie środkowym zwykle przekracza 8 mm, a u podstawy zwykle przekracza 13 mm; żadna z tych szerokości nie jest przekroczona w owocnikach H. erebium.
Występowanie i siedlisko Podano nieliczne stanowiska w Europie i Azji. W Polsce podano kilka stanowisk.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Preferowanym siedliskiem są lasy liściaste z rozłożoną ściółką, ale występuje także pod drzewami iglastymi. Współżyje z wieloma gatunkami drzew, najczęściej są to dęby, buki, sosny, graby.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pierścieniakowate