Pakt przyjaźni, Związek przyjaźni (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w kwietniu 1842 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka pt. Pakt przyjaźni została po raz pierwszy opublikowana w Kopenhadze 30 kwietnia 1842 roku jako jeden z rozdziałów w wydanym przez Andersena zbiorze tekstów podróżniczo-poetyckich Bazar poety (). Bazar opublikował dom wydawniczy C.A. Reitzel. Jako odrębna baśń utwór znalazł się w opublikowanej w 1862 roku antologii „Baśnie i opowieści” z ilustracjami Vilhelma Pedersena.
Polskie przekłady Pierwsze polskiego tłumaczenie Paktu przyjaźni na język polski, autorstwa Stefanii Beylin, ukazało się w 1931 roku. Antologię Baśnie w sześciu tomach wydało warszawskie wydawnictwo Jakuba Mortkowicza. Tłumaczka nadała baśni tytuł Związek przyjaźni. Drugie tłumaczenie z oryginału w języku duńskim opublikowała w 2006 roku Bogusława Sochańska. Trzytomową antologię Baśnie i opowieści wydało w Poznaniu wydawnictwo Media Rodzina. Tłumaczka nadała baśni tytuł Pakt przyjaźni.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej oraz polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej.
Pisarz marzy o podróży do Grecji. Może to być podróż konno po stromych górskich ścieżkach i przez zarośla. Wędrowiec jedzie na przedzie ze swoim przewodnikiem. Koń niesie bagaże, namiot i żywność. Do ochrony jest kilku żołnierzy. Śpią w namiocie, jedzą pilaw (według autora przyrządza się go z mięsa kury, ryżu i curry). Wokół tylko dzika przyroda. Następnego dnia przeprawiają się przez rzekę. Za trudy zostają nagrodzeni opowieścią helleńskiego pasterza.
Pasterska chata jest z gliny, ale odrzwia ma z marmurowych kolumn znalezionych na miejscu. Jej dach został upleciony z oleandrów i gałęzi wawrzynu. Są to okolice Delf. Widoczny jest Parnas. Wodę mają z górskiego strumienia. W chacie pali się ogień, a w popiele matka piecze chleb i śpiewa zakazane przez Turków pieśni.
Ojciec wraca ranny spod Lepanto, przyprowadza małą sierotę, Anastazję, która zostaje siostrą opowiadającego. Razem bawią się, piją wodę ze strumienia i zasypiają pod liśćmi wawrzynu, nie wiedząc jeszcze, co to ból okupowanego narodu.
Trzej Frankończycy przybywają z turecką eskortą i rozbijają namioty obok chaty. Poznają okolicę, wchodzą na Parnas. Pieczą jagnięta, piją mocne wino. Jeden z obcych portretuje chłopca i jego siostrę Anastazję.
Niedługo potem pojawiają się Albańczycy, którzy palą tytoń i rozmawiają o drodze. Gdy odchodzą, ojciec chłopca idzie za nimi. Rozlegają się strzały. Do chaty przybywają tureccy żołnierze, zabierają rodzinę i oskarżają o współpracę z rabusiami. Chłopiec widzi ciała ojca i zbójców, płacze i zasypia, a potem budzi się w więzieniu. Po wielu dniach rodzina zostaje uwolniona. Jest Wielkanoc. Wszyscy uczestniczą w uroczystej liturgii. Rodzina osiedla się nad morzem, matka zarabia na życie plotąc sieci. Chłopiec poznaje nowego przyjaciela Aftanidesa.
Podczas przejażdżki łodzią Anastazja wpada do wody. Aftanides ją ratuje. Lata mijają, dziewczyna wyrasta na piękną kobietę. Aftanides odwiedza rodzeństwo. Młodzi mężczyźni składają sobie przysięgę wiecznej przyjaźni, czego świadkiem jest Anastazja i matka. Otrzymują kapłańskie błogosławieństwo. Obaj zwierzają się sobie z miłości do Anastazji. Aftanides wyjeżdża. Pasterz żeni się z Anastazją.
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Związek przyjaźni” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1842